“Hoe is het mogelijk,” zuchtte Verstraten, “twee veulens tegelijk. Mam, blijf jij bij Queen, ik blijf bij Sonja. Hier is een flesje ontsmetting. En wat je verder nodig kunt hebben is al in Queens box. En jullie weten het: rustig blijven en beslist niet de dieren nerveus maken.” Dit zei hij tegen Ellen en Rob, die ook bij Sonja stonden. Hun moeder was vertrokken naar Queen, twee boxen verder. Daar was Kit ook.
Het was anderhalve week later, ’s avonds negen uur. Queen en Sonja waren tegelijk aan de geboorte van hun veulen toe.
Sonja was maar een dag over tijd, maar Queen een week vóór tijd. Verstraten schreef het nog toe aan het op hol slaan. Door de schrik kwam het veulen waarschijnlijk eerder.
Sonja liep onrustig door haar ruime box. Ze draaide een keer om haar as, en ging toen met een kreunende zucht liggen. Wat later strekte ze zich uit tot ze op haar rechterzij lag. Ze zuchtte eens langgerekt. Haar romp stak als een ronde heuvel omhoog. Toen begon ze te werken. Na vijf minuten kwam er een geel zacht hoefje tevoorschijn. En even later het andere. De hoefjes waren altijd zacht bij de geboorte. De natuur zorgde ervoor dat ze later pas verhardden.
Ellen zag Kit aankomen. Ze legde waarschuwend een vinger op haar lippen. Ze bleven een poosje zwijgend naar Sonja kijken. Er gebeurde weinig. Alleen kwamen de voorbeentjes wat verder tevoorschijn.
“Queen is nog niet zo ver,” fluisterde Kit. “Er is nog maar één hoefje te zien. Ze lag ook, maar ze is weer overeind gekomen. Ze is een beetje onrustig.”
Sonja lag nog op haar zij. Ze kreunde even zacht en perste weer. De twee beentjes kwamen weer iets verder.
Kit sloop weer terug. Ellen ging even mee kijken naar Queen. Hun moeder zat op haar hurken aan de kant. Ze had een oude broek aan en groene rubberlaarzen. Het tweede hoefje kwam tevoorschijn bij Queen.
Intussen begon er bij Sonja schot in te komen. Een klein, nat neusje verscheen. Het was platgedrukt op de twee lange dunne beentjes die recht vooruit staken. Even later was een deel van een wit blesje duidelijk te onderscheiden. Sonja blies door haar neusgaten. Verder kwam het hoofdje. Daar waren de oogjes, nat en plakkerig. Nu ging het vlug. Daar kwam het hoofdje helemaal tevoorschijn, met plakkerige oortjes.
Vader hielp Sonja. Hij greep de voorbeentjes van het natte veulen en het lijfje. Toen was het snel gebeurd. Blazend door haar neusgaten kwam Sonja wat omhoog. Ze keek om naar haar boreling, die nat en dampend in het stro achter haar lag.
“Ga even op Sonja’s hals hangen,” zei vader tegen Rob. “En houd jij even haar hoofd vast, Kit. Anders gaat ze al staan. Dan kan de navelstreng verkeerd afbreken. Ik moet hem nog even afbinden. Waar is de ontsmetting? Het is een merrie! Het wordt waarschijnlijk een mooi diertje.”
Toen Rob en Kit haar loslieten, kwam Sonja overeind. Ze begon onmiddellijk haar veulen te besnuffelen. Daarna likte ze het. Het kleine ding schudde het hoofdje, zodat de natte oortjes heen en weer flapperden. Sonja maakte geruststellende keelgeluidjes.
“Een mooi gezond diertje, zo te zien,” zei vader tevreden. Hij veegde het een bosje stro de rug van het veulen wat af.
“Ik wil het wel houden. Een mooie merrie erbij! Als Queen nu maar een hengstveulen krijgt. Apollo wordt een dagje ouder. Voordat het veulen volwassen is, is Apollo zeventien. Laten we nu Sonja maar even met rust laten en eens kijken hoe het met Queen is.”
