HOOFDSTUK 4

De zomernacht was stil en rustig. En het was heerlijk zacht weer. Kit had het zelfs warm met haar vest aan. In haar ene vestzak zat het portemonneetje met geld. In de andere een kam, een sleutelhanger en een kwartje. Ze nam het eruit en deed het ook in haar portemonneetje.

Nog steeds zat ze achter de struiken, nu in een iets gemakkelijker houding.

Het was half twaalf geweest. Ze wist niet wat ze moest doen. Pap en mam zouden eens moeten weten dat ze hier zat, op een plek die ze niet kende. Ze wist op geen stukken na welke kant ze op moest, als ze ergens naar toe wou. Ja, dáár waren ze vandaan gekomen. En in die richting was Van Doorn verdwenen, met Selma. Zouden pap en mam al weten, dat ze weg was? Maar hoe ze op dit moment ook verlangde thuis te zijn, ze moest en zou weten waar Selma was. Tot nu toe had ze het niet aangedurfd verder te lopen. Maar ze moest toch wat doen. Ze kon moeilijk de hele nacht hier achter de struiken bivakkeren. Woonde Van Doorn ver weg? Dichtbij? Was het te lopen?

Er reed weer een auto voorbij op de stille weg. Ze kon moeilijk ergens aanbellen en vragen, hoe ze moest gaan naar… Ze keek weer naar het huis van de vriend van Van Doorn. Ze zou wel tot morgenochtend moeten wachten. Het was nogal vreemd als om deze tijd een dertienjarig meisje, zonder iets bij zich te hebben, naar de weg vroeg. Nee, dat kon ze beslist niet maken. Tot morgen wachten? Maar ook op klaarlichte dag was het nogal vreemd om bij die Van Doorns aan te komen met: “Hallo, ik ben de vorige eigenares van Selma. Nou ja, eigenares, mijn ouders dan. Ik móet even kijken waar ze terechtgekomen is, en of jullie haar goed behandelen.”

Ze zuchtte eens heel diep. Wat had ze zich toch in een wespennest gestoken.

“Hij is mij een beetje te ongedurig, maar dat krijg je er wel uit, niet te zacht behandelen.” Dat had die snertkerel gezegd. Dat was veelbelovend voor Selma! Ze kon hem wel wat doen!

Slapen zou ze zeker niet vannacht, hoe moe ze ook was. Ze moest toch maar gaan lopen, de kant uit waarheen de koopman met Selma was verdwenen.

En daar ging ze. Op haar zomerslippertjes. Ze vond het toch maar eng, in haar eentje langs een stille donkere weg met weinig huizen.

Kit liep vijf minuten, tien minuten, een kwartier. Nergens een zijweg te bekennen. Maar nu had ze in ieder geval het gevoel iets te doen om weer bij Selma te komen. Maar veronderstel eens, dat die man nog een kwartier of twintig minuten had gereden!

Tegen twaalven kwam Kit eindelijk bij een splitsing in de weg. Ze kon nu twee kanten op. Er stond een ANWB-paal met enkele plaatsnamen erop. Maar Van Doorns woonplaats stond er niet bij. Dat was alweer een teleurstelling.

Er kwam van rechts een auto aan. De schrik sloeg haar om het hart. Er was geen sterveling verder in de buurt. Alleen een eind verderop stonden twee huizen. In één ervan brandde nog licht. De andere woning was donker, op het buitenlichtje na. Gelukkig, de auto reed door.

Vlakbij stond een stenen schuurtje bij een wei. Kit liep er naar toe. Het was niet ver van de weg af. Er vlakbij stond een lantaarnpaal langs de weg. Al gauw was Kit bij het hok. Veel meer was het niet. Het was wel wat vervallen, maar wat gaf dat? Er zat een houten deur in, die piepend openging. Gespannen loerde ze naar binnen. Bij het schijnsel van de lantaarn zag ze tegen de achterwand een paar balen hooi liggen, en wat los hooi erbij.

Kit ging naar binnen en sloot de deur. Het was nu vrijwel helemaal donker binnen. Alleen door kieren bij de deur kwam nog wat licht. Als ze haar handen uitstrekte, kon ze het schuine dak aanraken.

Kit ging moe zitten in de hoop los hooi, die tegen de balen aan lag. Zuchtend leunde ze achterover. Ze tuurde op haar horloge. Het was na middernacht. Ze ging nog wat meer achterover liggen en dacht weer aan haar ouders. Zouden ze ontdekt hebben dat ze weg was, of zouden ze gewoon naar bed zijn gegaan? Als ze wisten dat ze weg was, zouden ze natuurlijk verschrikkelijk ongerust zijn. Zouden ze de politie bellen? Of misschien Van Doorn?

Moegedacht sloot Kit haar ogen. Het kon ook wel zijn dat die Van Doorn zo ver weg woonde dat hij nu nog niet thuis was. Van de plaatsnaam die hij noemde had ze nog nooit gehoord. Het kon wel een gehucht zijn. Waar? Ver hier vandaan? Dichtbij? Wat had ze toch voor een ondoordachte streek uitgehaald! Ze luisterde naar de stilte van de nacht en naar haar onbekende geluiden. Hoewel ze niet bang was, bleef haar hart onrustig kloppen. Traag kroop de tijd voorbij. Wat leek thuis nu mijlenver weg. Een paar uur geleden zat ze nog bij Selma terwijl die graasde. Wat was dat nou voor een raar geluid? Zeker de roep van een in zijn slaap gestoorde vogel.

