{"id":36,"date":"2026-07-08T14:25:32","date_gmt":"2026-07-08T14:25:32","guid":{"rendered":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/?page_id=36"},"modified":"2026-07-17T18:18:19","modified_gmt":"2026-07-17T18:18:19","slug":"hoofdstuk-6","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/lees-het-boek\/hoofdstuk-6\/","title":{"rendered":"HOOFDSTUK 6"},"content":{"rendered":"\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Het was de tweede helft van juli. Kit was met het inrijden van Selma zo ver gevorderd, dat Selma niet meer aan \u00e9\u00e9n stuk door bokte. Als ze er op zat, moest Sandra longeren. Kit probeerde dan te sturen, wat nog totaal niet lukte. En af en toe bokte Selma nog. Ze vorderden maar langzaam.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Twee keer was Sandra op Selma gaan zitten. De eerste keer lag ze er al direct naast. De tweede keer ging het niet veel beter. Ze durfde niet goed. Met Kit ging het beter, maar het verzetten, protesteren en hopsen van Selma bleef. Nou ja, er kwamen nog meer keren.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Nu was Kit thuis bezig met het verzorgen van de paarden en pony\u2019s, wat eigenlijk al eerder had moeten gebeuren. Ze had net Rex, Queen en de twee wat ongedurige veulens Tarzan en Amie behandeld. De drie veulens konden al bijna zonder bang te zijn en te rukken vast staan aan een halstertje. Het meelopen wilde nog niet erg, maar dat zou ook nog veranderen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Nu had Kit Ciska bij het hek gehaald en haar vastgezet. Ze was bezig met borstelen. Ciska\u2019s korte haren glansden in de zon.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit riep Rob, die ze op het erf wat doelloos achter een voetbal zag lopen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cAls je niets te doen hebt, help me dan even mee de rest van de paarden te verzorgen. Als ik alles in mijn eentje moet doen duurt het zo lang. Sonja, Ch\u00e9ri, Tanja, Sander en Apollo moeten ook nog een beurt hebben.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cOk\u00e9!\u201d zei Rob, niet overlopend van enthousiasme. Het was waar, Kit deed altijd het meest aan de paarden en pony\u2019s. Ellen en hij minder, pap af en toe en mam verzorgde alleen Ciska als ze haar bereden had. Maar Kit deed het met liefde. Ze had hart voor alles op de boerderij, wist overal van af en hield van alle dieren.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Rob haalde het veulen Tanja. Haar moeder Sonja keek bezorgd op van het grazen en hinnikte zachtjes. Maar toen ze zag dat haar kind alleen vastgezet werd, niet ver van haar vandaan, graasde ze verder.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Tanja was een beetje ongedurig onder Robs behandeling. Maar Rob had er weinig moeite mee. Tanja\u2019s velletje glansde en het nog korte staartje en de rechtopstaande korte manen zagen er goed uit. Het veulen galoppeerde naar moeder Sonja terug.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Om Apollo en Sander te verzorgen moesten ze naar de strook land achter deze wei. Daar liepen de hengsten. De dieren werden vastgezet. Rob deed Sander en Kit nam Apollo voor haar rekening. De dieren stampten was onrustig op de grond, sloegen met hun staart naar de vliegen en bewogen trillend hun huid.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cHa fijn, overmorgen kamperen,\u201d zei Rob, terwijl hij Sanders manen kamde.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cJa, ik ook,\u201d lachte Kit.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Rob ging kamperen met twee schoolvrienden. Kit was gevraagd door haar nichtje Ruth, waar ze thuis een tent hadden. En haar vriendin Linda mocht ook mee. Linda was nu een echte vriendin van Kit geworden. Toen Selma weg moest, had ze Kit getroost. Ze had goed begrepen, hoe Kit aan Selma gehecht was.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit verheugde zich op het kamperen. Wat zouden ze een lol hebben met hun drie\u00ebn. Als het nu maar mooi weer bleef. Nou ja, als het regende kon het ook wel knus en gezellig zijn. Maar met kamperen moest je eigenlijk zon hebben.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze zouden de tent opzetten op het stuk land, dat het verst van de boerderij van Ruths ouders verwijderd was. Helemaal zelfstandig zouden ze daar zijn. Zelf eten koken en inkopen doen. Ze hoefden alleen maar naar de boerderij om vers water te halen of naar het toilet te gaan.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kits moeder zou haar en Linda overmorgen wegbrengen. Jammer toch, dat ze zo ver van elkaar woonden.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit was bijna klaar met Apollo. Ze deed zijn huid nog even met een opgevouwen linnen doekje, dat ze altijd gebruikten voor de laatste glans, en de hengst was weer mooi. Rob was ook klaar met Sander.