HOOFDSTUK 10

Op een morgen in oktober was Kit weer eens laat voor school. Wat overigens niet de eerste keer was. Toen ze weg moest regende het behoorlijk.

“Bah, wat een ongezellig weer,” mopperde Kit. “Jammer, dat de zomer voorbij is. Mijn bruine tintje is ook alweer verbleekt.”

“Kom, ga nu maar,” maande mam. “De meeste regen valt naast je, moet je maar denken.”

“Maar ook nog genoeg op mij,” zei Kit sikkeneurig. Ze deed haar regencape aan. Even later reed ze weg, nagewuifd door haar moeder.

Kits fiets maakte zoals gewoonlijk een hels kabaal. Ze had een oude rammelkast waar altijd wel wat aan mankeerde. De ene keer siste er iets, dan weer tikte er wat anders. Nu liep het achterwiel tegen het spatbord aan, zodat je voortdurend ‘zwuup-zwuup-zwuup’ hoorde. De jasbeschermer zat los en maakte tegen de spaken een klepperend geluid. En de bel zat ook al los en rinkelde bij het kleinste hobbeltje. De kettingkast rammelde ook en een trapper piepte vervaarlijk. Het liep ook allemaal tegen vandaag. Kit probeerde onder het fietsen met haar voet de kettingkast stil te krijgen, maar die begon toen nog meer lawaai te maken. Deksels, ze moest opschieten. Bah, die regen ook!

Kit scheurde door een bocht en schepte bijna een overstekende voetganger. Ja, wie ging er nu net hier oversteken, op de hoek! De voetganger knarsetandde iets. Een paar mensen keken verontwaardigd de voortklepperende Kit na. Die grinnikte nu toch ondanks alles in zichzelf. Op school werd ze wel ‘Kitje klepper’ genoemd als haar fiets weer eens herrie maakte. Maar ja, in zo’n stalling op een schoolplein waren andere leerlingen ook niet altijd even zachtzinnig, zodat er wel eens een trapper of een stuur verward raakte met een ander. Ze begon er niet meer aan, alles wat los zat of aanliep vast te maken of om te buigen. Want steevast rammelde er toch meteen weer wat anders, of ging het vastgezette weer los. Dus liet ze het maar zo. Ze was niet zo handig in dat soort dingen. Pap vond dat ze nog lang geen nieuwe fiets nodig had. En deze reed verder best lekker.

Daar was de school. Het was nog harder gaan regenen en op het schoolplein was geen kip meer te bekennen. Kit griste haar tas mee, nadat ze haar karretje in het fietsenrek had neergezet, en holde naar binnen. De wiskundeleraar wilde juist de deur dicht doen, toen Kit als een schicht langs hem heen schoot.

“Kitty Verstraten weer eens te laat,” mopperde hij.

“Net niet te laat,” beweerde Kit. “U mag blij zijn dat ik er ben.”

Langzamerhand werd Kit toch weer een beetje de oude. Ze kon weer lol maken op school en vergat dan even de voor haar totaal onbereikbare Selma. Maar thuis, als ze op een pony reed en de paarden verzorgde, kwamen de gedachten onherroepelijk weer op Selma terug. Of als ze de foto’s van Selma bekeek, waarvan de mooiste uitvergroot aan de muur van haar kamer hingen.

Ze had het nog altijd niet helemaal verwerkt dat ze Selma nooit meer zou zien. Dat ze haar nooit meer eens kon knuffelen en aaien, en dat ze nooit meer op Selma’s rug kon zitten.

Maar Verstraten had ook spijt gekregen, dat hij het paard verkocht had. Om Kit vooral, maar ook omdat er misschien best nog iets goeds uit het paard had kunnen groeien. Hij had gehoord dat het inrijden met Kit zo goed was gegaan. Eerlijk gezegd had hij dat niet verwacht. En het paard was bij hen ook nooit zo onhandelbaar geweest als bij de Van Doorns. Misschien had er uit een veulen van Selma toch nog wel iets goeds kunnen groeien. Ondanks haar temperament was Selma, zeker met de papieren erbij, heel wat waard.

