Kitty Verstraten heette het twaalfjarige onbezonnen blonde ding. Ze werd bijna altijd Kit genoemd. Ze was dol op dieren, vooral op paarden.
Kit zat in de brugklas van de mavo. Die was in de kleine stad, waar de familie Verstraten ongeveer een kilometer buiten woonde. Ze kon goed meekomen en al haar klasgenoten mochten haar. Maar een vaste vriendin had ze eigenlijk niet. Alleen met Linda Verbeek trok ze wel eens op. Die woonde aan de andere kant van de stad. Ze had niet zo’n behoefte aan vriendinnen.
Haar ouders hadden een boerderij. Het was een mooi, middelgroot bedrijf. Verstraten deed het werk grotendeels alleen. Hij hield koeien en schapen. Die lammerden in het voorjaar. Kit had wat konijnen. Er woonden ook twee katten op de boerderij. En dan ten slotte nog de dieren waarvan Kit zo hield en die een deel van haar leven waren: de paarden en pony’s. Drie paarden en vijf pony’s hadden ze; vijf merries, twee hengsten en een ruin. Drie van de merries waren drachtig. Het was nu eind maart en over een poosje zouden de veulens worden geboren.
De paarden waren de zesjarige Arabische volbloed merrie Ciska, de zevenjarige Gelderse Sonja en dan nog de vierjarige Arabische volbloed Sander. Dan de pony’s: de hengst Apollo, een ruim veertienjarige grote Welshpony, en de grote Welsh Rex, een ruin. Verder nog de merries Queen, een vierjarige New-Forest, en Chéri, een Arabische halfbloed.
En dan ten slotte Selma! Een heel mooie Arabische halfbloed merrie. Ze was twee jaar. Selma was bruin van kleur, had een prachtig getekende bles en achter twee gelijke sokken. Ze had lichte manen en een mooie staart. Selma was niet op de boerderij geboren. Kits vader kocht haar ruim een jaar geleden als jaarling op een paardenmarkt. De vader van Selma was een in de paardenwereld vrij bekende, nogal temperamentvolle volbloed. Van de moeder was zo goed als niets bekend. De koopman van wie hij Selma had gekocht, kende hij niet. De man had Selma gekocht op een paardenmarkt, en verkocht haar meteen weer door.
Het jonge dier leek lief en mak, en zou tot een mooi rijdier kunnen uitgroeien. Nu, aan dat laatste twijfelde Verstraten niet, toen hij Selma kocht. Als haar karakter nu ook maar lief en meegaand was geweest, dan mocht ze natuurlijk best temperament hebben.
Maar Selma bleef maar ruziën met de andere paarden en pony’s, ook toen ze al een hele tijd bij hen in de wei liep. Ze sloeg zelfs naar de oudere dieren en deed vijandig. Nu, bijna anderhalf jaar later, was ze wel geaccepteerd en zij accepteerde ook de anderen, maar daar bleef het bij. Ze liep vrijwel altijd alleen te grazen. Selma zag er uit de verte erg meegaand uit. Maar dat leek alleen maar zo. Ze was schichtig, nerveus, en ze schrok al van kleine dingen. En als ze kwaad of bang was, sloeg ze ook naar mensen.
Verstraten had al gauw spijt van zijn aankoop. Selma was waarschijnlijk voor hij haar kocht niet goed behandeld. Dat was misschien de oorzaak, dat ze bang was voor vreemde dingen en voor mensen.
Verstraten dacht er sterk over Selma over een poosje te verkopen. Een paard met zo’n karakter kon nooit een fijn rijpaard worden. Bang voor mensen en vijandig tegenover andere dieren. Dat zou haar hele leven lang wel zo blijven.
Maar hij wist, dat Kit van alle paarden en pony’s hield. Ze was helemaal gek van paarden. En… ze was bezeten van Selma. Het dier was juist bij haar op onverklaarbare wijze aanhankelijk en zo mak als een lam. Kit kon bij haar alles doen. Ze was altijd goed voor haar en behandelde haar op precies de juiste manier. Kon een ander bij de verzorging nauwelijks Selma’s rug of zijde borstelen, Kit kon met het grootste gemak alles. Tot Selma’s achterbenen en hoeven toe. Dan gebeurde er niets! Het dier wist precies wie Kit was en wie niet. En Kit hield van Selma. Hoeveel ze ook van alle andere paarden en pony’s mocht houden, Selma wás het helemaal voor haar. Die twee hingen aan elkaar.
