HOOFDSTUK 6

Het was de tweede helft van juli. Kit was met het inrijden van Selma zo ver gevorderd, dat Selma niet meer aan één stuk door bokte. Als ze er op zat, moest Sandra longeren. Kit probeerde dan te sturen, wat nog totaal niet lukte. En af en toe bokte Selma nog. Ze vorderden maar langzaam.

Twee keer was Sandra op Selma gaan zitten. De eerste keer lag ze er al direct naast. De tweede keer ging het niet veel beter. Ze durfde niet goed. Met Kit ging het beter, maar het verzetten, protesteren en hopsen van Selma bleef. Nou ja, er kwamen nog meer keren.

Nu was Kit thuis bezig met het verzorgen van de paarden en pony’s, wat eigenlijk al eerder had moeten gebeuren. Ze had net Rex, Queen en de twee wat ongedurige veulens Tarzan en Amie behandeld. De drie veulens konden al bijna zonder bang te zijn en te rukken vast staan aan een halstertje. Het meelopen wilde nog niet erg, maar dat zou ook nog veranderen.

Nu had Kit Ciska bij het hek gehaald en haar vastgezet. Ze was bezig met borstelen. Ciska’s korte haren glansden in de zon.

Kit riep Rob, die ze op het erf wat doelloos achter een voetbal zag lopen.

“Als je niets te doen hebt, help me dan even mee de rest van de paarden te verzorgen. Als ik alles in mijn eentje moet doen duurt het zo lang. Sonja, Chéri, Tanja, Sander en Apollo moeten ook nog een beurt hebben.”

“Oké!” zei Rob, niet overlopend van enthousiasme. Het was waar, Kit deed altijd het meest aan de paarden en pony’s. Ellen en hij minder, pap af en toe en mam verzorgde alleen Ciska als ze haar bereden had. Maar Kit deed het met liefde. Ze had hart voor alles op de boerderij, wist overal van af en hield van alle dieren.

Rob haalde het veulen Tanja. Haar moeder Sonja keek bezorgd op van het grazen en hinnikte zachtjes. Maar toen ze zag dat haar kind alleen vastgezet werd, niet ver van haar vandaan, graasde ze verder.

Tanja was een beetje ongedurig onder Robs behandeling. Maar Rob had er weinig moeite mee. Tanja’s velletje glansde en het nog korte staartje en de rechtopstaande korte manen zagen er goed uit. Het veulen galoppeerde naar moeder Sonja terug.

Om Apollo en Sander te verzorgen moesten ze naar de strook land achter deze wei. Daar liepen de hengsten. De dieren werden vastgezet. Rob deed Sander en Kit nam Apollo voor haar rekening. De dieren stampten was onrustig op de grond, sloegen met hun staart naar de vliegen en bewogen trillend hun huid.

“Ha fijn, overmorgen kamperen,” zei Rob, terwijl hij Sanders manen kamde.

“Ja, ik ook,” lachte Kit.

Rob ging kamperen met twee schoolvrienden. Kit was gevraagd door haar nichtje Ruth, waar ze thuis een tent hadden. En haar vriendin Linda mocht ook mee. Linda was nu een echte vriendin van Kit geworden. Toen Selma weg moest, had ze Kit getroost. Ze had goed begrepen, hoe Kit aan Selma gehecht was.

Kit verheugde zich op het kamperen. Wat zouden ze een lol hebben met hun drieën. Als het nu maar mooi weer bleef. Nou ja, als het regende kon het ook wel knus en gezellig zijn. Maar met kamperen moest je eigenlijk zon hebben.

Ze zouden de tent opzetten op het stuk land, dat het verst van de boerderij van Ruths ouders verwijderd was. Helemaal zelfstandig zouden ze daar zijn. Zelf eten koken en inkopen doen. Ze hoefden alleen maar naar de boerderij om vers water te halen of naar het toilet te gaan.

Kits moeder zou haar en Linda overmorgen wegbrengen. Jammer toch, dat ze zo ver van elkaar woonden.