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cZe gaan straks natuurlijk weer op de grond liggen rollen,\u201d voorspelde Rob.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cNou ja, ze moeten toch verzorgd worden,\u201d vond Kit. Ze pakten de spullen bij elkaar, maakten de paarden los en aaiden ze nog even. Toen ze terugliepen door het land waar de andere dieren graasden, keek Kit nog even om. De hengsten waren aan het ruzi\u00ebn. Sander hapte half speels, half gemeend naar Apollo, die met zijn staart zwiepte en zijn achterste in Sanders richting draaide. Dat deden ze wel eens meer, maar ze verwondden elkaar nooit. Het was meestal niet echt gemeend. Ze liepen nu al zo lang bij elkaar en konden het over het algemeen uitstekend met elkaar vinden. Echte strijd was er nog nooit geweest.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Op de hengsten werd maar zelden gereden. Een hoogst enkele keer zat pap op Sander.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Apollo werd een dagje ouder. Hij had karakter. Op zijn rug was niet zoveel lol te beleven. Wat draven, galopperen, nu en dan het achterste in de lucht of een bokkensprong. Echt goed rijden was er eerlijk gezegd niet bij, omdat hij niet regelmatig bereden werd. Apollo luisterde ook maar matig naar de hulpen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Met Sander was dat nog erger. Kit had maar twee keer op hem gereden. Ze was er te klein voor. Bovendien was Sander een druktemaker die niet zo bijster goed aan de teugels gehoorzaamde.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cGeen gezicht, zo\u2019n klein opdondertje op zo\u2019n groot paard,\u201d had Rob haar geplaagd. Ook hun moeder had grinnikend aan de kant gestaan.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cMaar Kit had geroepen: \u201cNiet uitlachen, h\u00e8! Jullie moeten het zelf eens proberen.\u201d Ze had het er toch aardig afgebracht.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ch\u00e9ri was nu anderhalf jaar. Eind volgend jaar kon ze worden ingereden. En dat wilde zij, Kit, doen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ch\u00e9ri was mak. Ze zou niet zo moeilijk in te rijden zijn. Bij een fijne pony had je al gauw resultaat. En het was een uitdaging om steeds te proberen op een dansende en bokkende pony te blijven zitten.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Vanzelf kwamen zo Kits gedachten weer op Selma. Zou het met de ongedurige, temperamentvolle Selma op den duur ook lukken? Het dier had nog steeds weinig vertrouwen in mensen. H\u00e8, ze wilde proberen niet meer jaloers te zijn en ze hoopte dat Selma ook Sandra ging vertrouwen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Toen Rob en Kit bij het landhek waren, kwam Ch\u00e9ri even naar hen toe. Rob gaf haar een paar vlugge aaien. Kit streelde haar wat langer. Toen liep ze achter haar broer aan om de spullen op te bergen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cKit, heb je nou alles? Waar zit je? We moeten Linda nog ophalen. Schiet je op?\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cJa mam, ik kom!\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit roffelde de trap af met een grote tas. Die zat volgestouwd met alles wat ze voor een paar dagen kamperen nodig kon hebben.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze gingen vijf dagen kamperen en Kit vond dat ze hiermee, en met wat ze aan had, best kon toekomen. Trouwens, als het zulk mooi weer bleef zouden ze wel veel in korte broek en bikini rondlopen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Mam keek even fronsend naar de uitpuilende tas, maar zei verder niets.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cKunnen we gaan?\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cWat mij betreft wel, mam.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Een kwartier later waren ze bij Linda. Die stond al klaar, ook met een volgepropte tas.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Daarna gingen ze op weg naar de woonplaats van Ruths familie, een uurtje rijden. Ruth kwam vlug naar buiten, toen ze de auto het erf zag oprijden.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cHallo! Fijn dat jullie er zijn. Kom binnen.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Even later zaten ze in de huiskamer achter een glas frisdrank. De moeders hadden elkaar heel wat te vertellen. En de drie meisjes kwetterden over het komende kamperen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cNou, veel plezier h\u00e8, meiden, en tot dinsdag! Geen rare streken uithalen. Vooral jij niet, Kit!\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cNou eh\u2026 dat weet ik niet van tevoren. Ik kan niets beloven,\u201d grinnikte Kit.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cNee h\u00e8, alsjeblieft niet! Jij houdt wel een oogje in het zeil, h\u00e8 Els?\u201d vroeg mam aan Ruths moeder.