{"id":29,"date":"2026-07-08T14:23:28","date_gmt":"2026-07-08T14:23:28","guid":{"rendered":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/?page_id=29"},"modified":"2026-07-17T18:18:19","modified_gmt":"2026-07-17T18:18:19","slug":"hoofdstuk-3","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/lees-het-boek\/hoofdstuk-3\/","title":{"rendered":"HOOFDSTUK 3"},"content":{"rendered":"\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Het was donderdagavond, acht uur. Kit was bij Selma. Ze was vrijwel de hele dag al bij haar geweest. De laatste dagen had ze tal van foto\u2019s aan Selma verschoten. Ze had een eenvoudig, klein cameraatje, waarmee ze toch prachtige foto\u2019s kon maken. Ze vereeuwigde de pony van alle kanten. Ze moest herinneringen hebben. Ze knipte Selma\u2019s staart en manen wat bij. Van voren hing het haar haast in haar ogen. Ze kon er last van hebben. En het haar bewaarde Kit. Ze zei het tegen niemand. Maar uitlachen zouden ze haar waarschijnlijk niet, want ze wisten hoe moeilijk ze het ermee had.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit bleef onafgebroken bij Selma. Ze was alleen even naar binnen geweest, toen mam riep om te komen eten. Ze kon niet eten. Toch had ze op aandringen van mam maar wat naar binnen gewerkt.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Daarna had ze de pony glanzend geborsteld en tot in de puntjes verzorgd. De hoeven nagekeken. Er was niets meer aan haar te doen. Selma graasde en Kit ging bij haar hoofd in het gras zitten. En ze keek weer naar Selma. Naar haar mooie lichte manen, haar prachtige bruine kleur, vooral als de zon erop scheen. Die zo mooi getekende bles, haar grote glanzende ogen, de mooie vorm van het hoofd. Selma\u2019s moeder moest ook een pracht paard zijn geweest.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cSelmie toch, waarom kun je niet vriendelijk en lief tegen andere mensen zijn?\u201d fluisterde Kit. \u201cDan hoefde je nu misschien niet weg.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze had zomervakantie. Ze was overgegaan naar de tweede met een goed rapport. Zeven weken vakantie! Wat had ze zich er niet van voorgesteld. Misschien kon ze wel beginnen met Selma in te rijden, nu ze drie jaar was. Haar leren een zadel op te hebben, en een bit in de mond te accepteren. Dan een keer op Selma\u2019s rug gaan zitten. Zou Selma haar verdragen op haar rug? Daaraan had ze zo vaak gedacht. Och, allemaal dromen. Zeven weken! Wat moest ze er nu mee doen, zonder Selma? Nergens had ze zin in. Alle blijheid was uit haar verdwenen. Pap kon niet zoals anderen twee of drie weken op vakantie. Je had een boerderij of je had hem niet. Een bedrijfshulp inhuren was erg duur. Maar heerlijk was de zomervakantie altijd wel. Een dag naar zee, een dag naar de bossen, naar een of ander pretpark. Log\u00e9es hebben en lol maken. Zwemmen, fietsen, ponyrijden.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Nu lokte niets. Zonder Selma zou ze een leeg, dof gevoel hebben. Ze zou nergens zin in hebben. Steeds een schrijnend gemis voelen. Altijd die gedachte: waar zou ze zijn? Zou ze het wel goed hebben, zou ze goed behandeld worden?<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">De tijd verstreek. De zon zakte, verdween ten slotte. Rode en oranje strepen bleven nog lang zichtbaar tegen de donker wordende lucht. Het was nu half tien.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cSelma, straks ben ik je kwijt. Straks verdwijn je uit mijn leven en zie ik je misschien nooit meer terug. Als ik maar wist, dat je het goed zou hebben. Pap zei, dat die koopman je wilde houden. Heeft die man hart voor paarden? Straks word je van me weggehaald. O, mijn Selmie toch! Je weet nog van niks. Je graast nu zo onwetend. N\u00fa heb je nog een goed leven. Maar hoe zal het morgen met je zijn? En al die dagen en weken, maanden daarna? Je had een jaar een ellendig leven. Toen kwam je bij ons en je had het goed. En hoe gaat het nu verder?\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cKit, kom je over een minuut of tien binnen? Het is kwart voor tien. Neem je nu afscheid van Selma? Het wordt fris.\u201d Mam riep bij het hek. Kit zag haar staan in de schemering. Ja, ze voelde nu pas dat het koeler werd.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cOk\u00e9!