Verstraten zag er tegenop Kit te vertellen dat Selma weg moest. En daarom stelde hij het voorlopig nog maar even uit.
Aan de rand van de kleine stad was een manege. Samen met haar vijftienjarige broer Rob was ze daar op rijles. Ze reed dan op Queen, de New-Forestmerrie. Maar de laatste keren was ze niet meer geweest, want Queen werd te zwaar. Haar veulen zou wel gauw komen. Rob reed altijd op de ruin Rex.
Ellen was Kits oudste zus. Ze was zeventien en zat op het mbo. Ellen was geen lid meer van de rijvereniging. Ze kon goed rijden en was op haar zestiende van de vereniging af gegaan. Ze reed thuis nog wel een enkele keer, meestal op Sonja. Maar die was de laatste tijd ook nogal zwaar geworden.
Kits moeder reed het liefst op Ciska. Maar met Ciska was de laatste tijd ook niet zoveel te beginnen. Ja, ja, die veulens! Dat van Ciska werd het eerst verwacht.
Nu lag Kit in bed en dacht aan Selma. Zij had indertijd het bange en onvriendelijke dier haar naam gegeven. Ze had Selma wat opgevoed; haar het bijten, wat ze vaak venijnig en onverwacht kon doen, grotendeels afgeleerd. En ze had Selma goed aan de halster leren lopen. Ook had ze de pony geleerd een poosje aan het halster vastgebonden te staan. Alleen, zonder in paniek te raken of te gaan rukken. Kit had het haar met veel geduld en zonder hardhandig te zijn kunnen leren. En nu ging het goed. Alleen bij een ander, Kits vader bijvoorbeeld, liep Selma wel eens niet goed mee. Ze was dan bang of rukte aan het halster. Kit deed alles om haar nu een fijn leven te geven.
Het was begin april toen de familie Verstraten ’s avonds aan tafel zat en vader zei: “Ik ben er een paar keer ’s nachts voor Ciska uit geweest. Vannacht moeten wij maar om beurten gaan, Anja,” richtte hij zich tot zijn vrouw. “Ik denk dat ze vannacht haar veulen krijgt. Ze is zo onrustig nu en dan. Ze kan hulp nodig hebben.”
“Vorig jaar heeft ze toch alles alleen gedaan?” vroeg Kit.
“Ja, met dat hengstveulen toen, dat ik verkocht heb.”
“Pa, als ze bezig is roep je me toch, hè?” smeekte Kit. “Ik heb nog maar twee keer gezien, dat een veulen geboren werd. Twee jaar geleden dat grijze hengstje Olaf, dat je ook verkocht hebt, en vorig jaar Chéri. Het is morgen zaterdag, dus ik kan uitslapen.”
“Paardengek,” plaagde vader haar. “Nou, goed dan. Maar houd je wel rustig, hè? Dat weet je. Eigenlijk is het het beste als er zo weinig mogelijk mensen bij zijn,” aarzelde hij. “Ciska is een Arabische volbloed en toch al zo schichtig en nerveus bij ongewone gebeurtenissen. Ze moet het zo rustig mogelijk hebben.”
“Och, ik hoef het niet per se te zien, hoor,” begreep Rob. “Laat Kit er maar bij zijn. Queen en Sonja moeten ook nog veulenen. Misschien kan ik daar dan bij zijn?”
En ook Ellen beloofde dat ze in bed zou blijven. Mam zou er wel uit komen. En als zij zag dat het stond te gebeuren, zou ze vader en Kit roepen.
Kit keek haar broer en zus dankbaar aan. Ciska was inderdaad nogal nerveus en dan was het wel het beste als er zo weinig mogelijk mensen bij de geboorte waren.
Om negen uur ging Kit nog even met haar vader mee naar Ciska kijken. Rob liep ook mee. Er was nog niets bijzonders aan de hand. Ciska stond rustig in haar ruime box en at wat hooi.
“Moet ze vannacht wel?” vroeg Kit.
“Ik weet het niet zeker, hoor,” antwoordde vader. “Misschien! Ze is nu weer kalm. Maar je kunt niet weten. Ze is al over tijd.”