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cNee, we willen zo zelfstandig mogelijk\u2026\u201d Een driestemmig protest weerklonk.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cKalm maar,\u201d lachte Ruths moeder. \u201cJullie komen maar regelmatig water halen. En als er een tijdje niemand komt opdagen, kom ik wel kijken of er soms wat gebeurd is.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cWat moet daar nou gebeuren?\u201d zei Ruth. \u201cWij passen wel op onszelf. En liefst geen pottenkijkers!\u201d Ruth had ook nog een broer en een zus. \u201cWe willen nu eens lekker doen, wat we zelf willen. Als we de aardappels laten aanbranden, bakken we pannenkoeken.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cEn als die aangebrand zijn, halen we patat!\u201d vulde Ruths moeder aan.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Er werd nog wat over en weer geplaagd. Toen vertrok Kits moeder.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ruths zusje Brigitte kwam binnen en hoorde haar laatste woorden: \u201cWe doen alles zelf hoor, en we zetten zelf de tent op.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cO, dan ligt-ie al binnen een kwartier op de grond,\u201d voorspelde ze grinnikend. Ze stelde zich voor aan Linda, want ze kenden elkaar nog niet.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Op een kruiwagen van Ruths vader reden ze even later de tenten \u2013 een grote en een slaaptent \u2013 en andere benodigdheden over het pad door het weiland. Kit duwde de kruiwagen. Linda en Ruth droegen nog zoveel mogelijk, onder andere slaapzakken en kussens, Maar ze moesten nog wel een keer terug om nog meer spullen op te halen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ruth had twee schattige, heel makke dwergkonijntjes. Die mochten ook mee. Weglopen zouden ze vast niet. Ruth had ze al anderhalf jaar.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze waren wel even zoet om alles wat ze nodig hadden naar de plek achterin het weiland te slepen. Toen begonnen ze het geraamte van de tent op te zetten. Ruth wist hoe het moest en legde het Kit en Linda uit. Ja, ze begrepen het. Maar het was toch moeilijker dan ze dachten. Een paar keer viel de zaak weer in elkaar. Eindelijk lukte het.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze zwoegden en sjorden, hamerden op de haringen. Eindelijk stond de tent.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cH\u00e8 h\u00e8!\u201d Puffend plofte Kit in het gras neer. Ruth en Linda installeerden de koelbox met hun proviand in de voortent. Daarna porden ze Kit op om de slaaptent in te richten. Ook het hok van de dwergkonijntjes kreeg een plek. De twee diertjes huppelden vrolijk overal tussendoor en liepen iedereen voor de voeten.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cIk struikel over ze!\u201d riep Kit.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cAls je aan Snuffeltje en Knabbeltje komt, kom je aan mij,\u201d waarschuwde Ruth lachend.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cJakkes, een spin!\u201d hoorden ze Linda vanuit de slaaptent roepen. Ze was de matrassen met de slaapzakken aan het schikken. Ze zouden net met hun drie\u00ebn naast elkaar kunnen slapen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cVang hem dan!\u201d stelde Ruth voor.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cIk kijk wel uit! \u2019t Is een grote,\u201d klonk het weer.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cWat dacht je, dat ik voor jou het ongedierte uit de weg ging ruimen?\u201d riep Ruth. \u201cDoe dat zelf maar, bangerd! Zo\u2019n spinnetje.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cHet is echt een knaap!\u201d schreeuwde Linda.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cJe zult ze nog wel eens vaker tegenkomen. Wen er maar aan. Je bent kampeerster of je bent het niet,\u201d vervolgde Ruth.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cNou, als dat zo doorgaat ben ik het liever niet.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cStel je niet aan!\u201d bulderde nu ook Kit.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cJa, maar het is echt een hele grote knoeperd!\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cZo te horen wordt-ie steeds groter,\u201d merkte Kit tegen Ruth op.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cAch ja, ze moet het toch wat aandikken,\u201d knikte die.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cNou, hoe groot is-ie dan wel?\u201d riep Kit naar Linda, terwijl ze een jerrycan met water neerzette.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Linda\u2019s hoofd kwam uit de slaaptent. \u201cWel z\u00f3 groot!\u201d Ze hield haar duim en wijsvinger zeker tien centimeter uit elkaar.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cNou, da\u2019s een grote! Zeker een schorpioen!