\u201d riep ze met een dikke keel. Mam verdween. Kit keek weer naar Selma. Stram en stijf van het lange zitten in dezelfde houding stond ze op.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cNu is het moment aangebroken, Selmie. Ik moet afscheid van je nemen. Ik zie je nooit meer terug. Pap zei, dat de kerel die jou nu meeneemt zelf wel eens rijdt. En zijn vrouw ook. Nu willen ze dat hun dochtertje van tien leert rijden. Pap zei, dat-ie hem dat verteld had. Hij zocht nu dus een pony voor zijn dochter. Waarom zocht hij het hier? Waarom moest hij jou hebben? Maar ach, pap had je t\u00f3ch wel verkocht. Niet aan hem, dan wel aan een ander. Straks komt die man. Zal hij goed voor je zijn? Voor kooplui zijn de dieren die ze kopen handelswaar. Denken ze er wel aan dat dieren ook een leven en gevoel hebben? Of denken ze alleen aan hun portemonnee? Nu moet ik \u00e9cht afscheid van je nemen.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Tien minuten later kwam Kit binnen. Ze zag bijna grauw. En weer tien minuten later lag ze in bed.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze huilde niet, maar staarde met grote ogen in het donker naar de zoldering.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cJe moet maar naar bed gaan,\u201d hadden haar ouders geadviseerd. \u201cJe kunt maar beter niet zien dat Selma weggehaald wordt.\u201d Maar ze vergaten, dat ze uit haar raam rechts de weg kon zien en ook het deel van het erf waar de koopman hoogstwaarschijnlijk zijn trailer zou zetten, dicht bij het hek van dat stuk land.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze keek even naar de verlichte cijfers van haar wekker. Tien over tien. Ze staarde weer naar het plafond. De tijd verstreek. En toen reed even later een auto het erf op.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit kreeg een schok. Ze stapte uit bed en sloop naar het raam. Met brandende ogen keek ze naar buiten. Er was maar weinig te zien; het was nu helemaal donker.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">De auto met de paardentrailer was dicht bij het land gestopt. De koopman stapte uit. Pap kwam naar buiten. De mannen praatten tegen elkaar. Kit kon het niet verstaan. Nu liepen ze naar het landhek. Kit zag hen niet meer.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze keek vanuit haar open raam naar de grond. Haar kamer was boven de keuken en die had een laag plafond. Ze schatte de afstand op ongeveer twee\u00ebnhalve meter. Zou ze springen? Ach welnee, wat schoot ze daarmee op? Dan was ze toch weer dicht bij Selma en dan zou ze zich niet kunnen inhouden. Selma\u2026 ze hield meer van haar dan ooit! Ze wou niet zien dat Selma wegging en nu stond ze toch te kijken.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Hoorde ze weer stemmen? Ja, daar kwamen ze. Daar was pap. Hij had Selma aan de halster. De pony stribbelde tegen en rukte met haar hoofd. Kit moest zich inhouden om het niet uit te schreeuwen. Het duurde heel lang voor het bange, nerveuze dier eindelijk in de wagen stond. De koopman had geschreeuwd en haar met de vlakke hand op haar achterste geslagen, terwijl pap aan de halster hing. Kit trilde aan alle kanten. Het deed haar even goed toen ze zag, dat Selma achteruit sloeg naar die Van Doorn.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Nu stond ze dus in de trailer. Met veel lawaai deed de koopman de achterklep dicht. De mannen liepen om de trailer heen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Pap zei nog iets. Kit luisterde gespannen. Ze ving op: \u201c\u2026kop koffie\u2026 kwartiertje\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">De koopman antwoordde iets. Kit kon het niet verstaan. Ze zag dat hij met vader meeging. Ging pap die kerel ook nog vragen een kop koffie mee te drinken? Belachelijk! Dat deed hij toch ook niet als er een kalf of een koppel biggen werd verkocht. Maar nu moest die vent zeker even bijkomen van de inspanning, dacht ze.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze keek weer naar de trailer. Ze was even weggedoken, maar de mannen hadden haar niet gezien.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Er liepen nu toch twee tranen over haar wangen. Driftig veegde ze die weg. Ze was kwaad op de hele wereld. Behalve op Selma natuurlijk. Hoe zou ze op Selma ooit boos kunnen worden?