Kit doorwaakte de langzaam omkruipende nacht. Hoewel ze langzamerhand doodmoe was, kon ze met geen mogelijkheid slapen. Het was al tegen de ochtend toen ze even insluimerde. Maar om vijf uur schrok ze wakker. Het was al licht. Maar om vijf uur in de morgen kon je toch ook niet de weg gaan vragen. Ze zouden haar voor gek verklaren. Nee, ze kon nog niet gaan. Misschien kon ze nog wel even slapen, want ze voelde zich als een vaatdoek, uitgewrongen. Ze zuchtte diep en sloot haar ogen weer. Ze lag niet zo gek hier in het zachte hooi. Het had slechter gekund. Ze ging nog even onder zeil.

Tegen zeven uur schrok ze weer wakker. Alles was ook zo vreemd. Hoelang had ze nu ongeveer geslapen? Een paar uur. Nou ja, beter dan niets. Ze voelde zich nu tenminste wat beter dan toen ze vannacht het schuurtje binnen kwam strompelen. Ze had het toch wel wat koud gekregen.

Ze kwam overeind. Nu kon ze toch wel gaan. Op een boerderij zouden zeker al mensen op zijn. En er zouden voorbijgangers zijn. Maar was het toch niet gek, een meisje, lopend in haar eentje, dat ’s morgens om zeven uur vroeg naar de weg? Nee, ze kon beter vragen naar het station. Als er tenminste een trein liep naar dat ‘gat’. En anders moest ze zien er zo dicht mogelijk in de buurt te komen.

Ze stond op en klopte de hooisprietjes van haar kleren. Behoedzaam loerde ze naar buiten, en toen er geen voorbijgangers te zien waren rende ze snel naar de weg. Nu stond ze bij de splitsing. Toen er na een poosje een bromfietser aankwam, hield ze die aan. Er zat een meisje op van een jaar of achttien. Kit vroeg naar het station.

“O, dat tref je! Als je moet lopen is het wel een aardig eindje. Maar ik kom erlangs. Je kunt wel even meerijden,” zei het meisje opgewekt.

“Nou, als dat kan, graag,” accepteerde Kit gretig.

Ze ging achterop zitten.

“Ik heb geen helm voor je, maar met de brommer is het maar een wip. En we komen niet langs het politiebureau,” zei het meisje. “Vooruit maar, zit je goed?”

“Ja, oké!”

Ze waren er inderdaad na korte tijd. Het was een klein station, met twee lijnen. Kit bedankte het meisje heel vriendelijk. Er stond een automaat voor kaartjes. Gelukkig waren er ook toiletten, want ze moest langzamerhand erg nodig.

Op het perron keek ze op de borden. Ze had wel vaker met de trein gereisd en wist hoe je zoeken moest. Er bleek warempel een stoptrein naar het ‘gat’ te gaan. Maar die ging pas om acht voor half negen. Het was nu kwart over zeven.

Mismoedig ging Kit op een bank zitten. Er zat niets anders op dan te wachten. Bah! Als pap en man nog niet ontdekt hadden dat ze weg was, zouden ze er nu wel gauw achter komen. Moest ze naar huis bellen? In een telefooncel?

Maar ze wist nog niet waar Selma was! Kit keek naar de weinige mensen op het perron. Een groepje vakantiegangers stond vrolijk te praten en te lachen. Van de mensen die waarschijnlijk naar hun werk moesten keken de meesten zwijgend voor zich uit.

Daar kwam een trein aan. Toen hij stilstond, stapte het vakantiegroepje in, druk kwebbelend. Verder moest er niemand mee. Er stapte alleen een oudere man uit die haastig wegliep. De trein ging alweer. Kit keek hem na, omdat ze niets beters te doen had. De tijd kroop om. De zon scheen uitbundig en het werd al warmer. Kit vond het fijn, die morgenstilte, al werd het verkeer langzamerhand drukker. Ze geeuwde eens en dacht aan Selma.

De stationsklok gaf acht uur aan. Op Kits horloge was het vijf over acht. Ze wist niet dat haar horloge voorliep. In ieder geval had ze tijd genoeg.

Toen de trein van acht voor half negen eindelijk binnenliep, was ze blij dat het wachten voorbij was. Ze stapte opgelucht in.

De trein stopte hier maar kort. Hij reed alweer. Even later een wissel, waar hij overheen hobbelde. Toen boog het spoor af. Als Kit in de goede trein had gezeten, was ze rechtdoor gegaan. Ze zat in de verkeerde trein! En ze wist het niet. Ze zat voor een raam in een lege coupé en keek naar buiten. Hè hè, nu is tenminste het eind in zicht, dacht ze.

Enige tijd later stond Kit verbijsterd op een vreemd station. Welja, er kon nog meer tegenslag bij! Toen ontdekte ze ook het verschil tussen de tijd op haar horloge en de stationsklok. Ze bestudeerde het bord met de dienstregeling om te zien welke trein ze moest hebben om terug te gaan. En daarna moest ze vanaf het station waar ze vandaan kwam de goede nemen naar het betreffende dorp. Gelukkig zou de trein die ze nú moest hebben al over drie minuten binnenkomen. En niet over een uur. Even later was hij er al. Kit prees zich gelukkig dat ze genoeg geld meegenomen had.

Toen ze ten slotte opnieuw bij het station aangekomen was, waar ze vanmorgen door het meisje op de brommer was afgezet, en weer op de borden keek, zag ze dat er over een half uurtje wederom een trein ging naar de plaats die ze moest hebben.

Kit wachtte weer. Ze kreeg nog een punthoofd van dat wachten. Ze wilde Selma weerzien! Wat moest ze doen als ze bij Zandweg nummer 7 was aangekomen? Dat wist ze niet. Ze wist eerlijk gezegd toen ze van huis ging al niet, wat ze moest doen als ze met Selma op de plaats van bestemming aangekomen was. Terugreizen? Ze had niet doorgedacht. Ze zag Selma al uit haar leven verdwijnen, en toen had ze meteen gehandeld. Was dit wraak tegenover haar ouders? Maar op het moment dat ze uit het raam sprong en naar Selma ging, had ze niet eens aan wraak gedacht. Ze deed het alleen maar om Selma. En wist zij veel dat dit allemaal zou gebeuren? Toch had ze geen spijt van haar onbezonnen daad.