Stil kwamen ze bij Queens box aan. Die lag nog te werken in haar box. Nu schoot ook zij op. Het hoofdje was er al. Na een paar minuten lag het tweede veulen van deze avond in het stro. Moeder, die de nog vastzittende navelstreng afbond, kreeg daar nauwelijks de tijd voor. Queen wilde onmiddellijk haar kind zien. Met veel moeite hielden vader en Rob haar vast tot alles klaar was. Toen kwam ze omhoog. Maar Queen was veel lastiger dan Sonja. Vader mocht nauwelijks aan haar veulen komen. Het was een donker veulen, net als Queen. En… een hengst!
“Een week te vroeg, maar dat geeft niet,” zei vader tevreden. “Hij is gezond. Het is een mooi diertje. Hopelijk een goede opvolger van Apollo. Drie nieuwe veulens dit jaar. Geweldig, hè!”
Queen draaide nijdig haar achterste in hun richting.
“Nou, kalm maar, we gaan al.” Vader controleerde nog eens alles voor de nacht en sloot toen de box. Toen gingen ze nog even naar Sonja. Daar stond haar veulen warempel al. Het zocht de moedermelk. Eerst aan de verkeerde kant. Toen hielp Sonja haar. Smakkend dronk het veulen, terwijl het met het nog natte korte staartje langs de achterbeentjes sloeg. Een minuut of vijf bleven ze kijken. Toen zei mam: “Het is half elf. Ik denk dat het bedtijd wordt, dames en heren!”
Verstraten keek ook hier alles na en sloot de box. Ze zagen nog hoe het veulen door de beentjes zakte en met een plof weer in het stro ging liggen.
Kit had slaap. Terwijl de anderen al naar binnen liepen, ging ze toch nog even naar Selma.
“Ha, m’n beessie! Sta je te dromen? Kom eens, ik moet je nog even knuffelen. Dag, hoor! Tot morgen, lief dier!”
“Kit, schiet je op?” riep haar moeder.
“Ja, ja, ik kom!”
Brrr! Het regende. En nog flink ook. Goed dat de paarden en pony’s binnen waren vannacht. Bah, nu was het morgen nat buiten. En over twee dagen moest ze weer naar school. Wat gingen vakanties toch snel voorbij. Nou ja, ze had geen hekel aan school. Maar ze zat wel liever thuis, of buiten tussen de dieren.
Even later lag ze in bed. In het halfduister keek ze haar kleine gezellige kamer eens rond. Behalve enkele posters van erg bewonderde popsterren hing haar kamer verder vol met posters van paarden en pony’s. De regen tikte tegen het raam. Ze peinsde nog even over hun pony’s en paarden. En over Selma. Misschien kon zij volgend jaar ook gedekt worden. Wat zou dat leuk zijn, als Selma een veulentje kreeg. Selma was mooi. Ze hield van haar. Zodra er op Selma gereden mocht worden, zou zij haar inrijden. En dan zou ze alleen nog maar op Selma blijven rijden. Queen was ook lief, en fijn om te berijden, maar het leek haar heerlijk op de pony te rijden waar ze het meest van hield. Waarom hield ze eigenlijk het meest van Selma? Ze wist het niet. Het was een onverklaarbare aantrekkingskracht, want de andere dieren waren toch ook lief. Selma was schichtig en wat vijandig bij anderen, maar niet bij haar! Met een glimlach sliep Kit in.
“Oe, bah, nu nog Frans,” geeuwde Kit, terwijl ze haar wiskundeboeken in haar schooltas deed. “Mijn pen, ik moet mijn pen nog hebben. Héé, Linda! Dief! Jammer, mislukt.”
“O, sorry,” lachte Linda. “Ik had niet zo gauw in de gaten, dat ik hem in mijn tas deed.”
Kit was al op weg naar het andere lokaal. Linda lachte. Rare Kit, maar toch een leuk kind.
In de gang verloor Kit haar etui. Ze merkte het niet.
“Hee, de etuis vind je hier zelfs op de vloer. Mooi meegenomen!”
Kit keek om, recht in het gezicht van een opgeschoten joch uit de derde, dat haar etui had opgeraapt. Ze kende hem wel. Het was Jan van der Linde. Hij zat bij Rob in de klas.