<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">En toen kwam opeens een idee in haar op. Kon ze dat wel doen? Ze verlangde nu meer naar Selma dan ooit. Waar zou ze terechtkomen? Wat zouden ze met haar doen? Haar besluit stond ineens vast. Het kwam goed uit, dat Van Doorn niet meteen weggereden was en dat hij nu binnen zat. Ze zouden in de woonkamer zitten. Daar zouden ze haar met geen mogelijkheid kunnen zien. Als mam nu maar niet naar de keuken moest.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit trok het T-shirt uit waar ze in sliep en kleedde zich heel vlug aan. Hetzelfde wat ze vandaag aan had gehad. Zomerkleren, maar ze trok er wel een vest overheen aan. Ze deed haar bedlampje aan en greep naar het leuke houten sierkistje, waarin ze haar contante geld bewaarde. Ze griste alles eruit. Een briefje van tien, twee van vijf en drie losse guldens. Ze deed ze in haar portemonneetje dat er meestal naast lag en duwde het in haar vestzak.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Warm was dat vest, maar buiten was het \u2019s nachts koel. Ze pakte een schoolschrift dat nog niet vol was, scheurde er een blad uit en nam een balpen van haar bureautje. Even later lag het briefje op haar kussen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze zat op haar hurken in de brede vensterbank. De schatte de afstand tot de grond. Dat was best te doen. En daar sprong ze al! Toen rende ze naar de trailer. Het was er een waarin twee paarden konden. Er zat een schot tussen de beide helften. Hoe kwam ze nou in dat ding zonder lawaai te maken? O, wacht! Voorin zat een klein, laag deurtje, daardoor kregen de paarden hooi of water. Het ging gemakkelijk open en Kit kroop erdoor.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cSelma, paardje! Selmie, schrik niet! Hier ben ik. Ik blijf bij je. Selma toch!\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit hing al om Selma\u2019s hals. Het nog steeds nerveuze, angstige dier herkende haar meteen en kalmeerde al.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Aan de achterkant was boven de klep een ruimte open, zoals bij de meeste paardentrailers. Als Kit stond, kon ze er goed door naar buiten kijken. Ze snikte even in Selma\u2019s manen en slaakte toen een lange trillende zucht.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cIk ben bij je, ik blijf bij je en ik ga niet meer weg. En nu ga ik stil bij je voorbenen zitten. Ze mogen me niet zien. Straks komt die kerel terug. Ik wil weten, waar je terechtkomt.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Selma begon nu wat aan het hooinet te plukken dat voor haar hing. Ze was gekalmeerd. Kit hoorde het vertrouwde rustige geluid van hooi kauwende kiezen. Voor de rest was alles stil. Ze keek op haar horloge. Het was even voor elven. Slaap had ze niet. Ze zat doodstil, ineengedoken, terwijl haar hart bonsde. Ze hoorde onduidelijke stemmen. Stel, dat mam nu naar haar kamer ging en het briefje al vond!<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Een autoportier sloeg dicht. De motor startte. De koopman had niet meer naar Selma gekeken. Maar als hij dat gedaan had, was er wel een grote kans geweest dat hij Kit had ontdekt. Kits hart bonsde in haar keel. Wat was ze nu eigenlijk aan het doen? Maar ze was bij Selma! Selma was haar alles waard.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">De auto reed, met de trailer erachter. Kit trilde, slaakte nog een zucht en ging toen wat gemakkelijker zitten. Ze reden het erf af. Daar gingen ze. Waar naar toe? Het gaf niet, ze was bij Selma.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">En op haar kussen lag een briefje: \u201cMaak je niet ongerust over mij. Ik loop niet in zeven sloten tegelijk. Ik ben met Selma mee, in de trailer. Ik heb 23 gulden bij me. Er gebeurt me niets. Ik kom wel weer opdagen.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Haar ouders zaten nog beneden in de kamer en wisten van niets. En twee rode achterlichtjes werden kleiner en kleiner in de nacht.