{"id":14,"date":"2026-07-02T10:52:40","date_gmt":"2026-07-02T10:52:40","guid":{"rendered":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/?page_id=14"},"modified":"2026-07-24T20:33:36","modified_gmt":"2026-07-24T20:33:36","slug":"ontstaansgeschiedenis","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/ontstaansgeschiedenis\/","title":{"rendered":"Ontstaansgeschiedenis"},"content":{"rendered":"\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><strong><u>De ontstaansgeschiedenis van \u2018Kom terug, Selma\u2019<\/u><\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Lopik, juli 2026<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Kom terug, Selma<\/em> is gebaseerd op ware gebeurtenissen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Het was 1977, ik was 14 jaar en zat in 3 atheneum. In het boek, dat op zichzelf fictie was, beschreef ik het gemis dat ik voelde toen ik afscheid moest nemen van onze Arabische halfbloed Kitty.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze was bij ons op de boerderij in Woerden geboren als veulen en in het jaar dat ze bij ons was raakte ik enorm gehecht aan haar.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Al jaren schreef ik verhalen, met tekeningen erbij. Daar was ik mee begonnen toen ik 8 jaar was. Ik had een rijke fantasie.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Toen ik 12 jaar was hadden mijn ouders, nadat ik jaren had gezeurd, toegegeven aan mijn liefste wens: een pony. Een kittige donkerbruine Dartmoor, Fanny, die al drachtig was toen ze bij ons kwam. Mijn verrukking was compleet toen in juni 1976 het veulen werd geboren. Ik noemde haar Kitty.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">De bepalende factor waardoor uiteindelijk mijn eerste verhaal werd uitgegeven, was mijn onderwijzer Gerard Scholtalbers van de vierde klas lagere school. Zo heette de basisschool toen nog. Hij wilde altijd alles lezen wat ik schreef. Als we in de klas een opstel moesten schrijven, spoorde hij mij aan het verhaal te verlengen. Ook toen ik niet meer bij hem in de klas zat bleef hij me aanmoedigen te schrijven.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Toen ik op 11-jarige leeftijd een manuscript van 300 bladzijden had geschreven, <em>Mira<\/em>, stelde meester Gerard voor het op te sturen naar een uitgeverij. Op dat idee zou ik zelf, op die leeftijd, nooit gekomen zijn.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Uit de bibliotheekboeken die ik wekelijks verslond zocht ik een uitgever: Kluitman in Alkmaar, een grote gerenommeerde uitgeverij van kinderboeken. Meteen maar hoog mikken.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Het manuscript kwam terug. Hoewel ze het verhaal leuk vonden achtten ze het nog niet rijp voor uitgave: \u201cMaar je hebt zeker talent. Blijf schrijven.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ik probeerde uitgeverij Westfriesland en kreeg eenzelfde reactie. \u201cMisschien als je wat ouder bent.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cZe zullen je eerste manuscripten terug gaan sturen,\u201d had Gerard Scholtalbers me gewaarschuwd. \u201cDan moet je het gewoon nog een keer proberen. Bij een andere uitgeverij of met een ander manuscript.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Dus liet ik me niet uit het veld slaan. Schrijven deed ik toch. Of mijn verhalen gelezen werden of niet kwam op het tweede plan. Ik schreef omdat ik mijn creativiteit kwijt moest. Daarnaast schreef ik ook over wat ik meemaakte, thuis op de boerderij met mijn ouders, jongere broers en zus, met vriendinnen en op school.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u2018Selma\u2019 was mijn vierde manuscript en het eerste waarin het omgaan met paarden centraal stond. Ook toen waren paardenboeken voor meisjes al enorm populair.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Mijn liefde voor paarden werd gestimuleerd door Anneke Lekkerkerker, een vroeger buurmeisje dat, toen ik jonger was, onze oppas was geweest. Ze was zeven jaar ouder dan ik en al even \u2018paardengek\u2019. Ze liet me haar pony Isabella inrijden, ik mocht erbij zijn toen haar paard Onette beviel van een veulen, en ze nam me mee naar een paardenmarkt. Al die indrukken beschreef ik in <em>Kom terug, Selma.