“O, dan zal hij wel van mij zijn,” zei Kit nonchalant.
“O,” zei Jan, “ik ben de eerlijke vinder.”
“En ik de eerlijke eigenaar,” lachte Kit. Ze pakte het ding uit zijn handen. “Dank je!”
Jan liep grinnikend door.
“Lekker, vrijdag, nog even en dan zit de schoolweek er weer op,” zei Kit enthousiast tegen Linda Verbeek, die naast haar kwam lopen. En ze gooide haar tas omhoog. Dat kon ze wel doen, want vrijdags was hij nooit zo zwaar. Dat was altijd een fijn kort dagje voor hen. Ze hadden een onregelmatig lesrooster. De tas kwam achter haar terecht. Op de tenen van hun wiskundeleraar.
“Zeg, kijk een beetje uit!” klonk het wat nijdig.
“O, sorry. Mag ik mijn tas, meneer? Bijzonder vriendelijk. Dank u wel en dag, meneer! Tot maandag hoor!”
Kit was al om de hoek verdwenen, nadat ze nog geroepen had: “En sorry hoor! Ik zag u niet.”
De leraar moest glimlachen om die onbezonnen, kwikzilverachtige Kit Verstraten.
“Het zit er weer op,” zei Kit, toen ze na school een eindje met Linda meefietste. “Zeg, tot maandag, hè!”
“Ja, de mazzel!”
“Mazzel,” grinnikte Kit in zichzelf, terwijl ze alleen verder reed. “Wat een raar woord eigenlijk.”
Toen ze thuis was ging ze meteen naar het land waar de paarden en pony’s liepen. Ze had nog wel geen oude kleding aan, die vuil mocht worden, maar ze moest er toch even heen. Ze leunde over het hek. Ze ging nog niet het weiland in, omdat dat nog nat en modderig was van de buien die de laatste dagen gevallen waren. Maar nu was het gelukkig droog. Het waaide wel, maar de zon scheen. Straks zou ze haar rijlaarzen of groene rubberlaarzen aantrekken. Dan kon ze baggeren naar hartenlust. Mam zou zeker niet blij zijn als ze met haar schoenen door de modder waadde.
Selma stond dichtbij te grazen. Kit riep haar: “Selma, Selmie! Kom eens!”
De pony hief het hoofd op.
“Kom eens, dan krijg je een worteltje.” Dat had ze al gepakt voor ze hierheen liep.
Daar kwam Selma aanstappen. Het worteltje knapte tussen haar kiezen.
“Je wordt groot, Selmie. Je groeit nog steeds, hè? Je bent nu bijna drie jaar. Je bent laat in het jaar geboren, begin juni dacht ik. Pap zei dat die koopman dat had beweerd. Die koopman, van wie hij jou gekocht heeft. Daarvóór heb je vast een snertleven gehad. Arm dier! Maar je bent nu nog steeds afwerend tegen andere mensen. Kun je niet een beetje vriendelijk doen? Is die schuwheid voor mensen er zo ingebakken? Ja, als je een paard of ander dier in zijn eerste levensjaar niet goed behandelt, zodat het mensen niet vertrouwt, kan dat funest zijn. Dat kan nog heel lang zo blijven, misschien wel een leven lang. Paarden vergeten niet erg gauw, hè? Paarden zijn intelligent. Of ben jij een pony? Ik weet het niet precies. Ik weet je stokmaat niet. Als je uitgegroeid bent, en je bent hoger dan 1.47 meter, dan ben je een paard.”
Ze stond nog even, over het hek hangend, bij het dier. Toen sjorde ze haar tas hoger op haar heup. Ze had hem al die tijd onder haar arm gehouden.
“Ik kom straks weer. Dan ga ik je verzorgen.”
Ze liep weg en Selma keek haar na. Een klein figuurtje met wapperende haren in de wind.
De jongste veulens waren nu al haast twee maanden oud. Het was juni en al flink warm. Kit had weinig tijd om buiten bij de paarden en pony’s te zijn. Ze hadden op school veel repetities.