Verstraten had er al eens op een avond met zijn vrouw over gesproken.

“Als ik wist waar Selma was… Apollo wordt langzamerhand te oud. Die zou ik kunnen verkopen. Queen draagt nu nog een veulen van hem. Tarzan is pas over tweeëneenhalf jaar volwassen. De volgende keer kan ik Queen wel door Sander laten dekken. Dat zou ook een mooie combinatie zijn. Ik zou Selma eigenlijk wel weer willen terugkopen.”

“Had dat eerder bedacht,” had mam verwijtend gezegd. “Je zou er Kit ontzettend gelukkig mee maken. Selma was toch eigenlijk niet zo onhandelbaar als ze leek.”

“Maar ik kan er maar niet achter komen waar die paardenkoper woont, en of hij haar kwijt zal willen,” had Kits vader gezegd.

Het was een avond in november. Rob was naar een feestje en Kit en Ellen waren al naar bed. Kits moeder zat met haar benen op een bijzettafeltje in een blad over paarden te snuffelen. Ze kregen nogal wat van die bladen, omdat hun paarden en pony’s in verschillende stamboeken waren ingeschreven.

Ze bekeek de kolommen advertenties eens, waarin paarden en pony’s te koop werden aangeboden. Net toen ze een pagina wilde omslaan las ze: ‘Te koop: een volbloed Anglo-Arabische ruin, kleur bruin, betrouwbaar, goede gangen, grote maat, leeftijd vier jaar; een Arabische halfbloed merrie, twee witte achterbenen en bles, pittig karakter, prima gangen, mooie kleur bruin, stokmaat 1.50 meter, drie jaar. Paardenhandelaar H.J. Arends.’ En dan volgde nog het telefoonnummer.

Nog eens las ze nauwkeurig de gegevens over het laatste paard. Zou…?

Ach nee, natuurlijk niet. Maar Selma was drie jaar, had stokmaat 1.50, een pittig karakter, was bruin, een Arabische halfbloed met witte achterbenen en bles, en had prima gangen. Zou dat nu allemaal louter toeval zijn? Wat jammer dat er geen foto’s bij deze advertenties stonden.

Ze liet haar man de advertentie lezen.

“Het zou wel erg toevallig zijn,” zei Verstraten. “Die plaats is hier een kilometer of dertig vandaan. Ik zal die Arends morgen eens opbellen. Het is nu onderhand half twaalf, we gaan naar bed. Ik wel ten minste. Heeft Rob de sleutel?”

“Nee, ik wacht wel even op hem. Hij zou tegen twaalven thuis zijn,” zei zijn vrouw.

“Zeg er alsjeblieft nog niets over tegen Kit. De teleurstelling zou voor haar nog groter zijn als het Selma niet is.”

“Nee, natuurlijk niet,” antwoordde moeder. Maar ze hoopte het toch voor Kit.

Verstraten belde de volgende morgen op de advertentie. Natuurlijk mocht hij naar het paard komen kijken. Hij ging meteen maar op pad.

Arends verwelkomde hem en troonde hem mee naar het stuk land waar de paarden liepen.

“Hè, loopt dat beest natuurlijk helemaal achteraan,” bromde Arends, terwijl hij naar een grazend silhouetje in de verte wees. Het was een groot stuk land, dat een heel eind naar achteren doorliep. Er liepen twaalf paarden en pony’s, waarvan vier met een veulen.

“Hier, deze wil ik ook kwijt,” wees Arend naar een grote Anglo-Arabier, maar Verstraten zei nog eens dat hij voor de merrie kwam en bedacht een smoes waardoor hij zonder kopen weer kon vertrekken, als het Selma niet was.

Ze naderden een mooie bruine Arabische halfbloed met lichte manen en staart. Het was Selma wél!

Ze liepen naar haar toe. Selma keek waakzaam op toen de twee mannen naderden. Ze had een halster om haar hoofd dat te groot was. “Anders krijg ik haar niet te pakken. Er zit pit in hoor,” legde de paardenhandelaar uit.