Daar was de trein. Eindelijk zat ze in de goede, het kon niet anders. Dit moest hem zijn.

Het plaatsje was dichterbij dan ze had verwacht. De trein stopte er maar even.

Daar stond ze dan. Zandweg 7. Waar was dat? Ze zag een telefooncel. Nee, nog niet pap en mam opbellen! Eerst wilde ze weten, waar Selma was. Of zou ze helemaal niet bellen, maar straks gewoon met de trein naar huis reizen? Als ze Selma gevonden had! Kit wist het niet. Ze keek weer naar de telefooncel. Zo was thuis toch niet zo ver weg. Ze hoefde er maar in te gaan en het nummer te draaien, het vertrouwde nummer. Die gedachte gaf haar weer moed. Ze kon naar huis bellen wanneer ze maar wilde.

Kom, ze moest de Zandweg vinden. Welke kant moest ze op? Ze begon op goed geluk te lopen. Er kwam een jongen op een fiets voorbij. Ze vroeg waar de Zandweg was.

“O, dat is aan de andere kant van het dorp, maar dat betekent hier niet zoveel,” zei hij grijnzend. Hij beschreef haar de weg. Kit bedankte hem en liep door. Het leek nog een paar kilometer te zijn, maar het was niet moeilijk te onthouden. De zon werd krachtiger. Ze deed haar vest uit en bond het om haar middel. Het zag ernaar uit dat het weer een mooie zonnige dag zou worden.

Wat zou er vandaag allemaal gebeuren? Vanavond zou ze wel weer thuis zijn. Zouden pa en mam erg boos zijn?

Ze liep door buitenwijken en kwam uiteindelijk op een landelijke weg. Hier moest het een zijweg van zijn, volgens die jongen. Nu werd het wel spannend.

Ze liep langs vrijstaande huizen en een enkele boerderij, totdat ze bij een T-splitsing kwam. Op het straatnaambordje stond Zandweg. Kit kreeg een schokje. Was ze nu vlakbij Selma? En wat moest ze tegen die mensen zeggen? Ze verlangde naar de pony, om haar te troosten nu ze in die vreemde en onbekende omgeving was.

‘Heus, ik kom terug, ik beloof het je!’

En al kon je natuurlijk zeggen dat een belofte aan een dier niets betekende, ze hield van Selma en zou haar belofte nakomen. Ze keek overal om zich heen, maar zag nergens een paard dat op haar Selma leek. Wel enkele andere pony’s en paarden.

Het huisnummer van het eerste huis aan de Zandweg was vijfentwintig. De huizen stonden hier niet zo dicht op elkaar. Dat was dus nog een stukje. Ach, wat gaf het? Een auto passeerde haar, en nog een. Daarna was het weer rustig. Het was een mooie, groene omgeving. Ze hoopte dat Selma hier zou kunnen wennen. Als ze het goed had, moest zij maar vlug naar huis gaan. Er was toch niets aan te veranderen. Selma zou nooit meer terugkomen. Ze was verkocht, daar viel niets meer aan te doen. Als ze maar wist, dat Selma het haar verdere leven ook goed zou hebben, dan zou het gemakkelijker zijn. Maar als die Van Doorn Selma doorverkocht wist ze niet meer waar Selma terechtkwam en dus ook niet of ze goed behandeld zou worden.

Twee fietsers passeerden haar. Nu was ze bij het huis met nummer 9. Die boerderij daar, zou die van Van Doorn zijn? Kits hart klopte sneller. Hij was veekoopman en scheen een paar paarden en wat koeien en schapen te houden. De boerderij er schuin tegenover was een groot en modern bedrijf. Die leek haar te groot voor Van Doorn.

En toen… opeens zag Kit Selma! Het stukje land waarop ze liep lag naast de boerderij aan de weg. Alleen een dammetje over de sloot en een hek scheidden het van de weg. Achter de niet zo grote boerderij zag ze nog twee paarden lopen. Haar gezicht straalde nu. Ze begon te hollen. Alleen Selma was belangrijk!

Selma, die liep te grazen, hief het hoofd op.

“Selma! Selma toch… hier ben ik weer!” schreeuwde Kit.

De pony herkende haar onmiddellijk en draafde naar het hek bij de weg.

“Selma! Mijn eigen Selmie!”

Nadat Kit over het hek geklommen was, viel ze Selma snikkend op de hals. De merrie duwde haar neus tegen Kits haren en knabbelde aan haar vest, dat nog om haar middel gebonden hing. Ze gingen de eerste tien minuten helemaal in elkaar op. Kit vergat, dat er ook nog ramen in de boerderij zaten. Toen hoorde ze opeens een niet onvriendelijke en verbaasde vrouwenstem bij het hek achter zich.

“Hee, meisje! Wat doe jij bij die pony en waarom doet-ie tegen jou wél vriendelijk?”

Kit keek geschrokken om. Ze zag een vrouw van een jaar of vijfendertig bij het hek. Nu kwam ze naar Kit en Selma toe. Selma keek schichtig en wat onvriendelijk naar de vrouw.

“Zie je nu wel hoe lelijk ze naar mij kijkt! Ja, mijn man is wel eens wat hardhandig, maar… Ik ben mevrouw Van Doorn en die pony is van ons. Ze is gisteravond gekomen. Jij komt zeker uit het dorp? Nou, je mag haar best eens komen aaien, hoor. Er komen wel eens meer mensen naar de paarden toe.” En ze knikte naar de andere paarden, die achter de boerderij liepen. “Maar… ik snap het niet. Dat dier is tegen ons zo afwerend, zelfs tegen mijn dochtertje van tien. En die wil er binnenkort op gaan rijden. En ze doet ook vijandig tegen de andere dieren op de koop toe!” Ze wees weer naar de paarden. “Daarom loopt ze ook hier. Ze liep eerst bij de paarden, maar dat ging niet. En nu tegen jou is ze zo lief…”

“Ik eh… ik kom niet uit het dorp. Het is een lang verhaal,” hakkelde Kit, terwijl ze nog tegen Selma aan leunde.