Rob had ook veel schoolwerk, waar hij zich mopperend en puffend op zijn kamer in begroef. Een enkele keer had Kit tijd om te gaan zwemmen. Dan ging ze met Linda. Ze hadden beiden een zwemabonnement voor het hele seizoen en zodoende konden ze gaan wanneer ze wilden.
Kits vader had nu elf paarden en pony’s. Die kon hij onmogelijk allemaal houden. De drie veulens hield hij in ieder geval. Apollo verkocht hij ook nog niet. Die had hij voorlopig nog nodig.
Hij moest met de hooioogst beginnen en dat betekende dat hij sommige stukken grasland moest gaan maaien. Daar konden dan geen koeien of schapen lopen. Verstraten kwam in het gedrang met zijn land! De koeien hadden zo gauw een stuk afgegraasd. De koeien waren hun inkomen, de paarden waren vooral een hobby.
Daarom besloot hij Selma te verkopen. Hij zou haar toch niet laten dekken, want dan kreeg ze misschien een veulen met net zo’n lastig karakter. Niemand zou het willen kopen. Op zo’n dier rijden zou ook geen succes worden. Selma zou niemand op haar rug dulden. Zelfs Kit duldde ze waarschijnlijk niet. Die pony was zo’n type waar weinig mee te beginnen viel. Gewoon een miskoop. Dat ze Kit nu toevallig wel mocht, was een uitzondering. Voor andere mensen zou ze moeilijk handelbaar blijven.
Hij had haar al te lang gehouden, vond Verstraten. Hij had haar meteen weer moeten verkopen toen hij zag dat het niets werd. Dan zou Kit zich ook niet zo aan het dier hebben gehecht. Als Selma bleef, had hij niets aan haar. Maar ze at wel haar deel van het gras en het voer. Hij zou eraan verliezen. Daarom stond zijn besluit vast. Selma zou verkocht worden.
Hij had al een koopman op het oog. Ach, Kit kwam er vast wel overheen, dacht hij. Er bleven nog tien andere dieren over. Ze had Queen om op te rijden, of Ciska en Sonja. En er waren drie nieuwe veulens om te verzorgen en te trainen. Die moesten leren om aan een halster te lopen. Dat vond Kit altijd leuk werk. En ze was trots als een jong dier na verloop van tijd kon meelopen aan de hand. Kalm en rustig, terwijl het eerst nog zo paniekerig was. Of dat het rustig vastgebonden kon staan, terwijl het eerst zo angstig had gerukt. Dat was háár werk dan.
Er waren pas lammeren, kalfjes en konijntjes geboren. Eén van de twee katten had drie jongen. Kit zou afleiding genoeg hebben.
Kit had er ook wel eens over nagedacht. Pa zei altijd, dat hij niet meer dan tien paarden en pony’s kon houden, anders ging het echt niet meer met het land en de beschikbare stalruimte. Tien, dat kon nog net. De koeien en schapen gingen natuurlijk voor. De melk van de koeien was een heel belangrijke verdienste. Dat waren, in mindere mate, ook de schapen en hun lammeren. Aan de paarden verdiende hij niet veel, die waren hoofdzakelijk liefhebberij. Van tijd tot tijd verkocht pa een veulen, als het oud genoeg was om bij de moeder weg te kunnen. Dit jaar niet eens; hij hield ze alle drie. Nou ja, dacht Kit, misschien rekende pa nu twee veulens voor één paard, wat het gras- en voerverbruik betrof. Ze waren nog jong en aten niet de hele dag. Maar over een poosje?
Toen gebeurde het, vlak voor de vakantie, dat Kit een koopman over het erf zag gaan. Een vreemde. Ze had hem nog niet eerder gezien. Wat moet die hier nou? vroeg ze zich af. Pap had op het moment geen kalveren om te verkopen. Trouwens, daar kwamen altijd anderen voor. Kooplui, die Kit wél kende. Kit stond bij de konijnenhokken. Ze had de dieren net gevoerd. In het hok waar ze nu bij stond, zat een moederkonijn met acht jongen van twee weken oud. Schatjes om te zien.