Eenmaal in bed peinsde Kit nog wat na. Over Ciska en over Selma. Lieve Selma! Zou zij Selma volgend jaar mogen inrijden? Selma, haar Selma! Ze had geen idee van vaders plan. Ze geeuwde en keek vanuit haar bed naar de verlichte wijzers van haar wekker. Tien uur! Slapen nu. Vannacht misschien nog.
Ze sliep en droomde dat ze op Selma door het weiland galoppeerde, met Ciska’s veulen achter hen aan.
De volgende morgen werd Kit om kwart voor negen wakker. Ze moest even nadenken. Was er niet iets? Toen wist ze het weer: Ciska’s veulen! Ik ben er vannacht niet uit geroepen. Dan is het nog niet zo ver. Fijn, zaterdag! Niet naar school.
Ze had nog huiswerk Engels te doen, maar dat kwam morgen wel. De rest had ze al af.
Ze rekte zich uit en sprong uit bed. Wat was veulen ook alweer in het Engels?
Toen ze beneden in de grote, gezellige en moderne keuken kwam, waar ze altijd ontbeten, zaten de anderen allemaal al aan tafel.
“No colt?” informeerde ze.
“Zeg maar gewoon veulen,” zei Rob. “Je hoeft je Engelse kennis niet te spuien, hoor.”
“Wel colt,” zei vader lachend. “Eh… veulen, bedoel ik.”
“Ja?” riep Kit. “Maar waarom…”
“Ik ging de eerste keer kijken vannacht en toen was er nog niets bijzonders aan Ciska te zien. En toen mam ging kijken, de keer daarop, stond het veulen al naast haar en alles was goed. Ze had het precies in die tussentijd voor elkaar gekregen. Het is een mooi veulen. Ik houd het!”
Kit rende naar de stal. Even later stapte ze voorzichtig Ciska’s box binnen.
“Ha Cissy! Heb je weer alles alleen gedaan? Mag ik even je kind zien? Ja hè, natuurlijk. Stil maar, ik doe het niets hoor!”
Ciska, die eerst vijandig met de oren in de nek omgekeken had en voor haar veulen was gaan staan, kalmeerde nu. Ze stak haar oren weer naar voren en legde ze niet eens plat, toen Kit haar naderde en behoedzaam haar hand naar het jonge dier uitstak. Het was een mooi merrieveulentje met een leuk getekend blesje en links voor één wit sokje. Alle beentjes waren aan het onderste deel nog wat vaal grijzig-wit. Maar dat zou, zoals bij de meeste veulens die dit hadden, nog wel veranderen in bruin als ze wat ouder werd. De beentjes waren lang en slank. De kleine hoefjes gelig. Die zouden op den duur ook nog wat donkerder van kleur worden. Het lijfje was nog mager en bottig. Maar alles zou veranderen en je kon nu al zien, dat het een mooi diertje zou worden.
Zo stond Kit met een kennersblik een poosje de pasgeborene te taxeren. Ze probeerde het dier even over het zachte neusje te aaien. Het lukte! De kleine was niet bang voor dat vreemde, maar best aardige mensenkind. Dat mensenkind ging nu bovendien nog op de hurken zitten, zodat het veulen zelfs nog boven haar uit stak. Nu was het jonge dier niet meer schichtig.
Zo bleef het nog een poosje, tot Ciska het genoeg vond. Ze kwam tussen Kit en haar veulen, en toen Kit weer opstond probeerde Ciska haar te bijten.
“Nee Cis, dat gaat niet. Zoet maar, ik ga al weg! Bescherm jij je kind maar, hoor. Je bent trouwens nog erg lief voor een moeder met een pasgeboren kind. Sonja sloeg me vorig jaar de eerste dag haast de box uit toen ze Chéri had. Daag!”
Ciska draaide als antwoord haar achterste in Kits richting toen die de box verliet, alsof ze daarmee wilde zeggen: “Ja hoor, ik geloof je wel, maar ik heb liever dat je nu ophoepelt.”
“Een hartelijk afscheid,” grinnikte Kit. Ze viel even later hijgend de keuken weer binnen. “Wat een schatje! Leuk dat je het houdt, pap. Mooi blesje.”
Al ratelend ging ze zitten en nam een boterham.
