HOOFDSTUK 9

“Vanmiddag halen ze Selma op, en morgenochtend kan ik die New-Forest ophalen,” vertelde Van Doorn aan Sandra bij het ontbijt. “Hoe vind je het?”

Natuurlijk vond Sandra het fijn. Haar vader had er enkele dagen geleden al iets over laten doorschemeren. Maar morgen al! Het vertrek van Selma kwam nu wel heel dichtbij. En dat vond ze opeens toch minder leuk. Ze had zich toch wel wat aan Selma gehecht.

Kit was zaterdagmiddag geweest. Toen ze weer naar huis zou gaan, had Sandra haar voorzichtig verteld dat ze waarschijnlijk een andere pony kreeg en… dat Selma weg moest. Kit was bleek geworden, maar ze had zich goed gehouden. Toen ze wegfietste en vanaf de weg de ‘smalle kant’ kon zien, had ze voortdurend naar Selma omgekeken tot ze het paard niet meer kon zien.

Sandra vond het naar voor Kit. Die was toch wel een beetje haar vriendin geworden, al was ze drie jaar ouder.

Ze was een keer op de fiets met Kit mee naar huis geweest. Ze hadden toen samen ponygereden. Kit op Queen en zij op Rex. Toen eerst had ze begrepen dat ze nooit echt op Selma zou kunnen rijden. Ze had ook zo’n pony als Rex willen hebben. Nu zou ze die krijgen, al heel gauw.

“Wat kijk je somber?” merkte mam op. “Eet eens door, San, je moet zo naar school.”

“Ik vind het ellendig voor Kit Verstraten. Die zal Selma waarschijnlijk nooit meer zien,” zei Sandra zacht.

“Nou, die zal dat beest heus wel vergeten, hoor. Die heeft thuis paarden genoeg, dunkt me,” meende Van Doorn geprikkeld.

“Ma, wil jij mijn boterhammen even maken? Ik wil nog even afscheid van Selma nemen,” vroeg Sandra. “Dat kan nog net. Als ik vanmiddag uit school kom is ze er niet meer.”

Ze holde weg naar de ‘smalle kant’, waar Selma nog steeds liep. Een poosje later kwam ze, een beetje stil, terug. Hè, ze vond het toch wel naar.

“Vlug maar, anders kom je nog te laat,” zei mam, die het wel een beetje begreep. Haar man was de deur al uit.

Sandra fietste weg. Ze keek nog een paar maal om naar Selma. Ze was zich in deze maanden toch meer aan het dier gaan hechten dan ze gedacht had. Maar het was nu eenmaal niet anders. Morgen zou ze een andere pony hebben.

De volgende dag liep er een bruine New-Forestpony bij de paarden Franny en Chantal. Sandra zag het meteen toen ze uit school kwam. Met kloppend hart ging ze erheen. Het bruine dier liep een eindje van de beide paarden af, maar zo te zien zou het met die drie over een poosje wel goed gaan.

Sandra ging de wei in en liep wat aarzelend naar de pony toe. Het dier keek op. Het liep langzaam naar Sandra, die haar hand uitstak. Het was een mooie pony. Sandra streelde het dier enthousiast. Het duwde de neus tegen Sandra’s arm. Wat een aanhankelijk dier! Wat zou ze hier goed op kunnen rijden. Alleen, zonder hulp.

Uitgelaten huppelde ze naar huis.

Diezelfde middag nog ging ze rijden. Haar moeder stond erbij te kijken. En daar was pap ook al. Alles ging uitstekend. Toen Sandra een beetje schuchter opsteeg, zwiepte het dier even met de staart en gingen de oren naar achteren. Maar verder gebeurde er niets. Sandra liet het dier stappen in hetzelfde stuk land waar de paarden liepen. Die graasden gewoon door. Na een poosje liet ze de pony draven. Het dier bokte eventjes, maar was verder gehoorzaam.

“Geweldig, wat rijdt die pony fijn!” riep Sandra.

“En ga nou eens galopperen,” raadde haar moeder aan.