Nieuwsgierig liep ze nu in de richting waar de man heengegaan was. O, daar stond hij. Hij praatte met pap. Waarover? Ze gingen in de richting van het land waar de paarden en de pony’s liepen. Ze zagen haar niet. Ging pap toch nog een veulen verkopen? Nee, dat kon niet. Daar waren ze nog veel te jong voor.
Apollo? Die dan misschien? Ajakkes, ze moest er niet aan denken dat Apollo zou weggaan. Ze hield van de hengst. Maar pa had gezegd dat Apollo nog minstens een jaar zou blijven. Volgend jaar wilde hij dat Queen nog een veulen van Apollo zou krijgen.
Kit begreep er niets van.
“Kit, kom je eten?” riep mam uit het keukenraam, dat open stond.
“Ja!” riep Kit afwezig terug. “Ik kom zo…”
Ze zag haar vader en de koopman het land in gaan. Wat? Ze liepen naar Selma! Kits ogen werden groot. Opeens schoten haar weer woorden van haar vader te binnen. Pas nog had hij gezegd: “Selma zal wel nooit een goed rijdier worden. Ze laat niemand toe op haar rug, denk ik. En dan een zadel op of een bit in haar mond! Ze zal misschien nooit naar de teugels leren luisteren.” – “Selma is te vijandig naar mijn zin. Ze sloeg naar Chéri, toen die te dicht achter haar langs liep. Die aard van haar… Een vos verliest wel zijn haren maar niet zijn streken!”
Wat had pap daarmee bedoeld? Toen had ze er niet verder over nagedacht. Selma veranderde vast nog wel eens. Daarvan was ze overtuigd. Wat was haar vader van plan?
“Ik weet niet, of ik Selma wel ooit bij een hengst zal laten. Wat zal er uit dat veulen groeien, als zijn moeder zo’n aard heeft? Selma zal zich altijd verweren en haar kind verdedigen. We zullen er vast niet bij mogen komen van haar. En als we er nooit bij kunnen komen, zal dat veulen óók schuw worden en bang voor mensen. Ik zie dat nog niet zitten.”
Wanneer had pap dat ook weer gezegd?
Mam riep voor de tweede keer. “Wat doe je daar toch?” Ze kon vanuit het keukenraam pap en de koopman niet zien.
“Ja, ik kom dadelijk.”
Nu ging de koopman weg. Waren ze het eens geworden, of niet? Waarover? Selma, Selmie! Waarom stonden ze zo lang bij jou te praten? Waarom bekeek de koopman je van top tot teen?
Daar kwam pap ook aan. De koopman verdween nu achter het huis. Kit hoorde even later zijn auto starten en wegrijden. Als die tijd had ze op één plaats gestaan. Stil en zwijgend. Alleen haar haren bewogen in de wind. De avondzon scheen op haar bleek geworden, strakke gezicht. Ze draaide zich bruusk om en holde naar binnen.
Aan tafel kwam het uit. Toen Kit vroeg, wat die man kwam doen, aarzelde pap eerst even. Maar toen vertelde hij het. Mam scheen er al van te weten. Ellen en Rob niet. Pap vertelde weer hetzelfde. Selma liep er voor niets. Er zou nooit op haar gereden kunnen worden. En een veulen? Nee! Maar het grasland had hij hard nodig en het voer was duur.
“Nou, en die koopman?” vroeg Ellen. “Koopt die haar?”
“O nee, dat vergat ik nog te zeggen,” antwoordde vader. “Hij bood me veel te weinig, de krent. We zijn het niet eens geworden. Maar ik heb al een ander gebeld.”
Kit staarde over haar bord heen. Haar gezicht was bleek en strak. Selma verkocht! Maar ik kan haar niet missen, dacht ze. Wie weet, wat er van haar zal terechtkomen. Ze zullen haar ruw behandelen, omdat ze vijandig doet tegen mensen die ze niet kent. Nee, ze mag niet weg! In mij heeft ze vertrouwen. Pap kan wel zeggen, dat er nog tien paarden en pony’s zijn en weet-ik-veel! Er is maar één Selma.