“Je mag een naam voor haar verzinnen,” zei haar vader. “Een passende en originele.”
“Daar zeg je me wat,” peinsde Kit.
In gedachten verzonken at ze haar brood en schonk zich thee in. Het was even stil. Toen stelde Ellen voor: “Wat denk je van ‘Amie’? Met de nadruk op ‘ie’. Dat is Frans voor ‘vriendin’. Ik vind het best grappig klinken. En je kunt ook niet zeggen dat het niet origineel is.”
Kit herhaalde voor zich heen: “Amie… Amie. Ja joh, best leuk! Oké allemaal?”
Er kwam instemming van verschillende kanten.
“Goed, Amie dus! Leuk, Ellen.”
Na het ontbijt mocht Ciska met haar veulen naar buiten. Kit ging met vader mee. Ze droeg een verschoten spijkerbroek en een oud, lekker zittend spijkerjasje. Verder had ze groene rubberlaarzen aan, waar ze de pijpen van haar broek in deed. Als ze reed droeg ze meestal haar rijbroek en rijlaarzen, hoewel dat in deze kleding ook uitstekend ging.
Het kostte niet veel moeite om moeder en dochter in de wei te krijgen. Ciska liep goed mee, maar keek wel steeds onrustig achterom naar haar veulen. Ze hinnikte dan zacht, hoewel de kleine Amie keurig met haar moeder meedanste. Ze was wel wat schuw en drukte zich telkens tegen Ciska’s zijde aan. Maar wat wil je, als je pas zo’n uur of zes op de wereld bent.
In de wei kwamen Chéri, Queen en Rex aanstuiven. De rest keek aandachtig met opgestoken oren vanuit de verte toe. Queen en Sonja waren al eerder uit de box gelaten. Zij gingen ’s nachts nog naar binnen, omdat ze drachtig waren. De rest kon gemakkelijk ’s nachts buiten blijven. Het was april en fijn zacht weer voor de tijd van het jaar. Ook nu scheen de zon lekker en er was vrijwel geen wind. Chéri, jong en nieuwsgierig, was het meest opgewonden. Wat was dat nou toch voor een mal klein soortgenootje! Maar geen van de dieren kreeg de kans de kleine Amie te besnuffelen of zelfs maar te benaderen. Ciska beet en sloeg naar alle kanten, en ze bleef steeds voor haar veulen staan. Oei, die trap naar Chéri was bijna raak!
Kit en haar vader stonden achter het hek toe te kijken. Rob kwam erbij en leunde ook tegen het hek.
“Gaat dat zo wel? Moet Ciska niet apart lopen met haar veulen?” vroeg hij.
“Welnee,” meende vader. “Ciska is best in staat het te beschermen. Maar eigenlijk valt er niet eens wat te beschermen. Het is louter nieuwsgierigheid van de andere dieren. Als het nieuwtje er af is blijven ze wel weg. En kwaad zullen ze Amie zeker niet doen. Ciska zal er snel aan wennen, dat er eens een ander dier aan haar veulen snuffelt. Het moederschap is voor haar nu weer zo vers. Ze moet er eerst weer aan wennen. Maar ze hoeft nu alleen maar te zorgen dat Amie niet in de sloot valt. Kijk, dat doet Ciska nu al, zien jullie wel. Haar veulen loopt te dicht bij de sloot naar haar zin, en ze bijt het er weg.”
Belangstellend bleven ze nog een tijdje staan kijken, hoewel ieder deze taferelen al veel vaker had gezien. Een moederdier met haar veulen. Het was toch steeds weer een leuk gezicht. Je kreeg er niet gauw genoeg van.
“Ja, ik moet toch weer eens aan het werk,” zei vader ten slotte. Hij keek nog eens om en liep toen weg.
“Laten we samen even een eindje gaan rijden,” stelde Kit haar broer voor. “Of heb je wat anders te doen?”
“Hm, nee, oké dan, waarheen?”
“Nou, hier de weg af tot we bij Schuurman zijn. En dan links bij de vaart. En dan… nou laten we zeggen, Westeinde af tot de zijweg rechts en over het bospad terug. Dat is zo’n drie kwartier rijden. Ik heb die tocht al meer gemaakt, op Queen,” zei Kit.