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Selma was Kitty. Met dat verschil dat Kitty, een jaar oud toen mijn ouders haar verkochten, nooit meer terugkwam. Ik was ontroostbaar.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Omdat schrijven mijn uitlaatklep was, was het een kwestie van tijd voordat ik erover zou gaan schrijven.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">In de maanden daarna ontstond een verhaallijn in mijn hoofd. Over een meisje wier lievelingspaard werd verkocht. Ik beschreef het verdriet van het gemis, maar in het boek kon ik de gebeurtenissen een vervolg geven \u00e9n zelf een afloop bedenken die w\u00e9l gelukkig was.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Hoewel ik het verloop in grote lijnen in mijn hoofd had, bedacht ik tijdens het schrijven nog een paar afslagen. Zo ontstond in negen weken tijd een boek.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Het was niet mijn eerste manuscript, maar wel het eerste met een rode draad: een inleiding, een dramatische opbouw, een beslissend moment en een ontknoping.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Selma vond ik een mooie naam. E\u00e9n van onze koeien heette zo. Al onze koeien hadden namen. Brechtje, Annie 1 en Annie 2, Ineke, Kleine Ineke (haar kalf). Kleine Ineke was een van mijn dierenvriendinnen. Als ik uit school kwam moest ik haar altijd even \u2018bij de horens vatten\u2019. Schuddend met haar kop weerde ze me dan vriendelijk af.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Op de middelbare school was ik in die jaren niet gelukkig. Mijn vriendin uit de tweede klas, Sandra, was blijven zitten. Zij deelde mijn dierenliefde en hetzelfde gevoel voor humor, dat we nodig hadden om te overleven in de harde wereld van de middelbare school. We bleven wel met elkaar omgaan, maar in de klas stond ik er alleen voor. Ik had moeite met de leerstof van de exacte vakken. Wiskunde en scheikunde haatte ik. Het zag ernaar uit dat nu ook \u00edk zou blijven zitten. Thuis op de boerderij kon ik dat allemaal even vergeten.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Het lukte me natuurlijk niet om me niet aan Kitty te hechten. Ik wist van het begin af dat ze een keer verkocht zou gaan worden. Dat hing als een zwaard van Damocles boven de vreugde die ik elke dag aan de dieren beleefde.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">In mijn verhaal over mijn eigen belevenissen beschreef ik de dag dat ik Kitty vaarwel moest zeggen. Ik schreef over mezelf in de derde persoon toen ik 13 en 14 was; zo was het meer een verhaalvorm, vond ik.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>En op die donderdagavond, 8 september (1977), gebeurt het.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>\u201cKom je straks nog even kijken als ik rijd, Fanny springt al heel hoog,\u201d heeft Karin een poosje geleden aan haar moeder gevraagd. Nu is ze humeurig, omdat Fanny weigert, de veulens Kitty en Sander steeds de hindernis vernielen en aan de teugels vreten. De pinken en kalveren die in het land lopen vinden het een leuke sport om de hindernis even snel omver te koppen en weg te wezen als Karin er weer aan komt op Fanny. Dan moet ze afstappen en de hindernis opnieuw opbouwen. En als ze weer op Fanny zit en een aanloop neemt komen ze er weer aan.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>\u201cEr is niks te zien, ze springt niet,\u201d roept ze dan ook naar ma als die aan komt lopen.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>\u201cOh\u2026\u201d zegt die afwezig. \u201cEh, zeg\u2026 oom Bert heeft zojuist opgebeld. \u2019t Is nu half acht\u2026 even half negen kan hij hier zijn om Kitty op te halen.\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Karin zit stil, wezenloos op Fanny, en staart naar Kitty, die wat aan Sanders manen snuffelt. Kitty, weg\u2026 vanavond! Over ruim een uur al. Voorgoed weg. Gek, ze voelt zich vreemd dof en kalm. Ze voelt geen behoefte om te huilen. Raar. In boeken las ze ook weleens zoiets, en dan dacht ze altijd: \u201cAls mij dat overkwam zou ik m\u2019n ogen uit m\u2019n hoofd janken.\u201d Maar nu\u2026 nee, ze voelt zich net als in zo\u2019n boek.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Ze springt van Fanny en staat Kitty zwijgend een poos te strelen, dicht tegen haar aan staand.