{"id":45,"date":"2026-07-08T14:31:28","date_gmt":"2026-07-08T14:31:28","guid":{"rendered":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/?page_id=45"},"modified":"2026-07-17T18:18:19","modified_gmt":"2026-07-17T18:18:19","slug":"hoofdstuk-10","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/lees-het-boek\/hoofdstuk-10\/","title":{"rendered":"HOOFDSTUK 10"},"content":{"rendered":"\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Op een morgen in oktober was Kit weer eens laat voor school. Wat overigens niet de eerste keer was. Toen ze weg moest regende het behoorlijk.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cBah, wat een ongezellig weer,\u201d mopperde Kit. \u201cJammer, dat de zomer voorbij is. Mijn bruine tintje is ook alweer verbleekt.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cKom, ga nu maar,\u201d maande mam. \u201cDe meeste regen valt naast je, moet je maar denken.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cMaar ook nog genoeg op mij,\u201d zei Kit sikkeneurig. Ze deed haar regencape aan. Even later reed ze weg, nagewuifd door haar moeder.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kits fiets maakte zoals gewoonlijk een hels kabaal. Ze had een oude rammelkast waar altijd wel wat aan mankeerde. De ene keer siste er iets, dan weer tikte er wat anders. Nu liep het achterwiel tegen het spatbord aan, zodat je voortdurend \u2018zwuup-zwuup-zwuup\u2019 hoorde. De jasbeschermer zat los en maakte tegen de spaken een klepperend geluid. En de bel zat ook al los en rinkelde bij het kleinste hobbeltje. De kettingkast rammelde ook en een trapper piepte vervaarlijk. Het liep ook allemaal tegen vandaag. Kit probeerde onder het fietsen met haar voet de kettingkast stil te krijgen, maar die begon toen nog meer lawaai te maken. Deksels, ze moest opschieten. Bah, die regen ook!<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit scheurde door een bocht en schepte bijna een overstekende voetganger. Ja, wie ging er nu net hier oversteken, op de hoek! De voetganger knarsetandde iets. Een paar mensen keken verontwaardigd de voortklepperende Kit na. Die grinnikte nu toch ondanks alles in zichzelf. Op school werd ze wel \u2018Kitje klepper\u2019 genoemd als haar fiets weer eens herrie maakte. Maar ja, in zo\u2019n stalling op een schoolplein waren andere leerlingen ook niet altijd even zachtzinnig, zodat er wel eens een trapper of een stuur verward raakte met een ander. Ze begon er niet meer aan, alles wat los zat of aanliep vast te maken of om te buigen. Want steevast rammelde er toch meteen weer wat anders, of ging het vastgezette weer los. Dus liet ze het maar zo. Ze was niet zo handig in dat soort dingen. Pap vond dat ze nog lang geen nieuwe fiets nodig had. En deze reed verder best lekker.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Daar was de school. Het was nog harder gaan regenen en op het schoolplein was geen kip meer te bekennen. Kit griste haar tas mee, nadat ze haar karretje in het fietsenrek had neergezet, en holde naar binnen. De wiskundeleraar wilde juist de deur dicht doen, toen Kit als een schicht langs hem heen schoot.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cKitty Verstraten weer eens te laat,\u201d mopperde hij.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cNet niet te laat,\u201d beweerde Kit. \u201cU mag blij zijn dat ik er ben.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Langzamerhand werd Kit toch weer een beetje de oude. Ze kon weer lol maken op school en vergat dan even de voor haar totaal onbereikbare Selma. Maar thuis, als ze op een pony reed en de paarden verzorgde, kwamen de gedachten onherroepelijk weer op Selma terug. Of als ze de foto\u2019s van Selma bekeek, waarvan de mooiste uitvergroot aan de muur van haar kamer hingen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze had het nog altijd niet helemaal verwerkt dat ze Selma nooit meer zou zien. Dat ze haar nooit meer eens kon knuffelen en aaien, en dat ze nooit meer op Selma\u2019s rug kon zitten.