{"id":33,"date":"2026-07-08T14:24:54","date_gmt":"2026-07-08T14:24:54","guid":{"rendered":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/?page_id=33"},"modified":"2026-07-17T18:18:19","modified_gmt":"2026-07-17T18:18:19","slug":"hoofdstuk-5","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/lees-het-boek\/hoofdstuk-5\/","title":{"rendered":"HOOFDSTUK 5"},"content":{"rendered":"\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Het was laat in de middag. Kit zat met Sandra en haar moeder in de auto van de Van Doorns. De wagen zoefde over de weg. Kit zat stil in een hoekje op de achterbank, in gedachten verzonken. Sandra zat naast haar. Haar moeder reed.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kits moeder had haar zelf willen komen ophalen. Haar vader had geen tijd, omdat hij de koeien moest melken om deze tijd. Maar mevrouw Van Doorn had aangeboden te rijden, omdat Sandra zo graag al die pony\u2019s en paarden van de Verstratens wilde zien. Sandra was ook wel een beetje gek van paarden.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit had afscheid van Selma moeten nemen. Maar\u2026 niet voorgoed! Er was toch nog een lichtpuntje. Want Sandra had de pony gekregen om op te rijden, wat betekende dat Selma ingereden moest worden. En Kit zou daarbij mogen helpen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cZe duldt Sandra waarschijnlijk nog niet op haar rug. Zeker niet de eerste keren, als ze nog helemaal niet weet wat er gebeurt. Dat zal met jou wel beter gaan. Dat denk ik tenminste. Help jij haar maar om Selma berijdbaar te maken. Als die pony eenmaal goed ingereden is, vindt ze het misschien wel goed dat Sandra op haar rug zit. En voor jou zit er een pluspuntje aan: jij ziet Selma dan voorlopig regelmatig terug!\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Zo had mevrouw Van Doorn het met Kit besproken. De koopman, een wat brommerige man die rond de middag thuis was gekomen, stemde ermee in. Kwaad toonde hij zich niet over Kits streek. Waarschijnlijk dacht hij dat ze zelf maar moest weten wat ze deed. Als ze hem maar niet lastigviel.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit zou de eerste tijd twee keer per week helpen inrijden, \u2019s zaterdags en \u2019s woensdags. Ze zou met de trein kunnen komen, maar de verbinding was niet erg gunstig. En die met de bus nog minder. Op de fiets was het ongeveer drie kwartier. Als ze flink doorreed misschien iets minder. Maar dat had ze er wel voor over om Selma te zien.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Nu reden ze Kits woonplaats in. Het leek alsof ze veel langer dan een dag was weggeweest. Maar dat kwam natuurlijk omdat er sinds gisteravond zoveel gebeurd was. Toen kroop ze bij Selma in de trailer. Nu was ze weer thuis. Ja, ze kon hun boerderij al bijna zien. Sandra keek belangstellend om zich heen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">En toen waren ze thuis. Mam begroette haar blij en opgelucht. Van pap, die nu nog in de melkstal was, zou ze waarschijnlijk nog wel wat moeten aanhoren. Maar ach, dat zou ze wel overleven. Ze hoopte dat hij meer opgelucht dan kwaad zou zijn, omdat het verloren schaap weer terecht was.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Na de begroeting gingen Kit en Sandra even naar buiten, terwijl mevrouw Van Doorn binnen bij Kits moeder een kop koffie bleef drinken.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cO, o, ik heb toch zo in ongerustheid gezeten over dat kind\u2026\u201d Kits moeder slaakte nog eens een zucht.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Sandra bekeek enthousiast de paarden en pony\u2019s, de jonge konijntjes en de jonge katjes. Ze vond alles leuk, ook al hadden haar ouders ook een soort van boerderij. Maar die was veel kleiner, en haar vader molk geen koeien. Zijn voornaamste werk was veehandelaar.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Toen mevrouw Van Doorn en Sandra een tijdje later na een hartelijk afscheid vertrokken waren, mopperde haar moeder toch nog een beetje op Kit. Maar gelukkig was ze vooral opgelucht dat ze zonder kleerscheuren weer terug was.