Sandra spoorde de merrie aan. De pony maakte even een gekke sprong, maar ze ging over in galop. Franny draafde even mee, maar er gebeurden geen gekke dingen.

Sandra was dolgelukkig toen ze na een uurtje de pony ging verzorgen. Wat een fijne pony! Ze dacht op dat moment helemaal niet meer aan Selma.

De New-Forest had al een naam: Stannie. En Sandra besloot haar deze naam te laten houden. Ze vond het best een leuke naam en trouwens, ze luisterde ernaar. Haar stokmaat was 1.41 meter. Een fijne maat voor haar. Het was een lief dier, en gelukkig ook weer niet te sloom.

’s Avonds belde ze Kit op. Wat schuchter vertelde ze, dat Selma de vorige middag was weggegaan. Haar vader en die Willems hadden wel een half uur werk gehad om Selma op de trailer te krijgen. Sandra gaf Kit, die maar moeilijk haar tranen de baas kon blijven zoals ze wel merkte, Willems’ adres. Misschien had Kit er nog wat aan.

’s Avonds in bed had Kit het uitgesnikt. De volgende dag was ze bedrukt en stil. Nu was Selma nog veel verder weg. Zou ze haar ooit weer terugzien? Gelukkig had ze het adres van die Willems. Dat was tenminste iets, dacht Kit.

Al na een week had Willems een hekel aan Selma. Dat dier heeft veel te veel ‘praatjes’, vond hij. Ze is niet te temmen. Maar hij was toch al niet van plan geweest haar te houden. Haar laten dekken zou een ramp worden. Ze zou de sterren van de hemel slaan als je het lef zou hebben bij haar veulen in de buurt te komen. En dat veulen werd natuurlijk een wild-westpaard, dat niemand zou willen kopen.

Maar geen nood! Binnenkort was er weer paardenmarkt in de naburige stad. Daar ging hij altijd naar toe. Hij kocht wel vaker een pony of paard, om het dan weer te verkopen. Hij had nu drie pony’s en met Selma erbij vier paarden. De paarden hield hij voor de veulens en voor de handel. Er werd zelden op gereden. Alleen zijn dochter van veertien reed nog wel eens op de ene merrie die hij al een tijdje had, en ze had een paar vriendinnen die ervan hielden paarden te verzorgen. Naar de paardenmarkt dus maar met dat onhandelbare beest. Wellicht verkocht hij haar met een aardige winst. En misschien was er voor een aardig prijsje een pony te koop, of een niet al te groot paard.

Toen het zover was had Willems zijn zoon en een buurman nodig om Selma op de trailer te krijgen. Dat kostte weer veel moeite. Selma had nu wel vaker in zo’n ding gestaan, maar nog altijd had ze er een enorme hekel aan en weigerde ze erin te gaan. Maar tegen de vereende krachten van twee mannen en een jongen en een niet al te zachtzinnige behandeling moest ze het opgeven.

Zo reed Willems dan even later weg, met een nerveuze Selma achter zich in de paardentrailer. Op de plaats van bestemming kreeg hij haar gelukkig wat gemakkelijker van de trailer. Even later liep hij met haar de grote markthal binnen. Het werd er al behoorlijk druk. Hij vond een geschikt plekje om Selma aan te binden, die schichtig en met grote ogen en snel bewegende oren rondkeek.

Nadat Willems haar goed had vastgezet liep hij weg om alvast wat rond te kijken. Het werd al veel drukker. Buiten kwamen meer en meer trailers en veewagens te staan. Naast Selma werd even later een nerveuze jaarling vastgebonden, die telkens hoog en lang hinnikte. De eigenaar bekeek Selma goedkeurend, maar week haastig uit toen hij bijna een oplawaai kreeg. Tjonge, die had temperament!

Het werd voller. Bij een kraam waar roskammen, rijzwepen, ponyzadels en halsters werden aangeboden, kocht Willems een halster. Die had hij nodig, want gisteren was er thuis nog een stuk gegaan. Toen ging hij weer terug naar Selma, die langgerekt en zenuwachtig hinnikte.