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit was gaan staan. Ze kreeg kramp van het ongemakkelijke zitten. Door de opening aan de achterkant zag ze de donkere weg en lichtjes van lantaarns en huizen. Het leek een rustige weg. Ze kende hem niet, daarvoor waren ze al te ver van huis. Ze hield zich aan Selma vast als de wagen erg hobbelde of door een bocht ging. Selma was veel rustiger, nu Kit bij haar was. Kit wist niet of ze spijt moest hebben van wat ze aan het doen was of niet. Ze was bij Selma, dat was belangrijk. Maar wat deed ze eigenlijk? Pap had gezegd, dat hij niet wist waar Van Doorn woonde. Ze begon het toch wel angstig te vinden wat ze gedaan had.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Selma at geen hooi meer. Ze stond met de voor- en achterbenen een beetje uit elkaar, om haar evenwicht te bewaren.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Er kwam een auto uit een zijweg. Hij bleef een poosje achter hen rijden. Kit knipperde met haar ogen tegen het felle licht van de koplampen. Even later sloeg hij een andere weg in.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit probeerde de weg die ze gingen te onthouden. Maar dat lukte niet best. Ze kende de omgeving niet. Het scheen haar toe dat ze al lang reden. Maar dat kwam waarschijnlijk omdat ze erop wachtte, dat ze zouden stoppen. Met een auto was je al gauw een aardig eindje op weg.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze reden nu door een al grotendeels slapend dorp. Ze zag een winkelstraat met lichtende letters en namen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit leunde tegen Selma aan. Ze dacht aan Linda Verbeek en aan school. Heel even verscheen er een glimlach op Kits gezicht. Dan keek ze weer strak naar buiten door de opening. Ach, vriendinnen. Onlangs was ze dertien geworden. Ze had \u2019s avonds een feestje gegeven. Ze had Linda gevraagd, Karin van der Berg, Laura de Wit, Miriam Benders. Het was gezellig geweest.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Maar \u00e9chte hartsvriendinnen had ze eigenlijk niet. Linda was ook geen hartsvriendin, hoewel ze erg goed samen konden opschieten. Met haar nichtje Ruth Verstraten kon ze het enorm goed vinden. Maar ze zagen elkaar zo weinig. Ze woonden zo\u2019n eind van elkaar.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Maar deze vakantie zou ze Ruth zeker weer te logeren vragen. En ze zou daar ook wel weer heen gaan. Ze was overgegaan naar de volgende klas. Rob zat nu in zijn examenjaar.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Er kwam weer een auto achter hen rijden. De felle witgele koplampen schenen naar binnen. Op Selma\u2019s manen, in Kits gezicht. Al gauw sloeg hij af, naar rechts. De auto en de trailer maakten een bocht. Kit kreeg een schok als ze dacht aan de reactie van de koopman, hoe die zou zijn. Hij zou haar zeker zien als hij Selma uit de wagen haalde. Zou hij verbaasd zijn, ge\u00ebrgerd, woedend?<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Toen leek het of de auto een erf op reed, of een oprit. Hier stonden haast geen huizen meer langs de smal geworden weg. En toen\u2026 een schok. De auto en de aanhanger stonden stil. De motor werd afgezet. Een portier sloeg dicht.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit dook in elkaar en ging nog dichter tegen Selma aan staan. Wat zou er nu gebeuren? Ze was tot het uiterste gespannen. En ze was stomverbaasd, toen de voetstappen zich verwijderden. Wat? Liet hij Selma hier de hele nacht in de trailer achter? Zo vlak aan de weg? Als er iemand met minder goede bedoelingen kwam, kon die gemakkelijk van achteren de klep neerlaten en\u2026 dag Selma! Maar goed dat ze was meegegaan.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze hoorde de voetstappen wegsterven. Daarna een deur en toen was het stil. Misschien ging hij hulp halen om Selma uit de wagen te halen. Selma was immers veel sterker dan hij. Hij kon dus zo weer terugkomen. Daarom: wegwezen! Hij hoefde niet te weten dat ze stiekem meegereden was.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cSelmie, nu moet ik weer van je weg! Maar denk niet dat ik ver weg ga. Ik blijf zo dicht mogelijk bij je, hoor. Ik wil niet ontdekt worden, snap je. Ik blijf kijken of je uit de wagen gehaald wordt en waar hij je naar toe brengt. Dan ga ik er nu uit. Niet bang zijn! Ik kom terug, ik beloof het je!\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Selma werd weer wat nerveus toen ze zag dat Kit door het deurtje verdween.