“Nou, kom even binnen, dan mag je straks nog even naar de pony,” nodigde de vrouw hartelijk uit. “Er lopen bij ons vaak mensen in en uit. Je hebt toch wel even tijd?”

“Ja, natuurlijk, eh… graag!” knikte Kit. En tegen Selma zei ze: “Ik kom zo weer terug, hoor schat.” De vrouw keek haar niet-begrijpend aan.

“Het lijkt wel of je haar al langer kent.”

“Dat hoort ook bij het verhaal,” lachte Kit wat zenuwachtig.

Selma volgde hen naar het hek.

“Nu loopt ze méé! Dat doet ze zeker voor jou? Ik ben erg benieuwd naar je verhaal. Ik snap er tot nu toe nog maar weinig van.”

Toen ze binnen zaten, zorgde mevrouw Van Doorn eerst voor een glas frisdrank. Haar dochter was er ook bij gekomen. Sandra heette ze. Ze bleek het heel gewoon te vinden dat er weer een onbekende bij hen binnen zat. Er schenen hier inderdaad nogal wat mensen over de vloer te komen.

Toen kwam Kit met haar verhaal op de proppen. Het werd een lang verhaal, zoals ze gezegd had. Sandra en haar moeder zaten met grote ogen naar haar belevenissen te luisteren. Hoe was het mogelijk, dat ze dat gedurfd had. Toen ze ten slotte uitverteld was zei mevrouw Van Doorn: “Geen wonder, dat die pony jou zo graag mag. Ik wist trouwens niet eens, dat ze Selma heette. Het zal wel op de papieren staan. Nu hoef je geen andere naam te verzinnen, Sandra. En het is nog een leuke naam ook!”

Het stak Kit, dat ze een andere naam voor haar Selmie hadden willen verzinnen. Selma paste toch helemaal bij haar! Maar nu bleef ze zo heten.

“Tjonge zeg, jij durft, hoor!” zei mevrouw Van Doorn weer. “Je hebt je er aardig uit gered. Maar toch… nu weten je ouders niet, dat je hier zit. Het is eigenlijk niet aardig van je, dat je ze in ongerustheid laat zitten.”

“Ik moest en zou bij Selma zijn. Ik ben zo gek op dat dier, dat is…” Kit hakkelde weer en staarde voor zich uit.

Mevrouw Van Doorn was een hartelijke vrouw. Ze begreep Kit volkomen.

“Vroeger hadden we een Duitse herder, Tasja heette ze. Sandra weet het denk ik nog wel.”

“Ja, vaag,” zei Sandra. “Toen was ik net vier.”

“Die hond werd aangereden en ging na een uur dood. We waren allemaal bijzonder gehecht aan haar, mijn man ook. Dat heb ik echt erg gevonden. Ik weet, hoe je van dieren kunt houden. Ik kan me dus ook best indenken, dat jij met je Selma mee wilde. Maar… moeten we nu niet meteen je ouders bellen? Straks bellen ze de politie. Misschien hebben ze dat al gedaan. Wat zal ik ze zeggen? Of, eh… je wilt ze natuurlijk zelf ook spreken. Dat we je tegen de avond zullen terugbrengen? Ik, of mijn man. Want ik kan me indenken dat je niet meteen weer van Selma weg wilt, nu je zoveel moeite hebt gedaan om haar te vinden. Is dat goed zo?”

Kit stemde blij toe. Wat was dat een begrijpende en vriendelijke vrouw.

Kit noemde het nummer en mevrouw Van Doorn draaide het. Kit was gespannen en ook wat nerveus. Hoe zouden pap en mam reageren? Misten ze haar al lang? Zouden ze kwaad zijn?

Nu kwam er iemand aan de lijn en Kit luisterde gespannen. Het bleek mam te zijn, dat kon ze al vlug uit het gesprek opmaken.

“O, u miste haar pas vanmorgen? Dat is gelukkig nog niet zo lang. Ja, ik snap natuurlijk dat uw ongerustheid groot was.”

Toen reikte mevrouw Van Doorn haar de hoorn aan.

“Hier is je moeder.”

“Kit! Kit, ben je daar? Kind toch, is alles goed?” riep mam aan haar oor. “Wat zijn we ongerust geweest! En nu ben je dus bij Selma. Wat heb je toch uitgehaald!”

Kit was toch wel blij nu ze mams stem hoorde. Even daarna kwam haar vader aan de telefoon. Kit wist niet goed, wat ze moest zeggen. “Als ik thuis ben zal ik alles wel vertellen. Ze brengen me thuis met de auto. Dat is niet zo ver, zegt mevrouw Van Doorn.”

Toen het gesprek afgelopen was, zuchtte Kit eens diep. “Fijn, dat ik nu nog tot vanmiddag bij Selma mag blijven. U kent me per slot van rekening niet eens.”

“Nu wel,” lachte mevrouw Van Doorn.

“Ik geloof, dat ze het hier best fijn zal hebben,” voegde Kit eraan toe. “Dan wil ik nu wel weer naar Selma gaan. Ik loop u misschien toch maar voor de voeten. Ga je mee, Sandra?”

“Eh…,” aarzelde die.

“Ze is eigenlijk een beetje bang voor Selma,” zei mevrouw Van Doorn. “De pony is wat onaardig tegen haar. Maar ze moeten nog aan elkaar wennen, hè Sandra?”