“Nou goed, dat kunnen we doen. Laten we eerst die kant maar op gaan, dan zien we wel wat we doen. We kunnen bij de vaart ook het Lindepad nemen.”
“Dat zien we dán wel weer,” besliste Kit. “We moeten ook weer niet te ver gaan, want Queen draagt nog een veulen. Maar ze kan nog best wat beweging gebruiken. Jij neemt zeker Rex?”
Een kleine twintig minuten later waren ze op weg. Ondanks haar vrij zware lichaam stapte Queen nog pittig voort. Haar veulen zou niet zo groot zijn en dus ook niet zo zwaar.
“Mam mag nu minstens tien dagen niet op Ciska rijden. Dat zal haar wel tegenvallen,” grinnikte Rob. “Anders reed ze nog wel eens graag op woensdag- of donderdagmiddag. Ze kan nu Sonja wel nemen, maar met een drachtig paard in de laatste maand moet je rustig aan doen.”
“Sonja zal dan ook wel niet zoveel zin meer hebben. Laten we Sonja tot haar bevalling maar met rust laten,” meende Kit.
“Maar ze moet nog wel wat beweging hebben,” zei Rob. “Ze moet fit blijven.”
“Nou, wees daar maar niet bang voor,” vond Kit. “Om de andere dag loopt pap met haar aan het halster. En anders kan ik misschien nog wel een beetje op haar rijden. Ik ben niet zo zwaar.”
“Spriet, klein opdondertje,” plaagde Rob.
“Nou, ik ben een meter zestig lang…”
“Kort, bedoel je,” viel Rob haar in de rede.
“En ik groei nog, hoor. En volgende maand word ik rtien!”
“Waar slaat dat nou op?” vroeg Rob.
“O, nergens. Je hoeft me alleen geen klein opdondertje te noemen, grote broer. Laten we even gaan draven.”
Na een tijdje riep Kit: “Queen draaft nog best lekker ondanks haar dikke buik. Ze houdt Rex nog gemakkelijk bij.”
Toen ze bij de brede vaart kwamen, stopten ze even.
“Queen mag even rusten,” zei Kit. Ze steeg af. “Even je zadel een beetje strakker doen, Queenie. Eén gaatje maar, dat voel je haast niet. Want het glijdt heen en weer en dat is voor jou ook niet zo prettig. Ben je moe?”
Ze hield Queen losjes aan de teugel vast terwijl ze op een paaltje zat. Ze strekte haar benen even uit.
“Het is hier lekker rustig,” vond ze.
Ze keek eens om zich heen. Langs de brede rechte vaart liep aan de rechterkant het Lindepad. Het was trouwens geen pad, het was een landweg. Een eindje verderop stond er een boerderij langs. Dicht bij de vaart strekte zich een deel van het land van Schuurman uit, wiens boerderij hier vlak bij de splitsing stond. En aan de linkerkant begon het Westeinde, een weg die na twee kilometer weer uitkwam bij de stad. Er stonden voor het merendeel boerderijen en buitenhuizen langs. Het waren bijna allemaal vrijstaande woningen. Wat verkeer betrof was het een vrij rustige weg.
Maar nu hoorde Kit geknetter van brommers. Ze kon ze niet zien, omdat bomen en huizen het zicht belemmerden. Ze leken hierheen te komen.
Rex en Queen hoorden het geluid van de naderende brommers ook. Hun oren bewogen in de richting van het sterker wordende lawaai. Nu zag Kit ze tussen de bomen aankomen. Het waren drie felgekleurde bromfietsen met jongens van een jaar of achttien erop. Ze moesten iets met de uitlaten uitgehaald hebben, want die maakten een flinke herrie. Ze hadden een behoorlijk gangetje. Als ze nu maar niet hierlangs reden.
Rob morrelde even aan zijn ene rijlaars. De herriemakers naderden snel. Queens oren bewogen zenuwachtig. Kit kon niet met haar weglopen, want achter de berm was een sloot die in de vaart uitkwam.
“Rob, Queen is bang. Die brommers komen hier naar toe. Queen mag niet in paniek raken. Ja, zie je nou wel! Ze komen hierheen scheuren. Weten die ezels dan niet wat er kan gebeuren als een paard bang is?”