\u201d zei Ruth nuchter. \u201cHeb jij wel eens zo\u2019n grote spin gezien, Kit?\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cO ja, zo vaak. Het zijn nuttige dieren. Dit is misschien wel een verdwaalde vogelspin,\u201d dikte Kit aan.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cNou, een vogelspin is geen halve meter,\u201d grinnikte Ruth.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cWat!\u201d kreet Linda. \u201cEn jullie moeten nodig zeggen dat ik overdrijf!\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cLaat mij dat enorme ondier maar eens zien,\u201d onderbrak Kit haar en kroop de slaaptent in.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cNou zie ik hem niet meer,\u201d zei Linda spijtig.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cKruipt-ie vanavond over je heen, gezellig op je kussen,\u201d klonk het uit de voortent.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cOe, bah,\u201d griezelde Linda. \u201cIk ben als de dood voor ongedierte. O, daar gaat-ie weer!\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cHa-ha-ha-ha!\u201d Kit barstte in een schaterlach uit. \u201cRuth, kom eens kijken, gauw!\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ruth kwam en ze bulderden om het kleine spinnetje, dat haastig over het zeil kroop.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit ving hem en zette hem buiten. Ze lachten Linda uit.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Daarna klapten ze buiten een paar stoelen uit.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cH\u00e8 h\u00e8,\u201d zuchtte Kit. \u201cGaan we straks naar het zwembad?\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cJa, maar zullen we niet eerst een paar boterhammen nemen voor de lunch?\u201d stelde Ruth voor.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze aten in de schaduw van de luifel.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cZeg, hoe was het in Frankrijk?\u201d informeerde Kit. Linda was nog niet zo lang terug van vakantie.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cO, leuk! Gelogeerd in een gezellig hotel vlak aan zee.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cEn je Frans opgehaald, zeker?\u201d plaagde Ruth.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cO nee, ik durfde bijna niks te zeggen. Mijn moeder was vroeger op school goed in Frans. We lieten haar meestal het woord doen.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cEn je bent lekker bruin geworden,\u201d vond Ruth.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze gingen op de fiets naar het zwembad in Ruths woonplaats. Kit mocht een fiets lenen van Ruths zus en Linda zat achterop.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">In het zwembad kwam Ruth tot de verschrikte ontdekking: \u201cO, de konijnen! Ik ben vergeten ze in hun kooi te doen voor we weggingen!\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cOef! Als we thuiskomen zijn ze misschien wel weg. Dan moeten we op konijnenjacht!\u201d riep Kit.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cIk heb er helemaal niet meer aan gedacht ze in hun hok te zetten. Maar dat komt ook, doordat ik ze niet meer heb gezien.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cO, maar misschien waren ze toen al weg,\u201d opperde Kit.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cIets opwekkender graag,\u201d verzocht Ruth.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cAls ze maar geen wild konijn tegenkomen,\u201d verzuchtte Ruth. \u201cAnders krijgen ze binnenkort nog jongen ook.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cKom, we gaan weer van de hoge duikplank,\u201d porde Linda hen op.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Tot het eind van de middag vermaakten ze zich.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Toen ze bij de tent kwamen, ontdekten ze het ene konijntje languit op Kits slaapzak. Het andere lag achter de tent in de schaduw.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cGelukkig,\u201d zuchtte Ruth opgelucht. \u201cJullie zijn brave diertjes!\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Voor het avondeten hadden ze salade, vla en yoghurt uit de supermarkt gehaald. Daarna zaten ze nog een tijd voor de tent te kletsen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Toen het donker was geworden, gingen ze de slaapzakken in. Maar slapen? Ho maar!<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Het was prettig dat er nu eens geen ouders waren die zeiden dat het echt tijd werd om te gaan slapen. De kooi met de konijntjes zetten ze aan hun voeteneind. Ze hadden een felle zaklantaarn.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cIs de voortent goed dicht?\u201d vroeg Kit.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cBen je bang voor inbrekers?\u201d wilde Ruth weten.