HOOFDSTUK 7

Het was de laatste avond dat ze kampeerden. De volgende dag zouden ze opbreken.

Het was drukkend warm, de hele dag al. Ze hadden net het avondeten op. Kit deed de vaat, Linda droogde af en Ruth ruimde de tent op. De konijntjes liepen hen, zoals gewoonlijk, voor de voeten.

Toen Kit buiten het afwaswater wilde weggieten, struikelde ze over Knabbeltje. Ze viel languit in een poging het diertje te ontwijken en kreeg bijna al het water over zich heen.

Linda en Ruth gierden het uit. Kit krabbelde langzaam overeind.

“Bah, ik ben drijfnat! Ja, lachen jullie maar! Wat moet je nu met zo’n konijntje?”

Knabbeltje was ongedeerd weggehuppeld. Speels gooide Kit het laatste restje water achter het dier aan.

“Kit Verstraten! Dierenbeul!” riep Ruth.

“Nu hebben we ieder ons deel,” zei Kit hardvochtig. Knabbeltje was intussen weggevlucht en zat zich uit te schudden en te wassen.

“Ze houdt er niets aan over, hoor. Ze is zo weer droog,” voorspelde Linda.

“Welja, val jij me ook nog af,” mopperde Ruth. Maar Kit zag dat ze lachte.

“Oef zeg, wat is het benauwd. Echt drukkend,” pufte Linda.

“Er zou wel eens onweer kunnen komen,” meende Kit en ze bekeek met kennersblik de lucht. Ze plofte neer in een ligstoel.

De dagen waren snel voorbijgegaan. Het was steeds mooi weer geweest en ze hadden zich uitstekend vermaakt. Gezwommen, in de zon gezeten, gelezen, geluierd, spelletjes gedaan. Ook hadden ze om beurten op Ruths pony Gitta gereden. Het dier had het allemaal best gevonden. Het was een lieve pony.

Ze hadden gekookt. Dat was soms min of meer mislukt. Ook hadden ze in de stad samen inkopen gedaan. Kortom, echt gekampeerd.

Een keer waren Kit en Linda midden in de nacht wakker geworden. Ze hadden Ruth ook wakker gepord en gezegd, dat ze zin in een nachtwandeling hadden. Het was toen kwart over drie. Wel een uur hadden ze, giechelend en pret makend, in hun pyjama en op slippers een eind gelopen. Ze waren langs de boerderij geslopen, nadat ze eerst het hele eind door het land hadden afgelegd. Ook waren ze naar Ruths pony gegaan. Het was een heldere hemel en alles was heerlijk rustig om hen heen.

Het idee was oorspronkelijk van Kit gekomen. De slaperige Ruth had eerst gemompeld: “Wie gaat er nou in vredesnaam in het holst van de nacht een wandeling maken?”

“Een nachtwandeling maak je doorgaans niet overdag,” had Linda gehikt.

“En dan word je tegen wil en dank ook nog meegetroond. Weer echt een idee van Kit, hoor,” vond Ruth.

Ze was gauw bijgedraaid en vond het uiteindelijk een leuk idee.

“Voor de afwisseling,” meende Kit.

“Nou, die heb je met jou toch wel,” had Ruth toen gegrinnikt.

“Kit, een spin!” klonk het opeens uit de slaaptent.

“O ja?” reageerde Kit lauw.

“Die moet hier weg!” kwam Linda’s stem weer.

“Echt?”

“Dat durf ik niet.”

“En wat nu?”

“Wat een melig gesprek,” geeuwde Ruth, die in een zonnestoel een kruiswoordraadsel zat op te lossen.

“Iemand van jullie moet die spin weghalen,” zei Linda. “Het is een hele grote.”

“Alweer?” gaapte Kit met gesloten ogen.

“Nee, nog steeds.”

“O, dus het is dezelfde als de vorige keer.”

“Ja, dat zou kunnen. Iemand moet hem weghalen. Jij bijvoorbeeld.”

“Ik zit hier voorlopig nog best. En die spin ook wel.”

“Die zit niet, die loopt. Over jouw kussen.”

“O.” Het maakte totaal geen indruk op Kit.

“Een zoogdier, van vier letters,” kwam Ruths stem.

“Hond, poes, eend,” antwoordde Kit meteen.

“Een eend is toch geen zoogdier!”

“Nou, eh… pony, kalf…”

“Spin!” klonk het uit de slaaptent.