“Als ik erbij ben zal ze je niets doen, hoor,” wist Kit. “Heeft u spullen om haar te verzorgen? Als ik die van uw paarden voor Selma mag gebruiken, dan borstelen we samen Selma. Dan kan Sandra haar misschien voortaan alleen verzorgen. Hopelijk staat ze dat toe,” stelde Kit voor.

“Natuurlijk mogen jullie dat gebruiken,” zei mevrouw.

Vijf minuten later waren ze weer bij de pony. Die was niet onvriendelijk tegen Sandra, maar bekeek haar toch wel wat wantrouwend. Verder deed ze niets.

“Ze is nu veel liever dan daarstraks,” verwonderde Sandra zich.

Kit deed Selma een halster om haar hoofd. Het paste goed. Ze nam de pony mee en Sandra riep: “Wat loopt ze bij jou goed mee!”

“Neem jij haar nu eens.” Kit gaf Sandra het touw. In het vervolg zou Sandra het toch ook moeten doen.

Sandra trok. Selma liep niet. Kit ging naast Sandra lopen, vóór Selma uit. “Kom mee, Selma.” Toen liep de pony wel. Als Kit stilstond, en Sandra verder wou lopen, stond Selma ook stil.

“Ze luistert niet naar me, alleen als jij meehelpt. Dat wordt nooit wat,” zei Sandra mismoedig.

“Och, misschien wel als je met haar alleen bent,” antwoordde Kit bemoedigend. Maar ze kon er nog maar niet aan wennen, dat Selma nu van iemand anders was. Dat zij geen enkel recht meer had op het voor haar liefste dier van de wereld. En dat nu voortaan een ander Selma zou verzorgen. Op haar zou gaan rijden, waar zij, Kit, al zolang van had gedroomd.

Kit had het er moeilijk mee, maar probeerde het niet te laten merken. Ze zette Selma vast aan het hek, waar die geduldig en zonder rukken bleef staan.

“Begin maar vast met roskammen,” zei Kit, “dan zal ik haar staart wel even doen.”

Ze ging schuin achter Selma staan en nam haar staart.

“Je staat achter haar en ze doet niets!” riep Sandra. “Ik zou bang zijn dat ze zou slaan.”

Kit glimlachte mat. De zon was warm. Ze peuterde een kluitje opgedroogde modder uit Selma’s staart. De pony stond er geduldig bij.

“Wat heeft ze toch een mooie bruine kleur, vooral als de zon erop schijnt,” vond Sandra. “En dan die lichte manen en staart. Het is een prachtig dier!”

Naarmate Sandra met roskammen meer in de buurt van Selma’s achterste kwam, werd die geïrriteerder. Ze had al twee keer geprobeerd Sandra te bijten.

“Ze vindt het blijkbaar toch niet goed, dat jij haar borstelt,” constateerde Kit. “Kijk uit, dat ze je niet slaat. Ik zal het wel doen.”

En Kit borstelde moeiteloos Selma’s rug en achterwerk en onder haar buik. Selma zag, dat het nu Kit was die haar verzorgde. Ze voelde het trouwens ook. Het was de oude vertrouwde manier, waaraan ze gewend was. En nu vond ze alles goed.

“Ja, maar zo zal ze bij mij nooit blijven staan!” riep Sandra.

Kit sloeg een paardenhorzel weg, die Selma stak. Selma zwiepte met haar mooie lange staart naar lastige, steeds terugkerende vliegen.

“Maak alsjeblieft van haar staart nooit een kort stompje,” zei Kit. “Alleen als hij te lang wordt en bijna op de grond hangt, dan mag je er een stukje afhalen.”

“Natuurlijk maak ik hem niet te kort,” zei Sandra. “Ik vind die blonde staart juist zo mooi.”

Bij de verdere verzorging bleef Selma onvriendelijk tegen Sandra. Maar Kit zei: “Het is pas de eerste keer dat je haar verzorgt. Ze moet nog aan je wennen. Misschien gaat het in het vervolg beter.”

“Ja, net wat je zegt,” zei Sandra. “Misschien! Misschien ook niet!”

Kit gaf geen antwoord. Toen alles klaar was, bleven ze nog even bij de pony. Toen die begon te grazen, gingen ze weg. Maar ze hield Kit toch in het oog. En toen ze zag dat de meisjes de wei verlieten, kwam ze naar het hek toe.

Kit streelde haar. “We gaan nu even weg, lieverd. Thuis zat ik toch ook niet de hele dag bij je? Ik kom terug, hoor!”

Toen ze naar Sandra’s huis liepen, keek Selma hen met haar hoofd over het hek na.

HOOFDSTUK 5

Het was laat in de middag. Kit zat met Sandra en haar moeder in de auto van de Van Doorns. De wagen zoefde over de weg. Kit zat stil in een hoekje op de achterbank, in gedachten verzonken. Sandra zat naast haar. Haar moeder reed.

Kits moeder had haar zelf willen komen ophalen. Haar vader had geen tijd, omdat hij de koeien moest melken om deze tijd. Maar mevrouw Van Doorn had aangeboden te rijden. En Sandra wou zo graag al die pony’s en paarden van de Verstratens zien. Sandra was ook wel een beetje gek van paarden.

Kit had afscheid van Selma moeten nemen. Maar… niet voorgoed! Er was toch nog een lichtpuntje. Want Sandra had de pony gekregen om op te rijden, wat betekende dat Selma ingereden moest worden. En Kit zou daarbij mogen helpen.

“Ze duldt Sandra waarschijnlijk nog niet op haar rug. Zeker niet de eerste keren, als ze nog helemaal niet weet wat er gebeurt. Dat zal met jou beter gaan. Dat denk ik tenminste. Help jij haar maar om Selma berijdbaar te maken. Als die pony eenmaal goed ingereden is, vindt ze het hopelijk prima dat Sandra op haar rug zit. En voor jou zit er een pluspuntje aan: jij ziet Selma dan voorlopig regelmatig terug!”