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cJa, heel erg. Ik ga toch maar even kijken.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit krabbelde uit haar slaapzak en sjorde aan de sluiting van de tent.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cVoorzichtig!\u201d riep Ruth. \u201cIk weet niet wat je aan het doen bent, maar ik zie het hier bewegen.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit kwam terug en kroop weer in haar slaapzak. Ruth, die in het midden lag, verdeelde een zak chips over twee schaaltjes en zette die links en rechts van zich neer.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cMet \u00e9\u00e9n bakje kunnen we er niet allemaal bij.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cO, en nou eet jij letterlijk van twee walletjes,\u201d begreep Linda.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cKun je wel?\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cJa hoor, heel goed. Zo zien jullie ten minste niet of ik veel of weinig neem.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cDat eerste zal het wel worden,\u201d knikte Kit knabbelend.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Nog tot middernacht kletsten ze over van alles en nog wat. Toen geeuwde Linda: \u201cNu wordt het echt bedtijd.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cWe liggen er al een uur in,\u201d stelde Ruth vast.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cHa, leuk!\u201d grinnikte Linda. \u201cMaar we doen geen oog dicht.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Een minuut of tien later waren ze toch eindelijk ge\u00efnstalleerd en gingen de zaklantaarns uit.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">De konijntjes rammelden nog wat in hun hokjes.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cZe willen eten hebben,\u201d meende Kit toen het gerammel door bleef gaan. Ze kwam overeind en knipte haar zaklantaarn weer aan.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cZie je wel, ze hebben niks meer te bikken.\u201d Ze scheen in de kooi.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cDierenliefde is ook maar alles, h\u00e8 Ruth. Daarbij hoort ook eten geven. Waar staat het konijnenvoer? En ik zal ook wat gras voor ze plukken.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cNou ja, zeg!\u201d protesteerde Ruth. \u201cIk heb ze vanavond nog\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit was al uit haar slaapzak en maakte de tent open.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cDe dierenvriendin spreekt,\u201d bromde Ruth. \u201cVanmiddag zei ze nog dat ze haar in de weg liepen. Vreemd wicht, die Kit.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cWie heeft het hier over een vreemd wicht?\u201d klonk het buiten de tent, tussen het raspend geluid van gras plukken door.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cHeb je nou nog niet genoeg gras?\u201d informeerde Linda. \u201cEen olifant heeft onderhand wel genoeg, lijkt me.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit kwam weer binnen. Net toen ze zich wilde omkeren om de tent te sluiten, bleek opeens dat er vanmorgen bij het opzetten iets niet helemaal goed was gegaan. Maar dat hadden ze geen van drie\u00ebn gemerkt. Kit bleef met haar been achter een tentstok haken en greep zich aan diezelfde stok vast om niet te vallen. De stok bewoog en ging scheef. Van boven ging ook iets los, het tentdoek zakte\u2026<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cHelp, wat gebeurt er nou!\u201d klonk het gealarmeerd uit de slaaptent.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cDat vraag ik me ook af,\u201d kon Kit nog net uitbrengen, toen de hele boel in elkaar zakte. Er klonken verschrikte kreten in de slaaptent. Toen was het stil. Maar niet voor lang.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit, die het dichtst bij de uitgang onder het zware tentdoek zat, was het eerst vrij. Onthutst flitste ze haar zaklantaarn aan, die ze nog altijd in haar hand hield. Ze bekeek verbouwereerd de enorme bende. Ze zag overal grote hobbels van de voorwerpen onder het tentdoek. Op de plek waar de slaaptent had gestaan staken nog enkele stokken omhoog. En twee heftig bewegende onregelmatige bobbels tekenden zich duidelijk af. Kit keek er nog eens goed naar. Ze deed moeite zich goed te houden, maar barstte toen in een onbedaarlijke schaterlach uit.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cWelja! Lach jij maar, jij met je gras!\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Het was het enige verstaanbare dat vanonder het doek klonk. Kit keek naar haar hand, waarin ze inderdaad nog een bos gras hield, en ze ving op: \u201c\u2026dierenliefde\u2026 konijnen\u2026 waar zijn ze trouwens\u2026 holst van de nacht\u2026 ik zit vast!\u201d Ze stikte bijna van de lach.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Even later verscheen het hoofd van Linda. Kit scheen weer met de zaklantaarn.