“Een spin is ook geen zoogdier, knurft! En schei nou eens uit over die spin,” riep Kit nu. “Nou, oké, voor mijn rust zal ik hem wel even weghalen.”

“En voor de mijne dan meteen.”

Kit ging de slaaptent in, maar toen was de spin natuurlijk net verdwenen.

“Jij met je spinnencomplexen,” gromde Kit naar Linda. “Wie is er nou bang voor een spinnetje?”

Ze plofte weer neer in haar ligstoel.

“Ezel!” zei Ruth.

“Wie, ik? Dank je,” reageerde Kit.

“Nee, dat moet het woord zijn. Dat zoogdier,” verduidelijkte Ruth. “Want een watervogel die met een e begint moet een eend zijn. En een groende van drie letters waarvan de middelste een l is, moet wel sla zijn…”

“Bespaar me je uitleg,” wuifde Kit.

“Kit!” klonk het weer uit de slaaptent.

“Ja, wat nu weer?”

“Hier loopt een spin. Een hele grote. Over jouw kussen..!”

Die avond gingen ze vroeg de slaapzak in. Morgen moesten ze opbreken, in de middag. Ze wilden vroeg opstaan om van de laatste kampeermorgen te genieten.

“Hoeaaaah,” geeuwde Kit en zette een bakje pinda’s op haar knieën, zodat Ruth en Linda ook mee konden eten.

“We hebben onze tanden al gepoetst,” merkte Linda op en nam een handje pinda’s.

“Nou, pinda’s zullen wel niet zo slecht voor je tanden zijn,” meende Ruth al kauwend.

“Wat is het nou, wel of niet? Jij zegt ‘wel niet’,” zei Kit.

“Niet,” zei Ruth. Ze zakte wat onderuit.

Knus was het in de slaaptent. Ze hadden één zaklantaarn aan gelaten. Om tien uur deed Ruth hem uit. Ze probeerden te slapen. Een half uurtje later lag alles in rust.

Intussen was een flinke bries opgestoken en de lucht was donkerder geworden. Het door Kit vermoede onweer was inderdaad in aantocht.

Nog was het klam en warm in de tent. In de verte rommelde het onheilspellend. Geleidelijk aan kwam het dichterbij. De wind werd sterker en de lucht zwarter.

Ruths ouders waren nog op. Haar vader stond in de huiskamer naar de lucht te kijken. Hij dacht wat ongerust aan het vele hooi dat nog op verschillende stukken land lag en binnenkort binnengehaald moest worden. Hij was nog volop met de hooioogst bezig, want het weer was er tot nu toe uitstekend voor geweest. Nu kwam er een onweer overheen. Vervelend was dat.

Toen dacht hij aan de tent en de meisjes. Ruths moeder, die aanstalten maakte om naar bed te gaan, dacht daar op hetzelfde ogenblik blijkbaar ook aan.

“Wordt het een zwaar onweer?” vroeg ze. “Het is vandaag wel drukkend warm geweest. Zouden de meisjes al slapen?”

“Ja, waarschijnlijk wel,” dacht haar man. “Laten we maar naar bed gaan. Er is toch niets aan te doen. De tent zal wel stevig staan en hij is denk ik waterdicht.. En als er iets is, kunnen ze toch hier naar toe komen.”

“Ik vertrouw het toch niet erg,” zei Ruths moeder. “Zo’n tent alleen op het land. Ik vind het maar angstig. De bliksem kan er wel inslaan.”

Het liet Ruths moeder niet los. Toen ze in bed lagen, barstte het onweer in volle hevigheid los. Haar man sliep al haast. Ze lag te luisteren naar het natuurgeweld. De regen kletterde op het dak. Het rommelde, donderde en lichtte voortdurend. Even was het stil en hoorde ze alleen het geruis van de regen. Opeens lichtte het heel fel. Er klonk een knetterende donderslag. Pats! Kletterend viel een dakpan op de grond in scherven. Ze schrok zich naar. Die pan moest wel erg los gelegen hebben, want zo hard waaide het toch niet.

Haar man was nu ook weer wakker. Hij keerde zich brommend om.

“Goed weer om lekker te slapen.”

“Ja, als die tent daar maar niet stond,” vond zijn vrouw.

Ze hoorde haar man mompelen. “Morgen… weer nieuwe dakpan opleggen. Heb er geloof ik nog maar een paar… tent wel meevallen,” ving ze op. Ja, dat laatste hoopte ze van harte.

Er klonk weer een donderslag, waarvan je in elkaar kroop.