Kit was bijna klaar met Apollo. Ze deed zijn huid nog even met een opgevouwen linnen doekje, dat ze altijd gebruikten voor de laatste glans, en de hengst was weer mooi. Rob was ook klaar met Sander.

“Ze gaan straks natuurlijk weer op de grond liggen rollen,” voorspelde Rob.

“Nou ja, ze moeten toch verzorgd worden,” vond Kit. Ze pakten de spullen bij elkaar, maakten de paarden los en aaiden ze nog even. Toen ze terugliepen door het land waar de andere dieren graasden, keek Kit nog even om. De hengsten waren aan het ruziën. Sander hapte half speels, half gemeend naar Apollo, die met zijn staart zwiepte en zijn achterste in Sanders richting draaide. Dat deden ze wel eens meer, maar ze verwondden elkaar nooit. Het was meestal niet echt gemeend. Ze liepen nu al zo lang bij elkaar en konden het over het algemeen uitstekend met elkaar vinden. Echte strijd was er nog nooit geweest.

Op de hengsten werd maar zelden gereden. Een hoogst enkele keer zat pap op Sander.

Apollo werd een dagje ouder. Hij had karakter. Op zijn rug was niet zoveel lol te beleven. Wat draven, galopperen, nu en dan het achterste in de lucht of een bokkensprong. Echt goed rijden was er eerlijk gezegd niet bij, omdat hij niet regelmatig bereden werd. Apollo luisterde ook maar matig naar de hulpen.

Met Sander was dat nog erger. Kit had maar twee keer op hem gereden. Ze was er te klein voor. Bovendien was Sander een druktemaker die niet zo bijster goed aan de teugels gehoorzaamde.

“Geen gezicht, zo’n klein opdondertje op zo’n groot paard,” had Rob haar geplaagd. Ook hun moeder had grinnikend aan de kant gestaan.

“Maar Kit had geroepen: “Niet uitlachen, hè! Jullie moeten het zelf eens proberen.” Ze had het er toch aardig afgebracht.

Chéri was nu anderhalf jaar. Eind volgend jaar kon ze worden ingereden. En dat wilde zij, Kit, doen.

Chéri was mak. Ze zou niet zo moeilijk in te rijden zijn. Bij een fijne pony had je al gauw resultaat. En het was een uitdaging om steeds te proberen op een dansende en bokkende pony te blijven zitten.

Vanzelf kwamen zo Kits gedachten weer op Selma. Zou het met de ongedurige, temperamentvolle Selma op den duur ook lukken? Het dier had nog steeds weinig vertrouwen in mensen. Hè, ze wilde proberen niet meer jaloers te zijn en ze hoopte dat Selma ook Sandra ging vertrouwen.

Toen Rob en Kit bij het landhek waren, kwam Chéri even naar hen toe. Rob gaf haar een paar vlugge aaien. Kit streelde haar wat langer. Toen liep ze achter haar broer aan om de spullen op te bergen.

“Kit, heb je nou alles? Waar zit je? We moeten Linda nog ophalen. Schiet je op?”

“Ja mam, ik kom!”

Kit roffelde de trap af met een grote tas. Die zat volgestouwd met alles wat ze voor een paar dagen kamperen nodig kon hebben.

Ze gingen vijf dagen kamperen en Kit vond dat ze hiermee, en met wat ze aan had, best kon toekomen. Trouwens, als het zulk mooi weer bleef zouden ze wel veel in korte broek en bikini rondlopen.

Mam keek even fronsend naar de uitpuilende tas, maar zei verder niets.

“Kunnen we gaan?”

“Wat mij betreft wel, mam.”

Een kwartier later waren ze bij Linda. Die stond al klaar, ook met een volgepropte tas.

Daarna gingen ze op weg naar de woonplaats van Ruths familie, een uurtje rijden. Ruth kwam vlug naar buiten, toen ze de auto het erf zag oprijden.