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cHee joh, je schijnt in mijn ogen!\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cRuth, waar zit je?\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cHier!\u201d klonk het benauwd. \u201cJij, Kitty Verstraten!\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ruth verscheen ook. \u201cMijn konijnen\u2026 red die dan meteen!\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cDierenliefde,\u201d hikte Kit.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cAls jij nu nog \u00e9\u00e9n keer het woord dierenliefde durft te laten vallen!\u201d riep Ruth.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cEn vergeet vooral niet ze het gras te geven!\u201d knarsetandde Linda.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Even later viste Kit triomfantelijk het hokje met de twee angstige konijntjes op. \u201cDierenl\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cHoud je kop!\u201d stampvoette Ruth.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cEn wat moeten we nu?\u201d informeerde Linda.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cIk deed het echt niet met opzet, hoor,\u201d verdedigde Kit zich. \u201cWe moeten vanmorgen met het opzetten iets verkeerd hebben gedaan, anders valt die tent niet aan elkaar als je aan een tentstok hangt.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cLaten pap en mam het maar niet te weten komen. Of mijn broer en zus. Wat zouden ze lachen,\u201d klaagde Ruth.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cNee, dat laten we niet op ons zitten,\u201d vond ook Kit. \u201cLaten we eerst jullie zaklantaarns gaan zoeken.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Na een poosje gezoek en gefriemel hadden ze die gevonden.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cHu, koud in dat gras op je blote voeten,\u201d rilde Linda.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cStoer blijven. We zijn ten slotte kampeerders,\u201d zei Kit. \u201cMaar goed dat het nu gebeurd is en niet overdag. Dan hadden ze het vanaf de boerderij kunnen zien. Wat zouden ze ons uitgelachen hebben!\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cWat, maar goed?\u201d riep Linda uit. \u201cVertel me maar eens, hoe we in het donker die tent weer opzetten. Dan nog maar liever uitgelachen worden. Alleen achteraan staat nog iets overeind.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze waren wel een half uur in de weer met de tentstokken en de zaklampen, maar er kwam niets van terecht.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cJa hoor, we zijn echte kampeerders,\u201d verzuchtte Linda ten slotte. \u201cWe zijn zelfs zo stom, dat we de tent in elkaar laten zakken.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cTja, er zit niets anders op dan de slaaptent naar buiten te slepen en die weer op te zetten. We zullen toch moeten slapen. Dan zien we morgenvroeg wel weer verder,\u201d besloot Kit.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cNou, je hoeft niet speciaal vroeg op te staan om die tent op te gaan zetten. Pap ziet het toch wel als hij gaat melken. Of je moet voor dag en dauw willen opstaan,\u201d zei Ruth.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cNou nee!\u201d riep Kit.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze sleepten de slaaptent uit de troep, zeulden de grote tent een stuk weg en zetten op een deel van het grondzeil de slaaptent weer op. Dat was snel klaar en ze wroetten onder het tentdoek naar de matrassen en slaapzakken. Ook het hokje met de konijnen werd in de slaaptent gezet.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Daarna kropen ze weer in de slaapzakken. Eindelijk keerde de rust in de kleine tent weer.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Toen Ruths vader de volgende morgen terugkwam van het melken en door het land met de trekker langs de tent reed, stak Ruth juist haar hoofd naar buiten. Op de heenweg waren ze van het geluid van de trekker niet wakker geworden. Ruths vader had het zaakje toen al gezien en was in lachen uitgebarsten. Nu stopte hij even en hoorde lachend Ruths verhaal aan.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cMoet ik nog helpen opzetten?\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cTuurlijk niet,\u201d sloeg Ruth dat aanbod fier af. \u201cWij zijn echte kampeersters! Hulp niet gewenst, hoor. En kritiek ook niet!\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cEchte kampeersters,\u201d schaterde haar vader. \u201cZelfs hun tent zakt \u2019s nachts in elkaar!\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cZoiets zei Linda vannacht ook al,\u201d merkte Ruth op.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cNou ja, jullie willen geen hulp dus. Graag of niet, hoor. En weet je nu, hoe het w\u00e9l moet?