Zo had mevrouw Van Doorn het met Kit besproken. De koopman, een wat brommerige man die rond de middag thuis was gekomen, stemde ermee in. Kwaad toonde hij zich niet over Kits streek. Waarschijnlijk dacht hij dat ze zelf maar moest weten wat ze deed. Als ze hem maar niet lastig viel.

Kit zou de eerste tijd twee keer per week helpen inrijden, ’s zaterdags en ’s woensdags. Ze zou met de trein kunnen komen, maar de verbinding was niet erg gunstig. En die met de bus nog minder. Op de fiets was het ongeveer drie kwartier. Nou, dat was een goede training. Dat had ze er wel voor over om Selma te zien.

Nu reden ze Kits woonplaats in. Het leek alsof ze veel langer dan een dag was weg geweest. Maar dat kwam natuurlijk omdat er sinds gisteravond zoveel gebeurd was. Toen kroop ze bij Selma in de trailer. Nu was ze weer thuis. Ja, ze kon hun boerderij al bijna zien. Sandra keek belangstellend om zich heen.

En toen waren ze thuis. Mam begroette haar blij en opgelucht. Gelukkig was ze niet boos, of althans niet meer. Van pap, die nu nog in de melkstal was, zou ze waarschijnlijk nog wel wat moeten aanhoren. Maar ach, dat zou ze wel overleven. Ze hoopte dat hij meer opgelucht dan kwaad zou zijn, omdat het verloren schaap weer terecht was.

Na de begroeting gingen Kit en Sandra even naar buiten, terwijl mevrouw Van Doorn binnen bij Kits moeder een kop koffie bleef drinken.

“O, o, ik heb toch zo in ongerustheid gezeten over dat kind…” Kits moeder slaakte nog eens een zucht.

Sandra was dolenthousiast over de paarden en pony’s, de konijnen en de jonge katjes. Ze vond alles leuk, ook al hadden haar ouders ook een soort van boerderij. Maar die was veel kleiner, en haar vader melkte geen koeien. Zijn voornaamste werk was veehandelaar.

Toen mevrouw Van Doorn en Sandra een tijdje later na een hartelijk afscheid vertrokken waren, mopperde haar moeder toch nog een beetje op Kit. Maar gelukkig was ze vooral opgelucht dat ze zonder kleerscheuren weer terug was.

“Gut, kind, al was het nog niet eens een uur dat we je misten, wat heb ik in ongerustheid gezeten! Maar goed, dat ik gisteravond niet meer naar je kamer ben geweest. Vanmorgen was het al erg genoeg. We probeerden je te bellen, maar hoorden het mobieltje in je kamer afgaan, dus dat had je niet bij je. Ja, we zagen dat briefje. Als ik er alleen maar aan dacht dat je afgelopen nacht niet thuis geweest was. Dat er van alles gebeurd kon zijn. Dat je alleen was en we je niet konden bereiken.’’

Rob en Ellen wisten niet goed wat ze van Kits avontuur moesten denken. Dat ‘kleine ding’ in haar eentje op pad. Misschien was ze toch niet zo’n klein ding meer. Ze had zich uit bepaalde benarde situaties aardig gered.

Toen vader binnenkwam na het melken sprak hij Kit nog wel even ernstig aan. Ze had haar dierbaren niet zo in ongerustheid moeten laten zitten. Maar ten slotte was hij ook opgelucht dat alles goed afgelopen was. En hij wist wel, hoe ze aan Selma gehecht was. Toen werd besloten een streep te zetten onder het hele gebeuren.

De eerste week van de zomervakantie verstreek. Kit was een beetje stilletjes. Zaterdag ging ze op de fiets weer naar de Van Doorns en er volgde een blijde begroeting met Selma. De pony toonde zich erg aanhankelijk toen ze Kit terugzag.

“Ik kan alleen maar haar hoofd, hals en het voorste deel van haar lichaam verzorgen,” vertelde Sandra. “Verder laat ze het beslist niet toe. Ze bekijkt me nog steeds heel wantrouwend en loopt slecht mee aan de halster. Ik heb tegen pap gezegd, dat hij haar niet ruw moet behandelen, want dan wordt ze nog schuwer.”

Sandra was pas elf jaar, maar ze was beslist niet op haar achterhoofd gevallen. Ze begreep heel goed dat Kit bang was, dat haar vader Selma onvriendelijk zou behandelen, vooral als de pony wantrouwend of vijandig bleef doen. De beide paarden, die Van Doorn uit hobby wel eens voor een rijtuig zette en waar haar moeder soms op reed, waren erg gehoorzaam. Die behandelde hij altijd goed. Maar hij werd prikkelbaar als dieren hem niet gehoorzaamden en zich tegendraads gedroegen. Niet dat hij ze zou mishandelen, maar zijn boze stem alleen al stelde dieren niet bepaald op hun gemak. Sandra wist dat.

Binnenkort moesten er schapen op het stukje land waar Selma nu liep. Dan moest ze onherroepelijk weer bij de twee paarden Chantal en Franny. Sandra vertelde dat nog maar niet aan Kit en hoopte dat het goed zou gaan, hoewel ze er eerlijk gezegd aan twijfelde.

Het was die zaterdag winderig en niet te warm. Fijn voor Selma. Kit had al twee keer een pony helemaal ingereden en ze wist precies hoe en wat.

Ze begon met Selma een dek op te leggen en de riem los onder haar buik door vast te maken. Selma liet het toe omdat Kit het deed, maar ze vond het wel ongewoon en wou eigenlijk liever dat ding kwijt. Toen ging er een halster over haar hoofd. Dat was niets vreemds. Daarna gingen ze longeren.