Verstraten bekeek haar van alle kanten. Hij deed alsof hij er nog eens grondig over moest denken of hij het paard wel zou kopen. Ze zag er redelijk goed uit, alleen was haar huid dof geworden omdat ze een hele poos niet verzorgd was. En ze leek wat magerder dan toen ze bij hen was. Wat leek dat alweer een tijd geleden!

Er werd over de prijs onderhandeld en Kits vader keek bepaald bedenkelijk toen Arends zijn prijs noemde. Ze onderhandelden wel een kwartier lang, want Arends vond het bod van Verstraten veel te laag. Ten slotte naderden ze elkaar en gaf Verstraten, schijnbaar met enige tegenzin, dan maar toe. Verkocht!

Kits vader had een plannetje bedacht. Over drie weken was het Sinterklaas. Hij zou Kit verrassen en haar Selma als sinterklaascadeau geven. Dat zou het mooiste sinterklaasfeest van haar leven worden, dacht hij.

Arends stemde erin toe dat Selma nog even bleef. Veel last had hij niet van haar.

Bij zijn vertrek keek Verstraten nog eens om naar het paard, dat weer rustig was gaan grazen. Hij was tevreden. Goed, de prijs mocht dan wat aan de pittige kant zijn, hij zou Kit het mooiste geschenk van haar leven geven. Hij verkneuterde zich erover, dat ze nog van niets wist. Wat zou ze verrast opkijken. Hij wilde Selma in de namiddag van de vijfde december halen en haar tot de avond in een box zetten. Maar dan moest Kit wel de deur uit gewerkt worden. Ze mocht in geen geval naar de paardenstal. Ze moesten even zien hoe ze dat zouden inkleden. Nou ja, dat zagen ze dan wel weer.

Thuis vertelde hij, terwijl Kit op school zat, zijn bevindingen aan zijn vrouw. Die knikte goedkeurend.

“Wat zal Kit in de wolken zijn.” Toen vroeg ze: “Vertellen we het aan Ellen en Rob?”

“Welja,” meende Verstraten. “Die zullen zolang hun mond wel houden.”

“Hoor, wie klopt daar, kinderen! Hoor, wie tikt daar, kinderen!” galmde Kit.

“De kerstman,” bromde Rob, die op een gedicht zwoegde. Kit schoot in de lach en ging direct over op: “Hoor, de wind waait door de bomen. Hier in huis zelfs waait de wind.”

“Gelukkig niet,” vond Ellen. Het liedje was overigens nu wel erg toepasselijk, want buiten woedde een late novemberstorm.

“Hou je wafel nou eens dicht,” zuchtte Rob. “Zo lukt mijn gedicht nooit. Wat rijmt er op jou?”

“Hou, trouw, touw, kou, vrouw, blauw,” somde Kit op.

“Poesie mauw,” grapte Ellen. “Zeg, even niet kijken allemaal. Ik moet iets wegwerken!”

Ze droeg een pakje met geheimzinnige inhoud voor zich uit naar haar kamer, terwijl ze neuriede: “Zie de maan schijnt door de bomen…”

Kit vond de tijd vóór het sinterklaasfeest altijd gezellig. De geheimzinnigheid, de surprises en gedichten, de gezellige etalages in de stad. Buiten vroeg donker, guur weer, en binnen lekker warm.

Er was wat natte sneeuw gevallen, maar die was gauw weg. Kit schoot al aardig op met haar surprises. Op school had ze uit de namen van de klas die van Linda getrokken. Ook toevallig! Want ook op school maakten ze surprises voor elkaar. Kit vond het reuzeleuk om voor haar vriendin een cadeautje te bedenken.

Pap moest nog beginnen met alles. Die was nooit zo vlot. Rob had ook nog niet veel gedaan.

“Maar dat komt nog wel,” beweerde hij. “Jij hebt makkelijk praten. Jij bent op dat punt zo creatief! Je verzint altijd wat origineels. Ik weet nooit wat leuks te bedenken.”