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Ze vraagt of ze nog een laatste foto met het toestel mag maken, en mamma, die anders nogal eens protesteert en vindt dat ze al zoveel foto\u2019s van die pony\u2019s heeft, stemt nu zwijgend toe.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Die laatste tijd brengt Karin onafgebroken dicht bij Kitty door. Ze borstelt, roskamt en poetst haar op tot ze glanst, en maakt nog eens een laatste rondgang overal over het erf met het mooie jonge dier aan het halster, zoals ze al zo vaak heeft gedaan.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Weg, vanavond\u2026 Straks, nu nog een half uur en ze kunnen hier zijn\u2026 Oom Bert neemt een van zijn zoons mee om Kitty op de wagen te krijgen.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Laten ze alsjeblieft altijd goed voor je zijn\u2026 als je maar nooit mishandeld wordt..!<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Dan, om kwart voor negen, hoort ze een auto en ziet ze naast de hooiberg de auto en de contouren van een trailertje opduiken. Het is al donker.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Stemmen, gefrutsel aan de trailer. Onbeweeglijk blijft ze staan, Kitty staat nu ook stil. Zopas wilde ze nog bijten.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Stilte nu. Ze zijn zeker eerst naar binnen. Zoon Bart of Wim is er dus bij, want oom Bert zal niet in z\u2019n eentje lopen praten.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Karin slikt, haar keel is dik, maar huilen doet ze nog steeds niet.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Dan zijn er weer stemmen. Daar zijn ze.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Ze kust Kitty nog eens. Haar laatste momenten met Kitty samen.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Het is kwart over elf en ze ligt op bed. Helemaal leeg voelt Karin zich. Nu is Kitty er niet meer.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Ach\u2026 kind, doe niet zo stom, natuurlijk is Kitty er nog, alleen hi\u00e9r niet meer.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Heel, heel veel moeite heeft het gekost voor Kitty eindelijk op de wagen stond. Ze wou gewoon niet. Ze rukte en steigerde, trok, stribbelde tegen met al haar kracht, en dat was nogal wat. Oom Bert, pappa, Wim en mamma, ze konden er met z\u2019n vieren maar niet in slagen haar op de wagen te krijgen.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Karin stond er maar heel stil en afgetrokken bij, en nu konden de tranen w\u00e9l komen, ze stroomden zelfs onophoudelijk.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Even voor tienen stond Kitty dan eindelijk op de trailer. Oom Bert en Wim waren nog naar binnen gegaan. Ze hadden zich ontzettend afgemat. Karin was bij Kitty in de trailer gaan staan om haar te kalmeren. Er was alleen maar stilte rondom geweest. In de trailer rook het naar paarden.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Kitty was nu weer helemaal kalm en at van het hooi in het net dat aan de stang hing waaraan ze vastgebonden stond.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Toen ze ten slotte wegreden, had ze niet na kunnen laten een laatste keer te roepen.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>\u201cKitty!\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Een luide hinnik. Ze voelde zich blijkbaar niet erg op haar gemak in dat ding.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Weer: \u201cKitty..!\u201d Stilte, nee, toch nog een hinnik.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Toen ze al ver weg waren en Karin midden op de weg de rode achterlichten nakeek, hoorde ze nog een keer vaag in de verte Kitty\u2019s hinnik.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Lang en onbeweeglijk stond ze daar nog, in de frisse wind, ook toen de lichten al niet meer te zien waren.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Een half jaar daarna, 28 maart 1978, begon ik aan <em>Kom terug, Selma.<\/em> Soms schreef ik wel veertig pagina\u2019s op een dag, dan weer een paar dagen niet. Ik illustreerde het met mijn eigen tekeningen. 5 juni was het klaar.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">In mijn dagboekverhaal beschreef ik hoe het proces rond de uitgave verder ging.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Mijn boek is 24 oktober (1978) teruggekomen van uitgeverij Kluitman in Alkmaar. Ja, het was erg aardig maar ze konden niet tot uitgave overgaan omdat ze een overbelast programma hadden. Was zeker een smoes. Maar ze hoopten dat ik later nog eens een poging zou wagen. Ja ja.