“Hallo! Fijn dat jullie er zijn. Kom binnen.”

Even later zaten ze in de huiskamer achter een glas frisdrank. De moeders hadden elkaar heel wat te vertellen. En de drie meisjes kwetterden over het komende kamperen.

“Nou, veel plezier hè, meiden, en tot dinsdag! Geen rare streken uithalen. Vooral jij niet, Kit!”

“Nou eh… dat weet ik niet van tevoren. Ik kan niets beloven,” grinnikte Kit.

“Nee hè, alsjeblieft niet! Jij houdt wel een oogje in het zeil, hè Els?” vroeg mam aan Ruths moeder.

“Nee, we willen zo zelfstandig mogelijk…” Een driestemmig protest weerklonk.

“Kalm maar,” lachte Ruths moeder. “Jullie komen maar regelmatig water halen. En als er een tijdje niemand komt opdagen, kom ik wel kijken of er soms wat gebeurd is.”

“Wat moet daar nou gebeuren?” zei Ruth. “Wij passen wel op onszelf. En liefst geen pottenkijkers!” Ruth had ook nog een broer en een zus. “We willen nu eens lekker doen, wat we zelf willen. Als we de aardappels laten aanbranden, bakken we pannenkoeken.”

“En als die aangebrand zijn, halen we patat!” vulde Ruths moeder aan.

Er werd nog wat over en weer geplaagd. Toen vertrok Kits moeder.

Ruths zusje Brigitte kwam binnen en hoorde haar laatste woorden: “We doen alles zelf hoor, en we zetten zelf de tent op.”

“O, dan ligt-ie al binnen een kwartier op de grond,” voorspelde ze grinnikend. Ze stelde zich voor aan Linda, want ze kenden elkaar nog niet.

Op een kruiwagen van Ruths vader reden ze even later de tenten – een grote en een slaaptent – en andere benodigdheden over het pad door het weiland. Kit duwde de kruiwagen. Linda en Ruth droegen nog zoveel mogelijk, onder andere slaapzakken en kussens, Maar ze moesten nog wel een keer terug om nog meer spullen op te halen.

Ruth had twee schattige, heel makke dwergkonijntjes. Die mochten ook mee. Weglopen zouden ze vast niet. Ruth had ze al anderhalf jaar.

Ze waren wel even zoet om alles wat ze nodig hadden naar de plek achterin het weiland te slepen. Toen begonnen ze het geraamte van de tent op te zetten. Ruth wist hoe het moest en legde het Kit en Linda uit. Ja, ze begrepen het. Maar het was toch moeilijker dan ze dachten. Een paar keer viel de zaak weer in elkaar. Eindelijk lukte het.

Ze zwoegden en sjorden, hamerden op de haringen. Eindelijk stond de tent.

“Hè hè!” Puffend plofte Kit in het gras neer. Ruth en Linda installeerden de koelbox met hun proviand in de voortent. Daarna porden ze Kit op om de slaaptent in te richten. Ook het hok van de dwergkonijntjes kreeg een plek. De twee diertjes huppelden vrolijk overal tussendoor en liepen iedereen voor de voeten.

“Ik struikel over ze!” riep Kit.

“Als je aan Snuffeltje en Knabbeltje komt, kom je aan mij,” waarschuwde Ruth lachend.

“Jakkes, een spin!” hoorden ze Linda vanuit de slaaptent roepen. Ze was de matrassen met de slaapzakken aan het schikken. Ze zouden net met hun drieën naast elkaar kunnen slapen.

“Vang hem dan!” stelde Ruth voor.

“Ik kijk wel uit! ’t Is een grote,” klonk het weer.

“Wat dacht je, dat ik voor jou het ongedierte uit de weg ging ruimen?” riep Ruth. “Doe dat zelf maar, bangerd! Zo’n spinnetje.”

“Het is echt een knaap!” schreeuwde Linda.

“Je zult ze nog wel eens vaker tegenkomen. Wen er maar aan. Je bent kampeerster of je bent het niet,” vervolgde Ruth.