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cGut, kind, al was het nog niet eens een uur dat we je misten, wat heb ik in ongerustheid gezeten! Maar goed dat ik gisteravond niet meer naar je kamer ben geweest. Vanmorgen was het al erg genoeg. Als ik er alleen maar aan dacht dat je \u2019s nachts ergens had gezeten op een onbekende plaats. Dat er wel wat gebeurd kon zijn. Dat je alleen was en dat ik je niet kon bereiken.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Rob en Ellen wisten niet goed wat ze van Kits avontuur moesten denken. Dat \u2018kleine ding\u2019 in haar eentje op pad. Hun zusje, dat zich uit bepaalde benarde situaties toch wel aardig gered had.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Toen vader binnenkwam na het koeien melken moest Kit inderdaad nog wel wat aanhoren. Maar ten slotte was hij ook opgelucht dat alles goed afgelopen was. En hij wist wel, hoe ze aan Selma gehecht was. Toen werd besloten een streep te zetten onder het hele gebeuren.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Toch was Kit veranderd. Ze was stiller en bleef dat.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">De eerste week van de zomervakantie verstreek. Ze ging zaterdag op de fiets weer naar de Van Doorns en er volgde een blijde begroeting met Selma. De pony toonde zich erg blij haar weer terug te zien.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cIk kan alleen maar haar hoofd, hals en het voorste deel van haar lichaam verzorgen,\u201d vertelde Sandra. \u201cVerder laat ze het beslist niet toe. Ze bekijkt me nog steeds heel wantrouwend en loopt slecht mee aan het halster. Ik heb tegen pap gezegd, dat hij haar niet ruw moet behandelen, want dan wordt ze nog schuwer.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Sandra was pas tien jaar, maar ze was beslist niet op haar achterhoofd gevallen. Ze begreep heel goed dat Kit toch wel een beetje bang was, dat haar vader Selma onvriendelijk zou behandelen, vooral als de pony wantrouwend of vijandig bleef doen. De beide paarden, waarvan Van Doorn er nu en dan wel eens een bereed, waren erg gehoorzaam. Die behandelde hij altijd goed. Maar hij werd prikkelbaar als dieren hem niet gehoorzaamden of vijandig tegen hem deden. Sandra wist dat.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Binnenkort moesten er schapen op het stukje land waar Selma nu liep. Dan moest ze onherroepelijk weer bij de twee paarden Chantal en Franny. Sandra vertelde dat nog maar niet aan Kit en hoopte dat het goed zou gaan, hoewel ze er eerlijk gezegd aan twijfelde.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Het was die zaterdag winderig en niet te warm. Fijn voor Selma. Kit had al twee keer een pony helemaal ingereden en ze wist precies hoe en wat.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze begon met Selma een dek op te leggen en de riem los onder haar buik door vast te maken. Selma liet het toe omdat Kit het deed, maar ze vond het wel erg ongewoon en wou eigenlijk liever dat ding kwijt. Toen ging er een halster over haar hoofd. Dat was niets vreemds. Daarna gingen ze longeren.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Selma liep niet goed aan de longe. Ze wist niet wat ze doen moest, was nerveus en vond het maar een rare boel. Sandra stond in het midden en Kit liep naast Selma. Zo ging het wel. Maar als Kit stilstond of wegliep ging het weer mis. Zo waren ze de hele morgen met haar bezig. Toen legde Kit haar het ponyzadel op dat Sandra voor het rijden bestemd had. Ze maakte het losjes vast.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Het longeren ging al beter en het zadel werd wat steviger vastgemaakt. Selma bekeek wat nerveus dat rare ding op haar rug en beet naar die rare flapperende dingen die ernaast hingen, de stijgbeugels.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u2019s Middags wist ze eindelijk hoe ze goed moest lopen aan de longe, en na wat gebok verdroeg ze ook het zadel.