Ze stapte uit bed, dronk een beetje water en ging naar de huiskamer.

Ze stond voor het raam. Bang voor onweer was ze niet, maar ze vertrouwde het nooit helemaal. Ja, er stond wel een bliksemafleider op het dak. Maar vorig jaar was toch die boom vlak bij de weg in tweeën gespleten. En dan die hooischuur van Van Wageningen jaren geleden. Gelukkig was het vuur snel geblust en kon de schuur hersteld worden, maar het joeg toch schrik aan.

Toen zag ze een lichtje aankomen op de weg, een beetje onvast. Een bromfiets… een fiets? Wie was er nu zo gek om in zulk noodweer te blijven fietsen?

Ze zag dat het een jongeman was. Iemand uit de buurt? Even aarzelde ze, toen liep ze naar de voordeur en riep naar buiten: “Als u wilt komen schuilen..! Dit is noodweer!”

Het huis stond vlakbij de weg en de fietser hoorde het. In een oogwenk was hij het erf op en zette de fiets naast het huis. De voordeur stond al open.

“Allemensen, wat een weer, hè! Kom binnen. Met dit weer kun je toch niet verder gaan?”

Het was een jongeman van een jaar of twintig. Snel sloot Ruths moeder de deur. Achter haar klonk de slaperige stem van haar man: “Els, wat doe je? Oh, eh… ik zie het al!”

Ruths vader begroette de jongeman en verontschuldigde zich voor zijn verfomfaaide uiterlijk.

“Nou, zo ziet men er ’s nachts meestal uit,” grinnikte die en hij likte een paar druppels van zijn bovenlip.

“Ik zal even handdoek voor je halen,” zei Ruths moeder.

De jongen vertelde wat hij zo laat in dit slechte weer deed. Hij was bij vrienden vandaan gekomen, waar hij eerder op de dag heen gefietst was. De afstand was een kilometer of acht. Vanavond hadden zijn vrienden hem eerst niet willen laten gaan, omdat ze het onweer ook zagen aankomen. Maar hij had hun verzekerd vóór het onweer wel thuis te zijn.

Hij had echter de pech gehad dat net vóór het donker zijn ketting eraf was gelopen. Het werd toen al gauw helemaal donker en in het licht van een lantaarn had hij een poosje staan klungelen, zoals hij het zelf noemde, om de ketting er weer om te leggen. Toen hij ten slotte weer kon opstappen, was het al heel wat later. Het onweer was losgebarsten en bovendien had hij tegenwind. Zo was hij dus hier langs komen zwoegen. Als hij thuis was, moest hij even bellen, hadden zijn vrienden gezegd. En hij had al minstens een uur thuis kunnen zijn.

“Daar staat de telefoon,” begreep Ruths moeder onmiddellijk.

Ze vond het een aardige kerel.

Hij pleegde een kort telefoontje. “Ze waren wel ongerust. Ze vonden het heel vriendelijk dat ik hier mocht schuilen.”

“Natuurlijk,” zei Ruths moeder.

“Ik heb me nog niet eens voorgesteld,” zei hij toen. “Harm Spruit.”

Buiten leek het voorlopig nog niet te minderen.

“Ik denk dat je de meisjes moet gaan halen, Geert,” zei Ruths moeder tegen haar man. “Ik zal koffie zetten.”

Intussen was het onweer in de tent natuurlijk ook opgemerkt. Kit was het eerst wakker geworden, gevolgd door Linda. Tenslotte opende ook Ruth haar ogen.

“Wat een weer, zeg!”

Kit kwam overeind en luisterde, zittend in haar slaapzak. Ze waren geen van drieën echt bang voor onweer, maar zo’n tentje in het open veld was wel kwetsbaar. Er stonden vlakbij ook nog bomen. Het zou gevaarlijk kunnen worden. Ze voelden zich in elk geval niet helemaal veilig.

De regen kletterde op het doek.

“Mijn handdoek en bikini hangen buiten te drogen,” merkte Ruth op.

“Te drogen,” giechelde Linda.

Toen klonk het in de voortent op het grondzeil: drup… drup, drup-drup…

“Het lekt,” constateerde Ruth fronsend.

“Da’s duidelijk… ajakkes!” kreet Kit.

“Wat is er?”

“Er druipt koud water in mijn nek.”

Linda keek omhoog. “Het lekt hier ook.”

“Ja, maar het doek van de slaaptent is maar dun,” zei Ruth. “Als daar veel water op komt, gaat het er op den duur wel doorheen.”