“Nou, als dat zo doorgaat ben ik het liever niet.”

“Stel je niet aan!” bulderde nu ook Kit.

“Ja, maar het is echt een hele grote knoeperd!”

“Zo te horen wordt-ie steeds groter,” merkte Kit tegen Ruth op.

“Ach ja, ze moet het toch wat aandikken,” knikte die.

“Nou, hoe groot is-ie dan wel?” riep Kit naar Linda, terwijl ze een jerrycan met water neerzette.

Linda’s hoofd kwam uit de slaaptent. “Wel zó groot!” Ze hield haar duim en wijsvinger zeker tien centimeter uit elkaar.

“Nou, da’s een grote! Zeker een schorpioen!” zei Ruth nuchter. “Heb jij wel eens zo’n grote spin gezien, Kit?”

“O ja, zo vaak. Het zijn nuttige dieren. Dit is misschien wel een verdwaalde vogelspin,” dikte Kit aan.

“Nou, een vogelspin is geen halve meter,” grinnikte Ruth.

“Wat!” kreet Linda. “En jullie moeten nodig zeggen dat ik overdrijf!”

“Laat mij dat enorme ondier maar eens zien,” onderbrak Kit haar en kroop de slaaptent in.

“Nou zie ik hem niet meer,” zei Linda spijtig.

“Kruipt-ie vanavond over je heen, gezellig op je kussen,” klonk het uit de voortent.

“Oe, bah,” griezelde Linda. “Ik ben als de dood voor ongedierte. O, daar gaat-ie weer!”

“Ha-ha-ha-ha!” Kit barstte in een schaterlach uit. “Ruth, kom eens kijken, gauw!”

Ruth kwam en ze bulderden om het kleine spinnetje, dat haastig over het zeil kroop.

Kit ving hem en zette hem buiten. Ze lachten Linda uit.

Daarna klapten ze buiten een paar stoelen uit.

“Hè hè,” zuchtte Kit. “Gaan we straks naar het zwembad?”

“Ja, maar zullen we niet eerst een paar boterhammen nemen voor de lunch?” stelde Ruth voor.

Ze aten in de schaduw van de luifel.

“Zeg, hoe was het in Frankrijk?” informeerde Kit. Linda was nog niet zo lang terug van vakantie.

“O, leuk! Gelogeerd in een gezellig hotel vlak aan zee.”

“En je Frans opgehaald, zeker?” plaagde Ruth.

“O nee, ik durfde bijna niks te zeggen. Mijn moeder was vroeger op school goed in Frans. We lieten haar meestal het woord doen.”

“En je bent lekker bruin geworden,” vond Ruth.

Ze gingen op de fiets naar het zwembad in Ruths woonplaats. Kit mocht een fiets lenen van Ruths zus en Linda zat achterop.

In het zwembad kwam Ruth tot de verschrikte ontdekking: “O, de konijnen! Ik ben vergeten ze in hun kooi te doen voor we weggingen!”

“Oef! Als we thuiskomen zijn ze misschien wel weg. Dan moeten we op konijnenjacht!” riep Kit.

“Ik heb er helemaal niet meer aan gedacht ze in hun hok te zetten. Maar dat komt ook, doordat ik ze niet meer heb gezien.”

“O, maar misschien waren ze toen al weg,” opperde Kit.

“Iets opwekkender graag,” verzocht Ruth.

“Als ze maar geen wild konijn tegenkomen,” verzuchtte Ruth. “Anders krijgen ze binnenkort nog jongen ook.”

“Kom, we gaan weer van de hoge duikplank,” porde Linda hen op.

Tot het eind van de middag vermaakten ze zich.

Toen ze bij de tent kwamen, ontdekten ze het ene konijntje languit op Kits slaapzak. Het andere lag achter de tent in de schaduw.

“Gelukkig,” zuchtte Ruth opgelucht. “Jullie zijn brave diertjes!”