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cWe gaan vanmiddag niet verder,\u201d besloot Kit toen Selma ook bij Sandra een beetje liep. \u201cZie je wel, het gaat al beter, ze went aan je. Ze verdraagt nu een vastzittend zadel en loopt aardig aan de longe. Probeer het morgen weer, anders vergeet ze het. Leg haar dan het zadel weer op en maak het vast. Maar haal er wel je moeder bij om te helpen. Alleen zal het je niet lukken, denk ik. Nou, en dan verder niet veel bijzonders, gewoon longeren en een beetje oefenen. Woensdag kom ik weer. Wie weet loopt ze dan wel goed met jou mee.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit glimlachte, maar die lach was toch niet helemaal echt. Sandra merkte het wel. Kit probeerde niet jaloers te zijn, maar ze vond het nog steeds erg dat Selma nu van een ander was en dat die op haar zou gaan rijden.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">In de namiddag, na een hartelijk afscheid, fietste Kit weer naar huis.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">De volgende keer dat Kit bij de Van Doorns was, begonnen ze met Selma een trens en een bit om te doen. Sandra had met Selma geoefend. Ze verdroeg nu dat een vreemde met haar longeerde. Maar daar bleef het bij. Sandra moest het niet wagen in de buurt van Selma\u2019s achterste te komen. En borstelen mocht ze nog steeds alleen maar het voorste deel van haar lichaam. Zelfs de bovenbenen verzorgen duldde Selma niet. Van Doorn was er eens bij gekomen, maar zijn blafstem maakte Selma nerveus. Ze had naar hem geslagen toen hij te dichtbij kwam. En ze had een schop terug gekregen. Van Doorn was kwaad. Selma wilde niets van hem weten. Maar dat vertelde Sandra niet tegen Kit.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Selma had het niet naar haar zin bij de Van Doorns. Nog steeds niet. Ze was dolblij als Kit weer kwam en zag er treurig uit als ze wegging.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Toen kwam het moment, dat het bit in Selma\u2019s mond ging. Eerst wou ze het beslist niet, ondanks het feit dat het Kit was die dat rare ding tussen haar kiezen wou drukken. Toen het tenslotte gelukt was, kauwde en hapte Selma, gooide met haar hoofd, legde haar oren plat en keek boos. Ze werkte met haar kiezen en met haar tong. Het lukte haar niet het ding weg te werken, het bleef zitten. Ze rukte met haar hoofd en kauwde. En ze liep slechter aan de longe. Lang waren Kit en Sandra met haar bezig. Selma bleef kauwen en bijten. Maar tenslotte protesteerde ze niet meer. En zo kwamen ze weer een stapje verder.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit kwam nog een middag in de week meer. Ze had toch vakantie en wilde graag bij Selma zijn. Dat fietsen, och\u2026 ze had er goede benen voor. En voor Selma had ze veel over.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Op een donderdagmiddag fietste Kit weer naar de familie Van Doorn. Ze was opgewonden. Vanmiddag zou het er op aan komen. Ze zou voor het eerst Selma berijden. Met Sandra had ze afgesproken dat ze het ging proberen. Maar ze betwijfelde of Selma haar op haar rug zou dulden. Waarschijnlijk zou het eerst nog heel wat moeilijkheden opleveren.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Zo, ze was er. Daar kwam Sandra al naar buiten. Ze gingen eerst even naar Selma.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cHoi Selma!\u201d Het was weer een uitbundige begroeting. Daarna ging Kit mevrouw Van Doorn begroeten. Sandra\u2019s vader zag ze maar zelden. Daar had ze ook helemaal geen behoefte aan, maar dat zei ze natuurlijk niet.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Toen werden zadel, trens en bijbehorende spullen gehaald. Eerst verzorgden ze Selma. Sandra mocht van Selma nog steeds niet verder dan halverwege haar lichaam komen. Daarna draaide het dier dreigend met haar achterste of probeerde te bijten. Ze was nog steeds niet goed bevriend met Sandra. Daar zag het voorlopig ook nog niet naar uit. En eigenlijk zag Sandra het ook helemaal niet zitten. Nu was Kit er nog om haar te helpen, maar\u2026<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Eerst werd er weer gelopen met het zadel op, de trens en het bit in de mond. Gewoon aan de longe. Nog altijd kauwde Selma op het bit. Maar verder ging alles goed.