“Blijf nou rustig. Zo maak je haar nog zenuwachtiger. Houd haar goed vast. We draven vooruit naar het Lindepad. Blijf haar aan de teugel houden! Vlug dan, anders halen we het niet meer voor ze hier zijn.”
Rob spoorde Rex aan, trok aan de teugels en begon zelf hard te lopen.
“Kom nou vlug, joh!”
Tijd om op Queen te springen was er niet meer. Maar dat hoefde ook niet, want Kit had het gevoel haar aan de hand beter in bedwang te kunnen houden. Rex draafde nu aan Robs hand het Lindepad op. En daar waren de brommers al. Ze scheurden langs Schuurmans huis. Die idioten! Konden ze niet eens vaart minderen?
Queen rukte met haar hoofd. Haar ogen waren groot van angst om het harde lawaai van die drie vreemde monsters die zo hard gingen. Ze kwamen recht op haar af. Haar oren lagen plat.
De eerste stoof knetterend langs. Daar kwamen de andere twee, met jankende motoren. Queen ging omhoog met haar voorbenen, kwam weer neer en stoof vooruit. Kit hing haast aan de teugels. Queen sprong bijna óver haar heen en begon te galopperen.
Kit haakte met haar been achter één van Queens benen en viel. Er spatte nog wat los grind onder de banden van de laatste bromfiets weg tegen de benen van het angstige dier. Dat was de druppel.
Kit had de teugels bij haar val wel moeten loslaten, wilde ze niet onder de hoeven van de pony terechtkomen.
Queen stoof weg. De beugels klapperden. Haar oren lagen plat in de nek. Ze schoot langs Rob en Rex, en galoppeerde op de grasstrook langs het Lindepad weg, zo snel ze maar kon. Queen was op hol geslagen.
Kit krabbelde overeind en kwam half hinkend aanhollen. In haar rechterknie zat een gat, door het scherpe losse grind dat aan de kant van de weg lag. Het bloedde hevig. Er liepen sporen van tranen door een zwarte veeg op haar gezicht, al merkte ze zelf niet eens dat ze huilde. O, die knie! Wat een pijn! De broekspijp van dat been hield ze al hollend omhoog.
“Kit!” schreeuwde Rob, die een zenuwachtig dansende Rex inhield. “Hol nou niet; blijf hier! Ik ga achter Queen aan!”
Hij stuurde Rex ook de grasstrook op omdat hij op de verende ondergrond beter kon galopperen, en hij stoof al weg op Rex. In de verte ronkten de brommers nog na. Die knapen hadden niet eens wat gemerkt.
Kit keek hen woedend na. Toen viel ze neer in de berm. Terwijl ze haar broekspijp nog steeds ophield, keek ze angstig de galopperende gestalten na.
Queen had een vrij grote voorsprong. Ontzettend, wat kon ze nog rennen met een veulen in haar buik! Zo te zien liep Rob met Rex nauwelijks in. O, die dolgeslagen Queen! Als er nu maar niets met haar ongeboren veulen was. Een paar jaar geleden hadden ze eens een koe gehad die ergens zo ontzettend van was geschrokken, dat haar kalf dood was geboren. O nee, maar zo erg kon het toch niet met Queen zijn.
Kit tuurde tot het uiterste gespannen de kleine vlekken na, tot ze om de kromming van de smalle weg waren verdwenen. Toen ze hen na een poosje vanwege de bomen niet meer volgen kon, viel ze doodop en trillend achterover in het gras. Even daarna kwam ze weer overeind en bekeek haar knie. O, wat een pijn!
En toen was daar opeens boer Schuurman. Hij had gezien, vanuit een stal, hoe Queen op hol was geslagen.
Kit moest meekomen. “Mijn vrouw zal je knie behandelen. Ze heeft een EHBO-diploma. Zo kun je niet blijven lopen. Het ziet er lelijk uit. Vanuit de keuken heb je zicht op de weg en kun je zien of je broer terugkomt. En ik zal Han vragen de brommer te nemen om ook achter die pony aan te gaan. Je broer zal wel wat hulp kunnen gebruiken.”
“O, ontzettend aardig van u. Maar als Queen weer een brommer hoort zal ze nog meer schrikken.”
“Ja, maar op de fiets gaat het toch niet snel genoeg. Het moet wel! En ik neem aan, dat die pony van je toch wel eens een keer moe wordt. Kom maar mee. Gaat het met lopen?”