Voor het avondeten hadden ze salade, vla en yoghurt uit de supermarkt gehaald. Daarna zaten ze nog een tijd voor de tent te kletsen.

Toen het donker was geworden, gingen ze de slaapzakken in. Maar slapen? Ho maar!

Het was prettig dat er nu eens geen ouders waren die zeiden dat het echt tijd werd om te gaan slapen. De kooi met de konijntjes zetten ze aan hun voeteneind. Ze hadden een felle zaklantaarn.

“Is de voortent goed dicht?” vroeg Kit.

“Ben je bang voor inbrekers?” wilde Ruth weten.

“Ja, heel erg. Ik ga toch maar even kijken.”

Kit krabbelde uit haar slaapzak en sjorde aan de sluiting van de tent.

“Voorzichtig!” riep Ruth. “Ik weet niet wat je aan het doen bent, maar ik zie het hier bewegen.”

Kit kwam terug en kroop weer in haar slaapzak. Ruth, die in het midden lag, verdeelde een zak chips over twee schaaltjes en zette die links en rechts van zich neer.

“Met één bakje kunnen we er niet allemaal bij.”

“O, en nou eet jij letterlijk van twee walletjes,” begreep Linda.

“Kun je wel?”

“Ja hoor, heel goed. Zo zien jullie ten minste niet of ik veel of weinig neem.”

“Dat eerste zal het wel worden,” knikte Kit knabbelend.

Nog tot middernacht kletsten ze over van alles en nog wat. Toen geeuwde Linda: “Nu wordt het echt bedtijd.”

“We liggen er al een uur in,” stelde Ruth vast.

“Ha, leuk!” grinnikte Linda. “Maar we doen geen oog dicht.”

Een minuut of tien later waren ze toch eindelijk geïnstalleerd en gingen de zaklantaarns uit.

De konijntjes rammelden nog wat in hun hokjes.

“Ze willen eten hebben,” meende Kit toen het gerammel door bleef gaan. Ze kwam overeind en knipte haar zaklantaarn weer aan.

“Zie je wel, ze hebben niks meer te bikken.” Ze scheen in de kooi.

“Dierenliefde is ook maar alles, hè Ruth. Daarbij hoort ook eten geven. Waar staat het konijnenvoer? En ik zal ook wat gras voor ze plukken.”

“Nou ja, zeg!” protesteerde Ruth. “Ik heb ze vanavond nog…”

Kit was al uit haar slaapzak en maakte de tent open.

“De dierenvriendin spreekt,” bromde Ruth. “Vanmiddag zei ze nog dat ze haar in de weg liepen. Vreemd wicht, die Kit.”

“Wie heeft het hier over een vreemd wicht?” klonk het buiten de tent, tussen het raspend geluid van gras plukken door.

“Heb je nou nog niet genoeg gras?” informeerde Linda. “Een olifant heeft onderhand wel genoeg, lijkt me.”

Kit kwam weer binnen. Net toen ze zich wilde omkeren om de tent te sluiten, bleek opeens dat er vanmorgen bij het opzetten iets niet helemaal goed was gegaan. Maar dat hadden ze geen van drieën gemerkt. Kit bleef met haar been achter een tentstok haken en greep zich aan diezelfde stok vast om niet te vallen. De stok bewoog en ging scheef. Van boven ging ook iets los, het tentdoek zakte…

“Help, wat gebeurt er nou!” klonk het gealarmeerd uit de slaaptent.

“Dat vraag ik me ook af,” kon Kit nog net uitbrengen, toen de hele boel in elkaar zakte. Er klonken verschrikte kreten in de slaaptent. Toen was het stil. Maar niet voor lang.