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Toen brak het grote moment aan. Sandra\u2019s moeder kwam ook kijken.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cHoud haar goed bij de teugels vast, desnoods samen met je moeder. Laten we daar bij het hek gaan staan,\u201d zei Kit gespannen. Sandra\u2019s moeder kwam achter het hek langs.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cWilt u haar goed bij het hoofd vasthouden?\u201d vroeg Kit. \u201cEn als ik zit, dan meteen loslaten. En zorg dan, dat jullie uit de buurt komen.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Mevrouw Van Doorn reed zelf af en toe ook paard, maar ze wist niet veel van hoe je een paard moest inrijden. Ze volgde Kits instructies op. Die wist blijkbaar wat ze deed.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Toen ze nog eens het zadel ge\u00efnspecteerd had, zette Kit haar voet in een beugel. Selma bleef rustig staan. Ze gooide alleen wat met haar hoofd.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit keek even naar Selma\u2019s hoogte en Selma\u2019s hoofd. Toen greep ze met de ene hand de teugels en met de andere de rand van het zadel. En in een snelle beweging zat ze! Ze zat voor het eerst op Selma!<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Veel tijd om verder ergens over te denken kreeg ze niet. Nog juist op tijd stoven mevrouw Van Doorn en Sandra opzij.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Selma wist niet wat haar overkwam. Ze maakte een geweldige sprong vooruit en sloeg met haar achterbenen hoog de lucht in. Met haar hoofd naar beneden en de rug krom. Ze bokte en sprong en gooide met haar hoofd. Verbijsterd sloeg ze drie keer achter elkaar in de lucht. Ze zwiepte met haar staart en maakte een paar bokkige galopsprongen. Ze dampte en brieste, de oren zo plat mogelijk in de nek. Weer bolde ze haar rug, dook met haar hoofd naar beneden en haar achterste omhoog. Toen steigerde ze, al was het niet hoog.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Sandra en haar moeder keken bij het hek ademloos toe. Sandra kreeg al de rillingen als ze bedacht, dat ze d\u00e1\u00e1r nog eens op moest. Het leek wel een wilde mustang!<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit ging met Selma\u2019s bewegingen mee. Ze leunde zover mogelijk achteruit, hield de teugels en de rand van het zadel beet en klemde haar knie\u00ebn vast. Als Selma haar voorbenen omhoog gooide, boog Kit naar voren.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cGoed, zeg!\u201d riep Sandra. \u201cIk had er allang af gelegen.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cAls jij daar ook nog eens op moet. Ik vind die hele Selma eigenlijk maar een miskoop,\u201d zei haar moeder bezorgd. \u201cMooi om te zien, maar verder\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Sandra gaf geen antwoord. Ze keek vol bewondering naar Kit. Die bleef in het zadel, al kostte het haar nu en dan veel moeite.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cWat kan die goed rijden!\u201d vond mevrouw Van Doorn.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Selma was nog lang niet uitgedold. Ze wist nu, dat Kit op haar rug zat, maar dit ging haar echt te ver, hoeveel ze ook van haar verdroeg. Zadel op, nou ja. Aan de longe lopen en een bit in, hm, het was geen pretje. Maar \u00f3\u00f3k nog iemand op haar rug? Nee, dat ging niet! En ze zou het winnen. Er was maar \u00e9\u00e9n mogelijkheid: er\u00e1f, er\u00e1f! Selma bokte, hopste en danste. En ten slotte won ze het. Op een gegeven moment kon Kit niet meer blijven zitten. Pats, daar lag ze in het gras. Even voelde ze haar knie, maar dat was alles.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Selma, bezweet en moegedold, stond dampend stil. Kit was schuin achter haar gevallen, maar het paard sloeg niet.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit krabbelde overeind. Ze trok Selma\u2019s hoofd naar zich toe. Er zat schuim aan het bit.