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Ik stuurde het naar uitgeverij \u2018West-Friesland\u2019 in Hoorn. Nog maar eens proberen\u2026 niet te gauw opgeven.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Maandag 8 januari (1979) kwam het weer terug. De voornaamste reden dat ze het niet uitgaven was dat ze de jeugdserie JM-Witte Raven-pockets hadden stopgezet. Ik moest het maar naar uitgeverij Kluitman in Alkmaar sturen adviseerden ze, wat ik dus al gedaan had.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Uitgeversmaatschappij De Eekhoorn uit Harderwijk was de volgende die ik probeerde. Het adres had ik gevonden in een telefoonboek in een telefooncel in de stad, want thuis stond het niet in onze gids omdat Harderwijk niet tot het district Utrecht hoorde. Er waren nog geen computers, mobiele telefoons en internet.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Het duurde maanden voordat ik wat hoorde van De Eekhoorn. Ik had al eens opgebeld toen ik geen ontvangstbevestiging kreeg, wat Kluitman en Westfriesland wel altijd deden. Straks raakte ik het kwijt en dat zou ik doodzonde vinden. Ik vond het geen slecht verhaal van mezelf.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Ja, het manuscript lag hier nog, zeiden ze. Dat met al die tekeningetjes, h\u00e8? Nee, zij stuurden nooit ontvangstbewijzen. Ja, binnenkort zou ik er wel wat van horen.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Uiteindelijk belden ze 22 juni (1979).<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>\u201cMet Arnoldus,\u201d klonk een lijzige stem. Vanmorgen had hij al gebeld. Toen had broertje Arnold, 10 jaar, opgenomen. Hij had het nummer opgeschreven en daaronder: \u2018Arnoldus\u2019.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>\u201cBedoel je jezelf daarmee?\u201d had ma gevraagd.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>\u201cNee, zo heet die man,\u201d had Arnold ongeduldig gezegd.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Arnoldus sprak aan de telefoon: \u201cWel, ik heb je manuscript \u2018Selma kom terug\u2019\u201d \u2013 andersom, dacht ik, maar zei niks \u2013 \u201cgelezen. Ik ben adviseur van uitgeverij De Eekhoorn. En we hebben het zodanig beoordeeld, dat we besloten hebben\u2026\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Schiet op man, dacht ik.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>\u201c\u2026het uit te geven, onder voorbehoud.\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>\u201cO, da\u2019s hartstikke fijn,\u201d gooide ik ertussen.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>\u201cJa\u2026 maar er moet wel iets in gewijzigd worden. We korten het iets in. Bijvoorbeeld die toestanden op school, daarvan wordt iets weggelaten\u2026\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Ik dacht aan het keettrappen op school dat ik hier en daar beschreven had, flink aangedikt.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>\u201cJa, ik snap wel,\u201d ging hij verder, \u201cdat is misschien de realiteit, maar in boeken kunnen we zoiets natuurlijk niet gaan aanmoedigen. Je hebt zelf een pony?\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>\u201cJa,\u201d bevestigde ik.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>\u201cJe weet wel veel van paarden af h\u00e8, heb ik gemerkt.\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Hij vroeg of ik het al eens naar een andere uitgeverij had gestuurd. Kluitman toch? Ja, maar die hadden het weer teruggestuurd.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>En had ik nog meer verhalen geschreven?<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Ik noemde \u2018An en Ella\u2019, maar zei er zelf bij dat dat niet geschikt voor uitgave was.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Het boek zou pas volgend jaar, in 1980, uitgegeven worden, want het was al te laat voor de najaarsuitgaven. Ik zou een contract moeten tekenen en pappa en mamma ook, omdat ik nog minderjarig was. Als de drukproef uitgekomen was (de gewijzigde vorm, dus zoals het boek zou worden) moest ik het lezen om te bepalen of ik ermee akkoord ging.