Kit, die het dichtst bij de uitgang onder het zware tentdoek zat, was het eerst vrij. Onthutst flitste ze haar zaklantaarn aan, die ze nog altijd in haar hand hield. Ze bekeek verbouwereerd de enorme bende. Ze zag overal grote hobbels van de voorwerpen onder het tentdoek. Op de plek waar de slaaptent had gestaan staken nog enkele stokken omhoog. En twee heftig bewegende onregelmatige bobbels tekenden zich duidelijk af. Kit keek er nog eens goed naar. Ze deed moeite zich goed te houden, maar barstte toen in een onbedaarlijke schaterlach uit.

“Welja! Lach jij maar, jij met je gras!”

Het was het enige verstaanbare dat vanonder het doek klonk. Kit keek naar haar hand, waarin ze inderdaad nog een bos gras hield, en ze ving op: “…dierenliefde… konijnen… waar zijn ze trouwens… holst van de nacht… ik zit vast!” Ze stikte bijna van de lach.

Even later verscheen het hoofd van Linda. Kit scheen weer met de zaklantaarn.

“Hee joh, je schijnt in mijn ogen!”

“Ruth, waar zit je?”

“Hier!” klonk het benauwd. “Jij, Kitty Verstraten!”

Ruth verscheen ook. “Mijn konijnen… red die dan meteen!”

“Dierenliefde,” hikte Kit.

“Als jij nu nog één keer het woord dierenliefde durft te laten vallen!” riep Ruth.

“En vergeet vooral niet ze het gras te geven!” knarsetandde Linda.

Even later viste Kit triomfantelijk het hokje met de twee angstige konijntjes op. “Dierenl…”

“Houd je kop!” stampvoette Ruth.

“En wat moeten we nu?” informeerde Linda.

“Ik deed het echt niet met opzet, hoor,” verdedigde Kit zich. “We moeten vanmorgen met het opzetten iets verkeerd hebben gedaan, anders valt die tent niet aan elkaar als je aan een tentstok hangt.”

“Laten pap en mam het maar niet te weten komen. Of mijn broer en zus. Wat zouden ze lachen,” klaagde Ruth.

“Nee, dat laten we niet op ons zitten,” vond ook Kit. “Laten we eerst jullie zaklantaarns gaan zoeken.”

Na een poosje gezoek en gefriemel hadden ze die gevonden.

“Hu, koud in dat gras op je blote voeten,” rilde Linda.

“Stoer blijven. We zijn ten slotte kampeerders,” zei Kit. “Maar goed dat het nu gebeurd is en niet overdag. Dan hadden ze het vanaf de boerderij kunnen zien. Wat zouden ze ons uitgelachen hebben!”

“Wat, maar goed?” riep Linda uit. “Vertel me maar eens, hoe we in het donker die tent weer opzetten. Dan nog maar liever uitgelachen worden. Alleen achteraan staat nog iets overeind.”

Ze waren wel een half uur in de weer met de tentstokken en de zaklampen, maar er kwam niets van terecht.

“Ja hoor, we zijn echte kampeerders,” verzuchtte Linda ten slotte. “We zijn zelfs zo stom, dat we de tent in elkaar laten zakken.”

“Tja, er zit niets anders op dan de slaaptent naar buiten te slepen en die weer op te zetten. We zullen toch moeten slapen. Dan zien we morgenvroeg wel weer verder,” besloot Kit.

“Nou, je hoeft niet speciaal vroeg op te staan om die tent op te gaan zetten. Pap ziet het toch wel als hij gaat melken. Of je moet voor dag en dauw willen opstaan,” zei Ruth.

“Nou nee!” riep Kit.

Ze sleepten de slaaptent uit de troep, zeulden de grote tent een stuk weg en zetten op een deel van het grondzeil de slaaptent weer op. Dat was snel klaar en ze wroetten onder het tentdoek naar de matrassen en slaapzakken. Ook het hokje met de konijnen werd in de slaaptent gezet.

Daarna kropen ze weer in de slaapzakken. Eindelijk keerde de rust in de kleine tent weer.

Toen Ruths vader de volgende morgen terugkwam van het melken en door het land met de trekker langs de tent reed, stak Ruth juist haar hoofd naar buiten. Op de heenweg waren ze van het geluid van de trekker niet wakker geworden. Ruths vader had het zaakje toen al gezien en was in lachen uitgebarsten. Nu stopte hij even en hoorde lachend Ruths verhaal aan.