\u201d vroeg Ruths vader.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cJa, ik geloof van wel, en anders zoeken we het wel uit.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kits slaperige hoofd verscheen naast dat van haar nichtje.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cHa, nog een kampeerster! Een smeu\u00efg verhaal om straks aan de ontbijttafel op te dissen. Een hoop rommel en daarnaast een fier klein slaaptentje!\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cO jee, Frits en Brigitte, die plaaggeesten,\u201d schrok Ruth, die haar broer en zus maar al te goed kende. \u201cZeg hun, dat ze niet hierheen komen, pap! Bezoek wordt pas ontvangen als alles weer staat.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cO, dan kunnen ze nog lang wachten zeker, ha ha!\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cNee hoor,\u201d verzekerde Ruth. Linda\u2019s hoofd kwam nu ook tevoorschijn.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cNou, ik ga maar weer, kampeersters. Niet koud gehad vannacht in dat dunne tentje?\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cNee hoor,\u201d beweerde Linda klappertandend. Zo vroeg in de ochtend was het nog fris.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cHa ha, je blijft gewoon lachen,\u201d grinnikte vader. \u201cEcht niet koud, nee hoor!\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Gelukkig werd het snel warmer naarmate de zon hoger klom. Ze hadden inmiddels kledingstukken uit de rommel opgegraven en zochten naar de benodigdheden voor het ontbijt. Kit was etenswaren aan het opdiepen. Ruth trok de klaptafel vanonder het tentdoek tevoorschijn.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cLekker buiten ontbijten!\u201d riep Kit. \u201cDe zon schijnt. Wat wil je nog meer?\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze vonden de klapstoeltjes en zetten zich aan hun ontbijt. De konijntjes mochten weer loslopen en kregen brood.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cGras is er overal, dat zoeken jullie zelf maar op. Water komt straks. Ik kan nu de jerrycan niet vinden,\u201d zei Ruth tegen de diertjes.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Na het ontbijt bleven ze nog even zitten. Toen zuchtte Kit:<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cWe zullen toch de bende moeten opruimen. Als ik mijn badlaken aan een scheerlijn hang, zal hij dan straks droog zijn? Gaan we vandaag weer zwemmen?\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cHet zou weer mooi weer worden,\u201d knikte Ruth.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze gingen aan het werk. Ze sjouwden en zwoegden. En na drie kwartier was warempel de grootste troep opgeruimd. De tent stond weer in al zijn glorie.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cNu m\u00f3et hij goed staan,\u201d meende Ruth.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cEven tegen de stokken rammen.\u201d Kit was daar al mee bezig.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cHee zeg, leukerd!\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Maar de tent bleef staan.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Het slaaptentje stond er weer in. Ze moesten alleen de kleine dingen nog opruimen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Daarna gingen ze water halen en gebruik maken van het toilet op de boerderij.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Daar werden ze flink geplaagd, maar ze grapten sportief terug.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cOp naar het zwembad,\u201d stelde Ruth voor toen ze terugkwamen. \u201cHet wordt alweer warm. Fijn, hoor.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Nu werden de konijntjes uit voorzorg wel in hun hok gezet. Even later waren ze op weg. Drie gebruinde sportieve figuurtjes op de fiets. Ruth op haar eigen karretje. Kit op de fiets van Ruths zus. En Linda zat bij haar achterop.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Het was de tweede helft van juli. Kit was met het inrijden van Selma zo ver gevorderd, dat Selma niet meer aan \u00e9\u00e9n stuk door bokte. Als ze er op zat, moest Sandra longeren. Kit probeerde dan te sturen, wat nog totaal niet lukte. En af en toe bokte Selma nog. Ze vorderden maar langzaam. [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":20,"menu_order":8,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-36","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/36","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=36"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/36\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":37,"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/36\/revisions\/37"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/20"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=36"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}