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>\u201cHeb je het helemaal zelf verzonnen,\u201d had Arnoldus ook nog gevraagd, wat ik bevestigde. Ja hoor, geen idee opgedaan uit een ander boek of zo.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Ik kreeg een brief van directeur Van der Veen van de uitgeverij: \u201cJe geschrift heeft zulke goede kwaliteiten dat het na enige bewerking zeker een goed boek zal worden.\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><em>Later kwam hij langs met een collega om de uitgave te bespreken. Mijn boek zou geen pocketboek worden, maar een met een harde kaft. Het zou in de winkel f 5,95 gaan kosten (\u20ac 2,70). Hoeveel ik daar zelf van kreeg kwam nog niet aan de orde. Ze dachten aan een eerste druk van 3000 boeken en als dat goed verkocht een tweede van nog eens 3000. Ze zouden zoveel mogelijk verkooppunten zoeken. Ook zou het in bibliotheken komen.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Toen het boek uitkwam, 27 mei 1980, was ik 16.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Het was een voorjaarsaanbieding van De Eekhoorn en stond aangeprezen in dezelfde verkoopbrochure als de populaire Olijke Tweeling-serie van Arja Peters, die ik zelf gretig had gelezen, en de Christa-serie die ook over ponyrijden ging.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Een vertegenwoordiger van de uitgeverij kwam me tien exemplaren uitreiken. De plaatselijke weekkrant Woerdense Courant en het regionale dagblad Rijn en Gouwe kwamen me interviewen en fotograferen bij mijn eigen Selma, het vierde veulen van Fanny.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Boekhandel Karssen uit Woerden vroeg of ik in juni op de braderie in hun stand wilde zitten om boeken te signeren en te verkopen. Ze plaatsten een advertentie met vette letters in de Woerdense Courant: \u2018KARIN VERHOEF, Woerdens jongste schrijfster verkoopt en signeert vrijdagavond haar eerste boek \u2018KOM TERUG, SELMA\u2019 op de braderie\u2019. Ik moest ervoor terugkomen van een schoolkamp. Het liep goed. Ik verkocht 67 boeken in anderhalf uur tijd, terwijl ik nieuwsgierig aangestaard en aangesproken werd.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Een jaar later stuurde ik een paar korte verhalen naar het meisjesblad <em>Club<\/em>, een populair maandblad in de jaren 80 voor tienermeisjes van 14 tot 17 jaar. Ze publiceerden er een, m\u00e9t een interview over mijn schrijverschap en de totstandkoming van <em>Kom terug, Selma<\/em>.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Naar aanleiding daarvan belde in het najaar van 1981 televisieomroep IKON. Ze nodigden me uit in hun programma <em>Pubertijd,<\/em> een praatprogramma met en over jongeren. Presentator Ivo de Wijs zou mij in de studio in Hilversum interviewen samen met een andere jonge schrijfster, Greetje Kip, voor de aflevering <em>Romantiek en werkelijkheid. <\/em>Op de landelijke televisie! Ik was onder de indruk. De uitzending was 25 november 1981.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Voor de hele eerste druk van 3000 boeken, die in vijf maanden was uitverkocht, had ik een voorschot van f 750 gulden (\u20ac 340) gekregen. Het was 1980, h\u00e8. En erg gewiekst hadden mijn ouders en ik, onervaren als we waren, niet onderhandeld. Ik ontving 20 cent van elk boek. Waar de rest heenging kon ik niet traceren. Naar de uitgeverij waarschijnlijk.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cJe moet het zien als leuke bijverdienste,\u201d had de uitgever gezegd. \u201cEr zijn maar heel weinig mensen die van de pen kunnen leven.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Van mijn eerste honorarium had ik een racefiets gekocht. Dat wou ik al een tijd. Ik fietste bijna elke dag en verkende de hele regio in een straal van 50 kilometer.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Inmiddels ging het beter op school. Nadat ik inderdaad was blijven zitten in 3 atheneum \u2013 op de exacte vakken dus, niet op de talen \u2013 was ik in een leuke klas terechtgekomen; terug bij Sandra, wier vriendinnen ik al had leren kennen. Verder was vriendin Mirjam uit Zoetermeer erbij gekomen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ook de tweede druk van 3000 boeken werd uitverkocht.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Rijk ben ik er niet van geworden, maar daar was het ook niet om begonnen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Het leverde allerlei andere ontwikkelingen op. Zo hielp <em>Kom terug, Selma<\/em> me mede aan mijn eerste baan.