“Moet ik nog helpen opzetten?”

“Tuurlijk niet,” sloeg Ruth dat aanbod fier af. “Wij zijn echte kampeersters! Hulp niet gewenst, hoor. En kritiek ook niet!”

“Echte kampeersters,” schaterde haar vader. “Zelfs hun tent zakt ’s nachts in elkaar!”

“Zoiets zei Linda vannacht ook al,” merkte Ruth op.

“Nou ja, jullie willen geen hulp dus. Graag of niet, hoor. En weet je nu, hoe het wél moet?” vroeg Ruths vader.

“Ja, ik geloof van wel, en anders zoeken we het wel uit.”

Kits slaperige hoofd verscheen naast dat van haar nichtje.

“Ha, nog een kampeerster! Een smeuïg verhaal om straks aan de ontbijttafel op te dissen. Een hoop rommel en daarnaast een fier klein slaaptentje!”

“O jee, Frits en Brigitte, die plaaggeesten,” schrok Ruth, die haar broer en zus maar al te goed kende. “Zeg hun, dat ze niet hierheen komen, pap! Bezoek wordt pas ontvangen als alles weer staat.”

“O, dan kunnen ze nog lang wachten zeker, ha ha!”

“Nee hoor,” verzekerde Ruth. Linda’s hoofd kwam nu ook tevoorschijn.

“Nou, ik ga maar weer, kampeersters. Niet koud gehad vannacht in dat dunne tentje?”

“Nee hoor,” beweerde Linda klappertandend. Zo vroeg in de ochtend was het nog fris.

“Ha ha, je blijft gewoon lachen,” grinnikte vader. “Echt niet koud, nee hoor!”

Gelukkig werd het snel warmer naarmate de zon hoger klom. Ze hadden inmiddels kledingstukken uit de rommel opgegraven en zochten naar de benodigdheden voor het ontbijt. Kit was etenswaren aan het opdiepen. Ruth trok de klaptafel vanonder het tentdoek tevoorschijn.

“Lekker buiten ontbijten!” riep Kit. “De zon schijnt. Wat wil je nog meer?”

Ze vonden de klapstoeltjes en zetten zich aan hun ontbijt. De konijntjes mochten weer loslopen en kregen brood.

“Gras is er overal, dat zoeken jullie zelf maar op. Water komt straks. Ik kan nu de jerrycan niet vinden,” zei Ruth tegen de diertjes.

Na het ontbijt bleven ze nog even zitten. Toen zuchtte Kit:

“We zullen toch de bende moeten opruimen. Als ik mijn badlaken aan een scheerlijn hang, zal hij dan straks droog zijn? Gaan we vandaag weer zwemmen?”

“Het zou weer mooi weer worden,” knikte Ruth.

Ze gingen aan het werk. Ze sjouwden en zwoegden. En na drie kwartier was warempel de grootste troep opgeruimd. De tent stond weer in al zijn glorie.

“Nu móet hij goed staan,” meende Ruth.

“Even tegen de stokken rammen.” Kit was daar al mee bezig.

“Hee zeg, leukerd!”

Maar de tent bleef staan.

Het slaaptentje stond er weer in. Ze moesten alleen de kleine dingen nog opruimen.

Daarna gingen ze water halen en gebruik maken van het toilet op de boerderij.

Daar werden ze flink geplaagd, maar ze grapten sportief terug.

“Op naar het zwembad,” stelde Ruth voor toen ze terugkwamen. “Het wordt alweer warm. Fijn, hoor.”

Nu werden de konijntjes uit voorzorg wel in hun hok gezet. Even later waren ze op weg. Drie gebruinde sportieve figuurtjes op de fiets. Ruth op haar eigen karretje. Kit op de fiets van Ruths zus. En Linda zat bij haar achterop.