Selma liep niet goed aan de longe. Ze wist niet wat ze doen moest, was nerveus en vond het maar een rare boel. Sandra stond in het midden en Kit liep naast Selma. Zo ging het wel. Maar als Kit stilstond of wegliep ging het weer mis. Zo waren ze de hele morgen met haar bezig. Toen legde Kit haar het ponyzadel op dat Sandra voor het rijden bestemd had. Ze maakte het losjes vast.

Het longeren ging al beter en het zadel werd wat steviger vast gemaakt. Selma bekeek wat nerveus dat rare ding op haar rug en beet naar die rare flapperende dingen die er naast hingen, de stijgbeugels. ’s Middags wist ze eindelijk hoe ze goed moest lopen aan de longe, en na wat gebok verdroeg ze ook het zadel.

“We gaan vanmiddag niet verder,” besloot Kit toen Selma ook bij Sandra een beetje liep. “Zie je wel, het gaat al beter, ze went aan je. Ze verdraagt nu een vastzittend zadel en loopt aardig aan de longe. Probeer het morgen weer, anders vergeet ze het. Leg haar dan het zadel weer op en maak het vast. Maar haal er wel je moeder bij om te helpen. Alleen zal het je niet lukken, denk ik. Nou, en dan verder niet veel bijzonders, gewoon longeren en een beetje oefenen. Woensdag kom ik weer. Wie weet loopt ze dan wel goed met jou mee.”

Kit glimlachte, maar die lach was toch niet helemaal echt. Sandra merkte het wel. Kit probeerde niet jaloers te zijn, maar ze vond het nog steeds erg dat Selma nu van een ander was en dat die op haar zou gaan rijden.

In de namiddag, na een hartelijk afscheid, fietste Kit weer naar huis.

De volgende keer dat Kit bij de Van Doorns was, begonnen ze met Selma een trens en een bit om te doen. Sandra had met Selma geoefend. Ze verdroeg nu dat een vreemde met haar longeerde. Maar daar bleef het bij. Sandra moest het niet wagen in de buurt van Selma’s achterste te komen. En borstelen mocht ze nog steeds alleen maar het voorste deel van haar lichaam. Zelfs de bovenbenen verzorgen duldde Selma niet. Van Doorn was er eens bij gekomen, maar zijn blafstem maakte Selma nerveus. Ze had naar hem geslagen toen hij te dichtbij kwam. En ze had een schop terug gehad. Van Doorn was kwaad. Selma wilde niets van hem weten. Maar dat vertelde Sandra niet tegen Kit.

Selma had het niet naar haar zin bij de Van Doorns. Nog steeds niet. Ze was dolblij als Kit weer kwam en zag er treurig uit als ze wegging.

Toen kwam het moment, dat het bit in Selma’s mond ging. Eerst wou ze het beslist niet, ondanks het feit dat het Kit was die dat rare ding tussen haar kiezen wou drukken. Toen het tenslotte gelukt was, kauwde en hapte Selma, gooide met haar hoofd, legde haar oren plat en keek boos. Ze werkte met haar kiezen en met haar tong. Het lukte haar niet het ding weg te werken, het bleef zitten. Ze rukte met haar hoofd en kauwde. En ze liep slechter aan de longe. Lang waren Kit en Sandra met haar bezig. Selma bleef kauwen en bijten. Maar tenslotte protesteerde ze niet meer. En zo kwamen ze weer een stapje verder.

Kit kwam nog een middag in de week meer. Ze had toch vakantie en wilde graag bij Selma zijn. Dat fietsen, och… ze had er goede benen voor. En voor Selma had ze veel over.

Op een donderdagmiddag fietste Kit weer naar de familie Van Doorn. Ze was opgewonden. Vanmiddag zou het er op aan komen. Ze zou voor het eerst Selma berijden. Met Sandra had ze afgesproken dat ze het ging proberen. Maar ze betwijfelde of Selma haar op haar rug zou dulden. Waarschijnlijk zou het eerst nog heel wat moeilijkheden opleveren.

Zo, ze was er. Daar kwam Sandra al naar buiten. Ze gingen eerst even naar Selma. “Hoi Selma!” Het was weer een uitbundige begroeting. Daarna ging Kit mevrouw Van Doorn begroeten. Sandra’s vader zag ze maar zelden. Daar had ze ook helemaal geen behoefte aan, maar dat zei ze natuurlijk niet.

Toen werden zadel, trens en bijbehorende spullen gehaald. Eerst verzorgden ze Selma. Sandra mocht van Selma nog steeds niet verder dan halverwege haar lichaam komen. Daarna draaide het dier dreigend met haar achterste of probeerde te bijten. Ze was nog steeds niet goed bevriend met Sandra. Daar zag het voorlopig ook nog niet naar uit. En eigenlijk zag Sandra het ook helemaal niet zitten. Nu was Kit er nog om haar te helpen, maar…

Eerst werd er weer gelopen met het zadel op, de trens en het bit in de mond. Gewoon aan de longe. Nog altijd kauwde Selma op het bit. Maar verder ging alles goed.

Toen brak het grote moment aan. Sandra’s moeder kwam ook kijken.

“Houd haar goed bij de teugels vast, desnoods samen met je moeder. Laten we daar bij het hek gaan staan,” zei Kit gespannen. Sandra’s moeder kwam achter het hek langs.

“Wilt u haar goed bij het hoofd vasthouden?” vroeg Kit. “En als ik zit, dan meteen loslaten. En zorg dan, dat jullie uit de buurt komen.”

Mevrouw Van Doorn reed zelf af en toe ook paard, maar ze wist niet veel van hoe je een paard moest inrijden. Ze volgde Kits instructies op. Die wist blijkbaar wat ze deed.

Toen ze nog eens het zadel geïnspecteerd had, zette Kit haar voet in een beugel. Selma bleef rustig staan. Ze gooide alleen wat met haar hoofd.