“Nou, dat is niet zo moeilijk,” meende Kit. “Voor mij maak je gewoon een paard van karton of hout bijvoorbeeld. Je zet erop: paardengek, of zoiets.”

“Hé, begin je zelfkennis te krijgen?” grijnsde Rob. “Nou ja, ik hoop nog tijdig inspiratie te krijgen.”

“Twee uur vóórdat we op sinterklaasavond beginnen,” voorspelde Kit.

Vlak voor Sint-Nicolaas werd Kit nog flink ziek. Toen ze op een middag uit school thuiskwam, doornat van de regen en verkleumd, bleek ze een stevige griep te hebben opgelopen. Vier december was ze zover hersteld dat ze weer naar school kon. Anders zou ze te ver achter komen, vond ze zelf. Ze had veel repetities voor het kerstrapport.

Maar eindelijk was het dan zover. Kits moeder had voor die middag al allerhande smoesjes lopen bedenken om Kit buiten de deur te houden tot haar vader terug zou zijn met Selma.

Kit had weer zo’n stille bui, omdat ze Selma zo miste. Ze kon haar maar niet vergeten.

“Krijg ik een nieuwe regencape voor Sinterklaas?” had ze bij haar moeder gebedeld. “En een platenbon?”

“Wij hebben voor jou een fijne verrassing,” deed mam geheimzinnig.

Dat kon ze rustig zeggen. Kit had niet het minste vermoeden.

“Is het groot?” begon die te gissen.

“Nogal,” lachte mam.

“Kan ik het optillen?”

“Nee!”

“Rijdt het of zo?” informeerde Kit.

“Ook niet,” was het lachende antwoord. “Denk je dat je een nieuwe fiets krijgt, misschien? Die kun je trouwens wel optillen. En schei nou maar uit met vragen. Ik zeg niks meer. Je ziet het vanavond wel.”

“Leuk, al die geheimzinnigheid!” vond Kit. Ze kon niet nalaten te vragen: “Vind ik het erg leuk?”

“O ja, heel erg leuk,” knikte mam.

En toen deed Kit zelf onbedoeld de eenvoudige oplossing aan de hand, waar ze die middag zou blijven.

“Mam, ik ga vanmiddag na school met Linda mee naar huis. Dat zou ik haast vergeten te vertellen. Ik ga de surprises bekijken die ze gemaakt heeft, en ik ben al zo lang niet meer bij haar thuis geweest. Tegen etenstijd ben ik thuis. Wel goed, hè?”

“O ja, best,” antwoordde mam opgeruimd.

Kit keek haar eens aan: “Wil je me soms kwijt?”

“Nou, het komt me eerlijk gezegd goed uit.”

’s Middags ging vader Verstraten met de paardentrailer achter de auto op pad. Hij had er rekening mee gehouden, dat ze wel eens een tijdje nodig konden hebben om Selma op de trailer te krijgen.

Toen hij bij Arends aankwam, liep Selma vooraan in het land. Arends had zijn zoon, een jongen van achttien, er maar vast bij geroepen. Dat zou wel nodig zijn.

Tot aan de neergelaten klep van de trailer liep Selma mee. Toen vertikte ze het verder. Weer in zo’n ding! Na lang zwoegen kregen de mannen het eindelijk voor elkaar.

“Dat is werken!” verzuchtte Arends. “Gelukkig gaat dat met mijn andere beesten heel wat gemakkelijker.”

Hij nam het geld van Verstraten in ontvangst. Even later reed die met een nerveuze Selma achter zich in de wagen het erf af.

Toen de trailer met een scherpe draai de weg op reed, wankelde Selma even op haar benen. Ze hijgde nog na. Toen plukte ze wat aan het hooi dat in een netje aan de stang hing, waaraan ze stond vastgebonden. Maar ze at er niet van.