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Wat ik wilde worden na de middelbare school wist ik niet. Ja, schrijfster. Maar daar zou ik niet van kunnen leven.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ook na mijn eindexamen had ik nog geen idee. Bij een krant werken wilde ik in elk geval niet. Ik was schrijfster, geen journalist. Een voorlichtingsdag op de School voor de Journalistiek in Utrecht had me niet kunnen overtuigen. En na een gesprek bij de hoofdredacteur van Rijn en Gouwe, een kopblad van het Algemeen Dagblad, wist ik het zeker: dit was niks voor mij.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Maar wat dan wel?<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ik had me eerst maar ingeschreven voor een secretaresseopleiding bij Instituut Schoevers. Dan kon ik me nog een jaar ori\u00ebnteren.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Toen zag mijn vader een advertentie in de Woerdense Courant, waar een leerling-journalist werd gezocht. Een diploma van de School voor de Journalistiek was in die tijd nog geen vereiste. Ze zouden me in de praktijk opleiden.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Er waren tientallen sollicitanten. Het was 1982. De Nederlandse economie verkeerde in een zware recessie. Er heerste grote (jeugd)werkloosheid en ook was er woningnood.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Misschien was het toch een goed idee om de baan te nemen, als ik hem krijgen kon.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Aan de hoofdredacteur kon ik met een exemplaar van <em>Kom terug, Selma <\/em>en het blad met mijn korte verhaal aantonen dat ik in elk geval kon schrijven.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ik kreeg de baan.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Inmiddels, 44 jaar later, werk ik nog steeds als journalist; sinds 1988 als freelancer bij het Utrechts Nieuwsblad, dat 1 september 2005 fuseerde met het Algemeen Dagblad.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Tijden zijn veranderd. Nog steeds houd ik heel veel van dieren en de natuur. Naar het boerenbedrijf ben ik in de loop van de decennia anders gaan kijken. Waar ik als kind mee opgroeide is niet vanzelfsprekend meer.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ik leef vegan en zou ook zeker niet meer op een paard gaan rijden. In elk geval niet met een bit en andere dwangmiddelen. De dierenliefde van mijn jeugd is uitgegroeid tot een ethische overtuiging over alle dieren.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Toen ik 14 was, schreef ik een boek om het verlies van Kitty een plaats te geven. Ik kon toen niet vermoeden dat juist dat verhaal mijn leven een beslissende wending zou geven.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Tot mijn verbazing is <em>Kom terug, Selma<\/em> 46 jaar na het verschijnen nog steeds niet verdwenen. Hoewel er na twee uitverkochte drukken nooit een herdruk kwam, wordt het boek nog altijd tweedehands aangeboden via Bol.com en andere boekensites, zelfs in Belgi\u00eb, waar het nooit is uitgegeven.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ik schreef het ooit omdat ik Kitty niet kwijt wilde raken. Nu vertel ik de ontstaansgeschiedenis omdat ik wil dat ook het verhaal achter <em>Kom terug, Selma<\/em> niet verloren gaat.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>De ontstaansgeschiedenis van \u2018Kom terug, Selma\u2019 Lopik, juli 2026 Kom terug, Selma is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Het was 1977, ik was 14 jaar en zat in 3 atheneum. In het boek, dat op zichzelf fictie was, beschreef ik het gemis dat ik voelde toen ik afscheid moest nemen van onze Arabische halfbloed Kitty. Ze [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":2,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-14","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/14","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=14"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/14\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":85,"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/14\/revisions\/85"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=14"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}