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cO, o, wat plaag ik je toch, h\u00e8,\u201d zei ze zachtjes. \u201cEn jij geeft niet op, h\u00e8?\u201d En ze dacht: wat moet dat met Sandra worden? Niets!<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze ging met Selma, die nu gekalmeerd was en gewillig meeliep, naar het hek terug, waar Sandra en haar moeder wachtten. Die prezen haar uitbundig, al keek Sandra\u2019s moeder nog steeds bezorgd.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cWat rijd jij goed, zeg! Ik had er al lang af gelegen. Dat je dat durft!\u201d Sandra keek Kit vol bewondering aan.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze aaide Selma aarzelend over de neus en keek wat schichtig naar haar rug. \u201cAls ik d\u00e1\u00e1r nog eens op moet!\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit keek Sandra nadenkend aan. Nou, dat ging wel de goede kant op, zeg! Sandra zat er nog niet eens op en nu was ze al bang! Als dat zo bleef, hoefde ze er niet eens aan te beginnen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cGa je er nu weer op?\u201d vroeg mevrouw Van Doorn.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cJa,\u201d antwoordde Kit zelfverzekerd. \u201cNog \u00e9\u00e9n keer. Ik laat haar nog eens goed dollen. Ik zal er wel weer afvallen, denk ik. Als ik eraf lig, stoppen we. Anders draait het paard helemaal dol. Dit is genoeg voor de eerste keer. De volgende keer kunnen we het met Sandra ook proberen.\u2019\u2019<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit zag wel dat Sandra even schuw keek. En mevrouw Van Doorn trok een bedenkelijk gezicht.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cWillen jullie haar hoofd nog een keer vasthouden?\u201d vroeg Kit.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Selma stond weer rustig, maar wel alert, toen Kit haar voet in de stijgbeugel stak. Ze keek even gespannen naar Selma\u2019s hoofd en oren, die alweer achteruit stonden. Toen zat ze weer, in een snelle beweging. Vlug tastte ze met haar voet naar de andere beugel. Net toen ze die gevonden had, maakte Selma weer een bokkensprong vooruit. Opnieuw begon de strijd.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Selma had ook nu heel goed door, dat het Kit was, die op haar rug zat. Ze probeerde opnieuw hardnekkig hetzelfde als daarstraks. Kit moest en zou van haar rug af. Het lukte haar tenslotte weer. Toen was ze warm en moe. Ze was ook erg bezweet. Haar neusgaten stonden wijd open. Haar ogen waren groot en er zat nog meer schuim op het bit.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze stopten ermee. Mevrouw Van Doorn ging naar binnen. Sandra en Kit verzorgden Selma. Het dier kalmeerde. Ze stapten met haar over het land, tot ze niet meer zo zweette, en droogden haar af.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Een uurtje later fietste Kit naar huis. De volgende keer zou ze Selma weer proberen te berijden, had ze zich voorgenomen. Ze zou haar niet proberen te sturen, maar gewoon uit laten dollen. En als het een beetje meezat ging Sandra erop. Als die het tenminste nog durfde. Selma zou zo mogelijk nog wel doller doen als Sandra op haar rug zat. Dat werd nog wat!<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Het was laat in de middag. Kit zat met Sandra en haar moeder in de auto van de Van Doorns. De wagen zoefde over de weg. Kit zat stil in een hoekje op de achterbank, in gedachten verzonken. Sandra zat naast haar. Haar moeder reed. Kits moeder had haar zelf willen komen ophalen. Haar vader [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":20,"menu_order":7,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-33","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/33","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=33"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/33\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":35,"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/33\/revisions\/35"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/20"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=33"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}