Rob stoof met wapperende haren achter de op hol geslagen Queen aan. Verdraaid, wat vloog dat beest! En dat nog met een dik lijf.
“Hup Rex, jongen, laat je niet kennen! Als er maar niks met dat veulen gebeurt.”
Ja, nu liepen ze eindelijk in. Maar Queen was nog wel zo’n meter of dertig voor.
“Hup Rex, niet moe worden! Ze zal het nu wel eens moeten opgeven. Die herrieschoppers zijn nu ver genoeg weg.”
Maar als een paard op hol slaat, lijkt het wel alsof het vleugels heeft. En het houdt meestal nog lang vol ook. Rob wist dat, maar sprak zichzelf steeds moed in. Vóór hen sprong Queen over een greppel. Rex aarzelde even.
“Wat is dat nou, joh! Zo’n sprongetje, kom nou! Geef Queen nu niet meer winst!”
Rex sprong en zette er toen weer de gang in. Maar Rob voelde dat de ruin moe werd. Ze waren nu een behoorlijk eind van huis.
“Hup, jongen! Je hebt toch een goede conditie en uithoudingsvermogen? We lopen in. Laat merken, dat je sterker bent, hè!”
Eindelijk waren ze vlak achter Queen, die nu duidelijk snelheid minderde. Rob hoorde haar nu en dan hijgen. Wat een geluk dat er nauwelijks verkeer op deze weg was.
Toen zag hij vóór hen een boer met tractor en aanhangwagen van zijn erf afkomen. Rob schreeuwde. Hij zwaaide met een arm en wees naar Queen om de aandacht van de man te trekken. Die overzag de situatie onmiddellijk en reageerde snel en goed. In plaats van linksaf de weg op te gaan zoals hij van plan was, reed hij recht vooruit en stopte de tractor met aanhangwagen vóór de slootkant. Nu stond hij dwars over de weg. Er was voor Queen geen mogelijkheid om erlangs te komen.
De hulpvaardige boer was al van de trekker af en greep de snuivende en dampende Queen bij de teugels. Die stond nu trillend en met het schuim om de mond stil. Wat een geluk dat de teugels niet losgeraakt waren, dacht Rob. Veronderstel eens dat de pony er met haar voorbenen in zou zijn verward geraakt, en dat ze ten val was gekomen.
Rob sprong al van Rex af nog vóór die helemaal stilstond. Hijgend bedankte hij de man en legde hem in het kort de situatie uit. De ander knikte begrijpend.
“Nou, blij dat ik je kon helpen. En het is nog wel een drachtige pony.”
Hij bekeek Queen nog eens. Eindelijk kalmeerde het dier.
“Ja, als ze eenmaal op hol slaan, kunnen ze lang blijven doorhollen, ook al is er niets meer aan de hand. Waar woon je eigenlijk?”
Rob vertelde het hem. Queen keek wat nerveus naar de trekker waarvan de motor nog draaide. Dat geluid herinnerde haar aan de brommers. Rob zag het meteen en de boer zette begrijpend de motor af.
“Nou, dan zit je ver uit de buurt, zeg. Mijn zoon van veertien kan ook rijden. Zal ik vragen of hij ook een pony wil nemen om naar huis te rijden? Als je helemaal terug moet lopen ben je nog wel een tijdje onderweg. En jij op de pony met ook nog een schichtig beest aan de hand lijkt me nogal een gehannes. Zal ik het hem vragen?”
De man riep al naar zijn zoon, die hij net zag lopen.
“Nou, als het zou kunnen. Mijn vader of moeder zal uw zoon natuurlijk met de auto thuisbrengen,” zei Rob.
“Hoi, ik ben Wim,” zei de jongen, die eraan kwam lopen. Rob stelde zich ook voor. “En ik ben Van Deutekom,” lachte de vader.
“Ik ga wel met je mee, hoor,” zei Wim. “Best leuk om eens op een vreemde pony te kunnen rijden. Ik rijd altijd op Katja, onze fjordenpony.” En hij wees naar de wei achter de boerderij. Daar zag Rob de pony lopen.
“Ik zal nu Queen maar rijden,” bedacht Rob. “Als jij dan Rex, de ruin, wilt nemen. Het is een gehoorzaam dier. Je zult niet veel moeite met hem hebben. Hij vindt het niet erg als er een onbekende op hem zit.”