Er kwamen nog geen geïnteresseerden en Willems liep wat rond in de overvolle markthal. Overal hoorde je gesnuif, gehinnik, hoefgetrappel en stemmen. En over alles heen hing de zoetige paardengeur.

Hij hield wel van die sfeer. Hij zag een mooie Anglo-Arabier die hem wel wat leek. Maar de eigenaar vroeg veel te veel en na vijf minuten liep hij door. Met die man kon hij het toch niet eens worden.

“Tweeduizend?” klonk het ergens achter hem. “Man, ben je niet wijs? Vijftienhonderd is-ie waard, geen cent meer!”

Hij liep weer naar Selma terug, die onwillig aan haar halster stond te rukken. De jaarling, een Arabische halfbloed hengst, hinnikte voor de zoveelste maal hoog en schichtig en draaide heen en weer.

Na een tijdje kwam er een koopman naar hem toe, die hij vaag kende. Deze bekeek Selma eens van alle kanten.

“Nou, nou, wat een weerbarstig kreng! Hoeveel wil je ervoor hebben?”

Ze konden het niet eens worden en na een paar minuten vertrok de koopman schouderophalend en paffend aan een sigaar.

“Je bent mij te duur, en dat beest is te ongedurig.”

“Dan niet, man,” mompelde Willems. Hij had weer een mooie pony gezien, een grote Welsh. Maar eerst wilde hij Selma kwijt.

Toen de morgen voorbij was, had Willems Selma verkocht voor een aardige prijs, met winst. Hij had de Welshpony gekocht. Die was niet eens zo erg duur, al had het lang geduurd eer hij de eigenaar had overgehaald.

Willems was tevreden. De man aan wie hij Selma verkocht had was een paardenkoper, maar verder wist hij niets van hem. Hij zag de man in de verte met Selma lopen.

“Nou, veel plezier ermee,” grinnikte hij in zichzelf.

De Welsh was tenminste meegaander en ook erg mooi. Die zou wel een aardig veulen kunnen krijgen. Het dier was nog niet oud, vier jaar volgens die man.

De markt liep op zijn eind en Willems vertrok met zijn pony. Het dier was wel nerveus toen het de wagen in moest, maar het bood geen weerstand.

Op het laatste moment probeerde iemand nog een paard te verkopen.

Achter zich hoorde Willems:

“Tweeduizend? Gek ben je, man!”

“Er zijn papieren bij, krent! Hij is drie jaar. Er is nog heel wat van te maken.” Dat er papieren bij waren betekende dat het dier een stamboom had en de herkomst was geregistreerd.

Willems lachte in zichzelf. Trekken tot de laatste gulden. Maar zo was hij zelf ook wel, moest hij toegeven.

Hij stapte in zijn auto, nadat hij zich ervan overtuigd had dat de achterklep goed gesloten was, en startte de wagen.

Intussen was de paardenkoper, die Selma gekocht had, samen met een andere man bezig Selma in zijn wagen te krijgen. Maar ze bleek oersterk en na tien minuten werd er nog iemand gezocht die even de helpende hand wilde reiken. Met veel moeite kregen ze het schichtige dier eindelijk in de wagen. Ze maakte een sprongetje toen de achterklep met een klap dichtviel.

De tijd verstreek. Het was nu echt herfst geworden. Kit was erachter gekomen, dat Selma niet meer bij Willems was. Toen ze een keer schuchter had opgebeld, had ze Willems’ vrouw aan de telefoon gekregen. Die had meeleven getoond, maar ze wist niet waar het paard beland was. Ze kon Kit alleen vertellen dat Selma verkocht was op een paardenmarkt aan een paardenkoopman. Maar haar man wist van hem geen naam of adres. Niets! Het was dus niet meer te achterhalen waar Selma gebleven was.

Eerst was Kit wanhopig geweest. Ze werd nog stiller. Verslagen zat ze steeds te piekeren: Maar ik kan je toch niet missen, Selma. Waar zou je toch kunnen zijn? Kom toch terug. Maar je kunt niet, al zou je willen. Vreemde mensen houden je vast. Ik ben je kwijt, voorgoed! Selma, vergeten doe ik je nooit!