Het begon te regenen en kletsend sloegen de druppels uiteen op het dak van de trailer en tegen de voorruit van de auto. Verstraten zette de ruitenwissers aan. Zou Selma zich nog iets herinneren? vroeg hij zich af. Ze was lang weg geweest. Straks van de trailer af zou het gemakkelijker met haar gaan. Foei, wat een regen! De andere paarden moesten nu ook maar naar binnen vannacht.

Even later draaide hij het erf op.

Selma was, na bijna een half jaar, weer thuis.

Toen Kit thuiskwam, bleef haar moeder haar een beetje in het oog houden. Ze mocht vooral niet naar de boxen van de paarden. Rob had intussen Selma geborsteld en gepoetst. Ze vonden het eigenlijk allemaal fijn, dat ze weer terug was. Selma had zich, zij het wat waakzaam, door iedereen laten strelen. Ze begon ten slotte hooi te eten.

Het werd etenstijd en de familie ging aan tafel. Toen ze gegeten hadden, de afwas gedaan en de boel opgeruimd was, vroeg Kit wat ongeduldig: “Gaan we nu beginnen?”

“Ja hoor, ongeduld!” zei mam en ze kwam even later met een mand vol pakken en pakjes de kamer in.

“Zie ginds komt de stoomboot…” schalde de pick-up even, waarna Rob het geluid terugdraaide tot achtergrondmuziek.

Eén voor één werden de surprises uitgedeeld. Hele leuke waren erbij. Van een anonieme gever – ze vermoedde Rob – kreeg Kit een koe met een gedicht erbij. “Dat je van paarden houdt weet Sint allang. Maar voor koeien ben je ook niet bang.”

Er kwam een platenbon uit. Fijn!

“Dank je wel, Sinterklaas Rob,” grapte ze.

“Wat, ik?”

“Nee, ik,” lachte Kit.

“Ja, maar hoe weet je… ik bedoel eh, waarom denk je…” begon Rob, maar Kit antwoordde wuivend: “Zoet maar, ik verdenk je helemaal nergens van, hoor!”

Het werd een heel gezellig avond. Toen Kit, behalve een paar kleine pakjes, nog niets had, meende pap te moeten opmerken: “Jouw cadeau komt zo meteen nog. Iets groots! Even geduld, Kitty.”

“Dank je, Kit.” Mam hield een nieuwe portemonnee omhoog.

“O, eh… geen dank, want hij komt niet van mij,” grinnikte Kit.

“Nee, van de kat zeker,” zei mam.

“Nou, van pap of zo,” meende Kit.

Ten slotte kreeg Kit een briefje, dat haar eerst een speurtocht liet maken voor ze haar cadeau kon vinden.

‘Als je mij wilt hebben, moet je eerst maar eens onder je bed gaan kijken’, stond erop. Onder haar bed vond ze een ander briefje met: ‘Niets? Zoek eens onderin de keukenkast’. Vandaar moest ze naar de boxen van de paarden: ‘Zoek eens in Selma’s vroegere box!’ Dat ‘Selma’s vroegere box’ stak Kit wel een beetje, maar ze liet het niet merken.

“Bah, moet ik nog naar buiten met dit snertweer?” bromde ze.

“O, dat moet je ervoor over hebben,” zei Rob. “Zoiets hoort erbij.”

“Ssst joh, niets verraden!” porde Ellen.

Kit, bij de deur, keek om. “Zitten jullie soms alle vier in het complot?”

“Dat blijkt wel,” zei mam. “Ga nu maar!”

Ze lieten haar alleen gaan. In spanning, hoe die eerste ontmoeting met Selma zou verlopen.

Kit ging de gure nacht in. Ze lieten haar wel lopen, hoor! Nou ja, dat hoorde erbij. Ze hoorde de paarden binnen snuiven. Eén van hen stampte. Bah, die koude motregen!

Ze opende de deur van de grote stal. Selma’s box, Selma’s vroegere box. Waar zou het liefste paard van de hele wereld op dit moment zijn? vroeg ze zich af.

De wind sloeg de deur met een klap dicht en Sander, in de box het dichtst bij de deur, schrok op. Nieuwsgierig knipte Kit het licht aan en liep naar Selma’s box.