Pets! Linda kreeg een paar druppels midden in haar gezicht.

“O, hier zit een gaatje,” ontdekte Kit, die opgestaan was. “Wel ja, ik lig er precies onder.” De druppels vielen ook op haar kussen.

“Blijkbaar is de grote tent niet waterdicht, of er zitten slijtplekken in,” zei Ruth met enig schuldgevoel. “Tegen zo’n regen is-ie niet bestand. Ik ga eens kijken.”

“Wat wou je eraan doen?” vroeg Linda nog, maar Ruth kroop de slaaptent al uit. Ze nam een zaklamp mee, zocht een dikke handdoek en vouwde die dubbel. Ze zocht ook een paar wasknijpers en ritste toen de grote tent open.

“Ruth, ben je gek! In dit hondenweer!” riep Kit.

Maar Ruth had haar slippers al aan. Ze zocht haar vest en ging toen naar buiten. De regen stroomde neer. Ze vond inderdaad een versleten plek in de tent en bedekte die met de handdoek. Ze kon er maar net bij. Ze probeerde de handdoek met de knijpers vast te maken.

“Lekt het nu nog?” riep ze na een poosje zwoegen.

“Nee, geweldig Ruth! Maar kom nou toch binnen!” riepen de beide meisjes in de tent.

“Volgens mij zit er nóg een gat!” riep Ruth. In de voortent stond inderdaad een plasje op het grondzeil. “Straks worden de etenswaren ook nog nat.”

Ruth wilde weer naar binnen gaan om nog een handdoek te zoeken. Ze voelde zich verantwoordelijk voor het lekken van de tent. Tot overmaat van ramp struikelde ze over een scheerlijn. Die ging los, zodat het zaakje scheef zakte.

Het bleek dat de lijn van de haring, die nog diep in de grond zat, was afgebroken.

“Kunnen jullie een handje helpen?” riep ze. Haar stem kwam nauwelijks boven het lawaai van het onweer uit.

“Wat is er?” informeerde Kit, terwijl ze haar hoofd schichtig naar buiten stak.

“Help me even! Straks zakt de achterkant van de tent in elkaar!”

Kit en Linda zochten hun slippers en een jasje en kwamen stoer naar buiten.

Ze zwoegden als paarden.

“Nou, binnen zetten we onder dat gat wel een bakje hoor!” riep Linda. Ze waren in korte tijd doornat geworden.

“Ja, het is bijna gefikst,” schreeuwde Ruth boven een donderslag uit. “Nog even!” Ze veegde wat druipend haar uit haar gezicht.

De gebroken lijn zat weer vast en eindelijk konden ze naar binnen. Ze moesten wel even een droge handdoek hanteren. Toen kropen ze weer in hun slaapzakken. Gelukkig, het lekte in de slaaptent niet meer.

Tik, tik… klonk het in de voortent in het schaaltje, dat daar onder het lek stond.

En toen was daar opeens Ruths vader. Ze hoorden zijn stem buiten en hij morrelde aan de ritssluiting van de tent.

“Kom mee naar huis, jullie! De bliksem kan hier inslaan en dat mogen we niet riskeren!”

Daar stond hij op rubberlaarzen, met een regenjas aan, ineengedoken tegen de striemende regen.

“O, maar dan moeten de konijntjes natuurlijk ook mee.”

Ruth haalde het hokje al. Ze trokken meer kleren aan en gingen toen de regen weer in.

“Hee, waarom zijn jullie jassen zo nat?” informeerde vader verbaasd.

Ruth vertelde het hem, en hij schudde zijn hoofd. Ze stapten flink door naar de boerderij. De nerveuze konijntjes schommelden in hun kooi heen en weer.

“Kunnen Kitty en Linda op een logeerbed slapen?” vroeg Ruth.

“Vast wel, dat zien we straks wel,” antwoordde haar vader.

Toen ze binnenkwamen werden ze opgelucht begroet door Ruths moeder. Harm Spruit was er ook nog.

“Hij kan beter wachten tot het ergste voorbij is. Het is gevaarlijk in dit weer te fietsen,” vond mam.

Na enige tijd werd het onweer minder. Het was overgetrokken en het rommelde nu en dan nog wat na in de verte. Na een hartelijk afscheid vertrok Harm Spruit.

Ruth ging naar haar eigen kamer en Kit en Linda kregen een logeerbed.

Het was al heel laat toen de rust in het huis terugkeerde.