Nadat Rob de boer nog eens had bedankt namen ze afscheid en reden weg.
Queen was nog wat onrustig. Ze was niet aan Rob gewend. Maar ze kalmeerde geleidelijk aan. Rex leek het, zoals Rob hem gezegd had, niet erg te vinden dat hij een nieuwe berijder had. Wim kon goed rijden en verder was er voor hem niets aan de hand. Na een paar minuten stelde Rob voor te gaan draven. “Anders duurt het zo lang.”
Ze zetten de dieren tot draf aan. Na enige tijd zag Rob in tegenovergestelde richting weer een brommer aankomen. Het was niet een van de jongens die Queen op hol hadden doen slaan. Er zat een meisje op.
“Ga jij maar voorop rijden. Ik houd Queen wel in. Ze moet er weer even overheen komen,” zei hij tegen Wim.
Er gebeurde gelukkig niets. De brommer snorde rustig langs. Rex keek er zelfs niet naar en Queen maakte alleen een klein sprongetje en bewoog nerveus haar oren.
“Dat ging gelukkig goed,” zei Rob tevreden terwijl hij weer naast Wim ging rijden.
“Wel ja, ze lijkt weer over haar schrik heen,” meende Wim.
Toen gingen ze in een snelle galop over de grasstrook naast de weg. Zo schoten ze lekker op. Ten slotte kwamen ze weer bij de kromming in het Lindepad. Daar zagen ze de boerderij van Schuurman al.
Toen kwam er opeens weer een brommer achterop. Queen luisterde en draafde gespannen door.
“Is dat die op hol geslagen knol?” hoorde Rob opeens roepen. Hij keek om. Er zat een jongen van een jaar of zeventien op.
“Hee, Han Schuurman!” herkende hij.
De beide jongens hielden de pony’s in. Han zette de motor af.
“Ik was aan het zoeken,” vertelde Han. “Je zus kwam bij ons. Ik heb in de hele buurt rondgereden. Je zusje zal nog wel bij ons zijn. Mijn vader nam haar mee naar de boerderij. Ik zal vast vooruit gaan. Tot zo!”
Rob bedankte hem nog voor het rondtoeren. Han startte zijn brommer en reed weg.
“Aardig van hem,” vond Rob.
“Zijn vader zal het hem wel gevraagd hebben,” zei Wim.
“Nou ja, nóg aardig,” zei Rob. “Kom, het laatste stukje galopperen we weer over het gras.”
Kits moeder schrok van het verhaal van Queens avontuur en vader keek nogal zorgelijk. Maar ze waren het erover eens, dat het Kits schuld niet was. Haar knie was vakkundig door mevrouw Schuurman behandeld. Hij deed al minder pijn. Maar mevrouw Schuurman had haar gezegd, dat het nog wel even zou duren voor hij goed genezen was. Ze moest het voorlopig maar kalm aan doen.
Vader bracht eerst Wim van Deutekom naar huis. Toen hij terug was, controleerde hij de weer in de wei lopende Queen van top tot teen. Maar hij vond niets verontrustends. En toen hij daarna ook nog het veulen in Queens buik voelde bewegen, was hij ervan overtuigd dat Queen niets aan haar avontuur had overgehouden.
Dat Queen wel en Rex niet op hol was geslagen, verwonderde hem niet zo. Rex was veel rustiger van aard en schrok niet zo gauw. Trouwens, die was door Rob al het Lindepad op gestuurd toen Kit en Queen nog moesten volgen, zodat de gierende brommers niet langs hem, maar wel vlak langs Queen en Kit waren gescheurd. Die snertjongens ook, dacht Verstraten. Er had wel iets ergers kunnen gebeuren. Ze zouden zich vast niet gerealiseerd hebben hoe een paard kon reageren.
Toen keek hij nog even trots naar Ciska, die met haar veulen in haar kielzog liep te grazen. Chéri, de jonge nieuwsgierige jaarling, cirkelde er nog steeds wat omheen, maar kreeg nog geen kans bij het jonge dier te komen. Ze zou nog wat moeten wachten, vóór Ciska zou toestaan dat de andere paarden en pony’s met het veulen mochten kennismaken.