Ze kreeg een schok en deed even haar ogen dicht. Droomde ze? Nee, dat was toch onmogelijk? Daar stond echt Selma, levensgroot. Selma stond daar!

Toen ze Kit zag aankomen, hield Selma meteen op met kauwen. Ze kende die kleine, vertrouwde gestalte. Ze liet een blijde, zachte hinnik van herkenning horen.

Kit rukte de boxdeur open en viel Selma om de hals.

Het weerzien was roerend. Heel lang stonden ze zo. Selma’s manen werden een beetje nat. Kit voelde iets hards in die manen. Het was een kartonnetje waarop stond: ‘Ik ben teruggekomen en ik ga niet meer weg!’

Kit praatte maar tegen Selma. Allemaal dingen, waarvan ze zich later niets meer kon herinneren. Was ze ooit in haar leven zo gelukkig geweest? ‘Ik ben teruggekomen en ik ga niet meer weg’.

“Selma, je bent weer van mij! Ik ga weer op je rijden, je weer verzorgen… bij ons thuis! Je bent weer van ons. Je bent terug!”

En Selma wreef haar hoofd tegen Kit, die dicht tegen haar aan stond. Selma vond alles goed.

Als het aan Kit lag, stonden ze hier de hele nacht en de volgende dag erbij. Voor haar part sliep ze vannacht in Selma’s box. Zou ze wel kunnen slapen? Ze betwijfelde het sterk.

Juist toen ze bedacht, dat ze maar eens terug moest gaan voor ze binnen dachten dat ze in zwijm gevallen was, kwam de rest van de familie binnen. Kit wilde van alles tegelijk zeggen en vragen, maar wist niet waar ze beginnen moest van louter geluk.

Pap vertelde, hoe hij Selma had teruggevonden. Ja, Apollo ging weg. Die werd nu te oud en chagrijnig. Het was altijd naar om van een paard afscheid te moeten nemen, maar hij had waarschijnlijk al een koper. 

Mam moest even haar neus snuiten toen ze zag, hoe blij Kit was en ook Selma. Die liet zich nu door de anderen even rustig aaien als door Kit.

“Het mooiste sinterklaascadeau dat er is,” zei Kit schor.

“Selma is nu van jou,” merkte pap op. “Maar het veulen dat ze later krijgt niet hoor, al kun je…”

“Wat zeg je, pap!” riep Kit uit. “Een veulen?”

Ook de anderen keken verbaasd.

“Ja, als ik in het voorjaar Sander bij Selma laat. Sander en Selma, lijkt je dat geen aardige combinatie?” vroeg Verstraten. “We gaan eens kijken of dat wil lukken.”

“Oh, pap!” Kit viel hem om de hals en wist nu helemaal niet meer of ze lachen of huilen moest. Dus deed ze het allebei. Daarna omhelsde ze ook mam. En ten slotte hing ze weer overgelukkig aan Selma’s hals.

Die avond duurde het wel heel erg lang voor Kit Verstraten kon inslapen. Ze bedacht wat ze allemaal ging doen met Selma en was overgelukkig. Selma terug!

Het had haar vanavond moeite gekost van Selma weg te gaan. Ze hadden zoveel meegemaakt samen. Mam had haar nadrukkelijk gezegd, dat ze morgen niet voor dag en dauw op moest staan. Of… eigenlijk vandaag al! Het was kwart over twaalf toen ze in bed was gekropen.

Morgen moest ze weer naar school. Ze mocht niet veel te vroeg uit bed, omdat ze anders op school onder de les in slaap zou vallen.

Nou ja, wat kon haar die school schelen! Kit zou alles met en voor Selma doen. Ze zou zorgen, dat Selma voortaan zo’n fijn leven zou krijgen als nog nooit een paard gehad had.

Eindelijk, eindelijk sliep Kit dan toch in.

In haar box snoof Selma eens. Ze ging liggen in het stro en strekte zich met een zucht uit. Een zucht van tevredenheid.