Kit keek nog even naar Selma’s hoogte en Selma’s hoofd. Toen greep ze met de ene hand de teugels en met de andere de rand van het zadel. En in een snelle beweging zat ze! Ze zat voor het eerst op Selma!

Veel tijd om verder ergens over te denken kreeg ze niet. Nog juist op tijd stoven mevrouw Van Doorn en Sandra opzij.

Selma wist niet wat haar overkwam. Ze maakte een geweldige sprong vooruit en sloeg met haar achterbenen hoog de lucht in. Met haar hoofd naar beneden en de rug krom. Ze bokte en sprong en gooide met haar hoofd. Verbijsterd sloeg ze drie keer achter elkaar in de lucht. Ze zwiepte woedend met haar staart en maakte een paar bokkige galopsprongen. Ze dampte en brieste, de oren zo plat mogelijk in de nek. Weer bolde ze haar rug, dook met haar hoofd naar beneden en haar achterste omhoog. Toen steigerde ze, al was het niet hoog.

Sandra en haar moeder keken bij het hek ademloos toe. Sandra kreeg al de rillingen als ze bedacht, dat ze dáár nog eens op moest. Ze was heus niet zo bang, maar dit leek wel een wilde mustang!

Kit ging met Selma’s bewegingen mee. Ze leunde zover mogelijk achteruit, hield de teugels en de rand van het zadel beet en klemde haar knieën vast. Als Selma haar voorbenen omhoog gooide, boog Kit naar voren.

“Goed, zeg!” riep Sandra. “Ik had er allang af gelegen.”

“Als jij daar ook nog eens op moet. Ik vind die hele Selma eigenlijk maar een miskoop,” zei haar moeder bezorgd. “Mooi om te zien, maar verder…”

Sandra gaf geen antwoord. Ze keek vol bewondering naar Kit. Die bleef in het zadel, al kostte het haar nu en dan veel moeite.

“Wat kan die goed rijden!” vond mevrouw Van Doorn.

Selma was nog lang niet uitgedold. Ze wist nu, dat Kit op haar rug zat, maar dit ging haar echt te ver, hoeveel ze ook van haar verdroeg. Zadel op, nou ja. Aan de longe lopen en een bit in, hm, het was geen pretje. Maar óók nog iemand op haar rug? Nee, dat ging niet! En ze zou het winnen. Er was maar één mogelijkheid: eráf, eráf! Selma bokte, hopste en danste. En tenslotte won ze het. Op een gegeven moment kon Kit niet meer blijven zitten. Pats, daar lag ze in het gras. Even voelde ze haar knie, maar dat was alles.

Selma, bezweet en moegedold, stond dampend stil. Kit was schuin achter haar gevallen, maar het paard sloeg niet.

Kit krabbelde overeind. Ze trok Selma’s hoofd naar zich toe. Er zat schuim aan het bit.

“O, o, wat plaag ik je toch, hè,” zei ze zachtjes. “En jij geeft niet op, hè?” En ze dacht: wat moet dat met Sandra worden? Niets!

Ze ging met Selma, die nu gekalmeerd was en gewillig meeliep, naar het hek terug, waar Sandra en haar moeder wachtten. Die prezen haar uitbundig, al keek Sandra’s moeder nog steeds bezorgd.

“Wat rijd jij goed, zeg! Ik had er al lang af gelegen. Dat je dat durft!” Sandra keek Kit vol bewondering aan.

Ze aaide Selma aarzelend over de neus en keek wat schichtig naar haar rug. “Als ik dáár nog eens op moet!”

Kit keek Sandra nadenkend aan. Nou, dat ging wel de goede kant op, zeg! Sandra zat er nog niet eens op en nu was ze al bang! Als dat zo bleef, hoefde ze er niet eens aan te beginnen.

“Ga je er nu weer op?” vroeg mevrouw Van Doorn.

“Ja,” antwoordde Kit zelfverzekerd. “Nog één keer. Ik laat haar nog eens goed dollen. Ik zal er wel weer af vallen, denk ik. Als ik eraf lig, stoppen we. Anders draait het paard helemaal dol. Dit is genoeg voor de eerste keer. De volgende keer kunnen we het met Sandra ook proberen.’’

Kit zag wel dat Sandra even schuw keek. En mevrouw Van Doorn trok een bedenkelijk gezicht.

“Willen jullie haar hoofd nog een keer vasthouden?” vroeg Kit.

Selma stond weer rustig, maar wel alert, toen Kit haar voet in de stijgbeugel stak. Ze keek even gespannen naar Selma’s hoofd en oren, die alweer achteruit stonden. Toen zat ze weer, in een snelle beweging. Vlug tastte ze met haar voet naar de andere beugel. Net toen ze die gevonden had, maakte Selma weer een bokkensprong vooruit. Opnieuw begon de strijd.

Selma had ook nu heel goed door, dat het Kit was, die op haar rug zat. Ze probeerde opnieuw hardnekkig hetzelfde als daarstraks. Kit moest en zou van haar rug af. Het lukte haar tenslotte weer. Toen was ze warm en moe. Ze was ook erg bezweet. Haar neusgaten stonden wijd open. Haar ogen waren groot en er zat nog meer schuim op het bit.

Ze stopten ermee. Mevrouw Van Doorn ging weer naar binnen. Sandra en Kit verzorgden Selma. Het dier kalmeerde. Ze stapten met haar over het land, tot ze niet meer zo zweette, en droogden haar af.

Een uurtje later fietste Kit weer naar huis. De volgende keer zou ze Selma weer proberen te berijden, had ze zich voorgenomen. Ze zou haar niet proberen te sturen, maar gewoon uit laten dollen. En als het een beetje meezat ging Sandra erop. Als die het tenminste nog durfde. Selma zou zo mogelijk nog wel doller doen als Sandra op haar rug zat. Dat werd nog wat!