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cHeus, ik kom terug! Maar nu moet ik snel wegwezen.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Dat was het laatste dat Selma hoorde. Alleen nog zachte, snel wegstervende voetstappen. Toen weer stilte.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit had postgevat achter hoge struiken, die langs een breed tegelpad stonden. Op het pad was de auto met de trailer geparkeerd, naast een huis. Er scheen zwak licht naar buiten. Kit kon op haar horloge zien hoe laat het was. Bijna tien voor half twaalf. Hadden ze maar zo kort gereden? Het leken wel uren. Ze kende de buurt hier totaal niet.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Opeens zag ze twee mannen naar buiten komen. Ze hoorde duidelijk hun stemmen. De \u00e9\u00e9n was Van Doorn. Toen hoorde ze de plaatsnaam noemen waar ze nu waren. Ze wist dat het een plaats in de buurt was, maar ze was er nog nooit geweest. O, zaten ze hier!<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cJe moet effe zien wat voor een mooi beessie ik op de kop getikt heb! Maar ik moet zo meteen weer door.\u201d Weer hoorde ze een plaatsnaam, maar die kende ze niet. Het zou wel een klein dorp zijn. Wat zei die Van Doorn? \u201cIk moet zo weer d\u00f3\u00f3r?\u201d Moest hij nog verder? Nu zou ze geen kans meer krijgen om in de trailer te komen. Ze durfde zich voor geen prijs te laten zien. Wat een ellende!<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Haar keel was droog, ze slikte eens.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cJa, je bent verhuisd, h\u00e8?\u201d Dat was de stem van de andere man.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cJa, naar Zandweg zeven. Een mooie rustige buurt. En een mooi stukkie land erbij voor me paarden, en voor de andere beesten. En deze wordt voor me dochtertje.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Van Doorn liet de achterklep neer. Kit hoorde Selma onrustig ritselen. Ze zat nog verstijfd van schrik. Ze prentte het adres van Van Doorn in haar hoofd. Zandweg zeven. En die plaatsnaam\u2026<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Als ze niet meer in de trailer kon komen, m\u00f3est ze dat adres onthouden. Ze had geld bij zich. Daar kon ze makkelijk een trein- of busrit van betalen. Gelukkig dat ze eraan had gedacht geld mee te nemen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Toen ging de klep weer omhoog.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cMooi beessie, ja. Mij een beetje te ongedurig, maar dat krijg je er wel uit. Niet te zacht behandelen, zulke beesten!\u201d Dat was die andere man weer.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cOk\u00e9\u2026 nou hebbie \u2018m toch effe gezien. En de mazzel, h\u00e8. Ik ga weer verder. Je weet me nieuwe adres nou?\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cJa hoor, ajuus!\u201d antwoordde de ander en verdween weer in zijn huis, terwijl Van Doorn in zijn auto stapte en hem startte.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Nog even hoorde Kit Selma stampen en ritselen. De deur van het huis sloeg dicht. De auto reed een eindje achteruit, de stille weg op. Toen gaf Van Doorn gas. En Kit had het nakijken. Daar ging de trailer, met Selma erin!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Het was donderdagavond, acht uur. Kit was bij Selma. Ze was vrijwel de hele dag al bij haar geweest. De laatste dagen had ze tal van foto\u2019s aan Selma verschoten. Ze had een eenvoudig, klein cameraatje, waarmee ze toch prachtige foto\u2019s kon maken. Ze vereeuwigde de pony van alle kanten. Ze moest herinneringen hebben. Ze [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":20,"menu_order":5,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-29","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/29","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=29"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/29\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":30,"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/29\/revisions\/30"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/20"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=29"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}