Kit at niet meer. Haar moeder wilde nog iets zeggen, maar ze kreeg de kans niet meer. Het werd Kit te machtig. Ze rende de keuken uit en sloeg de deur met een klap achter zich dicht.
“Ga je vanmiddag mee zwemmen, Kit?” vroeg Linda Verbeek. Het was pauze en ze zaten met een stel klasgenoten buiten op het plein tegen de schoolmuur. Het was de een na laatste dag voor de zomervakantie. Heerlijk, zeven weken!
“Hm… ik heb geen zin,” zei Kit. Ze kauwde op een boterham.
“Wat, met dit weer niet? Het is dertig graden!” liep Linda verbaasd uit. “Je moet toch een verzetje hebben,” zei ze toen zacht, begrijpend.
Ze wist eerst niet, wat er de laatste dagen met Kit aan de hand was. Weg was de vrolijke, levenslustige Kit, die altijd wel wat geks kon verzinnen. Ze was bleek en stil en zei alleen het hoognodige. Zelfs de leraren hadden het gemerkt. Maar nu had Kit haar vanmorgen van Selma verteld. Over twee dagen zou er weer iemand voor haar komen. Linda wist, hoe Kit van Selma hield. En ze begreep Kits veranderde houding.
“Doe het nu maar,” zei ze. “Wat heb je eraan met dit weer steeds thuis rond te hangen. De hele middag kun je toch niet bij Selma zijn?”
“Oh, nou ja… goed dan,” zei Kit zonder animo. “Hoe laat?”
“Om een uur of half vier bij het zwembad. Laura en Karin zijn er dan ook.”
Kit had totaal geen zin om te zwemmen, te duiken en pret te maken. Maar Linda had gelijk. Ze kon niet de hele middag bij Selma rondhangen. Er was niets meer te verzorgen aan haar als ze eenmaal geborsteld was. Dan glom ze en zat er geen haartje meer verkeerd. En als ze haar snoepje had gekregen, een wortel of een stuk brood, ging Selma weer grazen. Dan was er niets meer te doen. Ze kon bij haar gaan zitten net zoals ze gisteren had gedaan. Een uur lang wel. Zo maar kijken, terwijl Selma graasde. Heel haar beeld voorgoed in zich opnemen.
Nu ze wist dat Selma weg zou gaan, was ze zich nog meer aan haar gaan hechten. Ach, ze moest er maar niet meer aan denken.
De bel ging. Ze kregen nu geschiedenis. Bah! Kit walgde van de hele school. Ze had hoofdpijn. Niets interesseerde haar meer. Ze wilde niet aan het moment denken dat ze Selma voorgoed kwijt zou zijn, en toch dacht ze eraan.
“Oké, dan is de koop gesloten. Donderdagavond kom ik haar halen met de paardentrailer. ’s Avonds om een uur of tien. Eerder kan ik echt niet.”
Verstraten keek eerst even bedenkelijk bij dat ‘om een uur of tien’. Maar donderdagavond kwam hem ook wel goed uit. Ach, het was eigenlijk wel goed op dat late uur. Dan zou Kit in bed liggen. Dan zou ze niet zien, dat Selma wegging.
Verstraten stemde toe en met een groet verwijderde koopman Van Doorn zich. Even later reed zijn oude auto het erf af. Verstraten keek hem nog even peinzend na. Donderdagavond, dat was overmorgen.
Toen Kit het hoorde, verbleekte en verstrakte haar gezicht nog meer. In haar ogen groeide ontzetting. Donderdagavond… overmorgen al! Selma weg, voorgoed! Nu was het dan definitief.
Ze rende naar buiten, naar het weiland van de pony’s en de paarden. Ze klom over het hek en holde toen naar Selma, die ongeveer halverwege het land liep te grazen. De veulens keken even op. Als zij graasden, moesten ze altijd hun lange voorbenen wat uit elkaar zetten, anders kwamen hun halzen nog niet tot aan de grond. De verhoudingen zouden recht groeien met het ouder worden.
Toen ze bij Selma aankwam, viel Kit het juist verbaasd opkijkende dier om de hals. Selma schrok niet. En Kit snikte het uit in Selma’s manen.