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Maar Verstraten had ook spijt gekregen, dat hij het paard verkocht had. Om Kit vooral, maar ook omdat er misschien best nog iets goeds uit het paard had kunnen groeien. Hij had gehoord dat het inrijden met Kit zo goed was gegaan. Eerlijk gezegd had hij dat niet verwacht. En het paard was bij hen ook nooit zo onhandelbaar geweest als bij de Van Doorns. Misschien had er uit een veulen van Selma toch nog wel iets goeds kunnen groeien. Ondanks haar temperament was Selma, zeker met de papieren erbij, heel wat waard.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Verstraten had er al eens op een avond met zijn vrouw over gesproken.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cAls ik wist waar Selma was\u2026 Apollo wordt langzamerhand te oud. Die zou ik kunnen verkopen. Queen draagt nu nog een veulen van hem. Tarzan is pas over twee\u00ebneenhalf jaar volwassen. De volgende keer kan ik Queen wel door Sander laten dekken. Dat zou ook een mooie combinatie zijn. Ik zou Selma eigenlijk wel weer willen terugkopen.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cHad dat eerder bedacht,\u201d had mam verwijtend gezegd. \u201cJe zou er Kit ontzettend gelukkig mee maken. Selma was toch eigenlijk niet zo onhandelbaar als ze leek.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cMaar ik kan er maar niet achter komen waar die paardenkoper woont, en of hij haar kwijt zal willen,\u201d had Kits vader gezegd.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Het was een avond in november. Rob was naar een feestje en Kit en Ellen waren al naar bed. Kits moeder zat met haar benen op een bijzettafeltje in een blad over paarden te snuffelen. Ze kregen nogal wat van die bladen, omdat hun paarden en pony\u2019s in verschillende stamboeken waren ingeschreven.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze bekeek de kolommen advertenties eens, waarin paarden en pony\u2019s te koop werden aangeboden. Net toen ze een pagina wilde omslaan las ze: \u2018Te koop: een volbloed Anglo-Arabische ruin, kleur bruin, betrouwbaar, goede gangen, grote maat, leeftijd vier jaar; een Arabische halfbloed merrie, twee witte achterbenen en bles, pittig karakter, prima gangen, mooie kleur bruin, stokmaat 1.50 meter, drie jaar. Paardenhandelaar H.J. Arends.\u2019 En dan volgde nog het telefoonnummer.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Nog eens las ze nauwkeurig de gegevens over het laatste paard. Zou\u2026?<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ach nee, natuurlijk niet. Maar Selma was drie jaar, had stokmaat 1.50, een pittig karakter, was bruin, een Arabische halfbloed met witte achterbenen en bles, en had prima gangen. Zou dat nu allemaal louter toeval zijn? Wat jammer dat er geen foto\u2019s bij deze advertenties stonden.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze liet haar man de advertentie lezen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cHet zou wel erg toevallig zijn,\u201d zei Verstraten. \u201cDie plaats is hier een kilometer of dertig vandaan. Ik zal die Arends morgen eens opbellen. Het is nu onderhand half twaalf, we gaan naar bed. Ik wel ten minste. Heeft Rob de sleutel?\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cNee, ik wacht wel even op hem. Hij zou tegen twaalven thuis zijn,\u201d zei zijn vrouw.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cZeg er alsjeblieft nog niets over tegen Kit. De teleurstelling zou voor haar nog groter zijn als het Selma niet is.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cNee, natuurlijk niet,\u201d antwoordde moeder. Maar ze hoopte het toch voor Kit.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Verstraten belde de volgende morgen op de advertentie. Natuurlijk mocht hij naar het paard komen kijken. Hij ging meteen maar op pad.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Arends verwelkomde hem en troonde hem mee naar het stuk land waar de paarden liepen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cH\u00e8, loopt dat beest natuurlijk helemaal achteraan,\u201d bromde Arends, terwijl hij naar een grazend silhouetje in de verte wees. Het was een groot stuk land, dat een heel eind naar achteren doorliep. Er liepen twaalf paarden en pony\u2019s, waarvan vier met een veulen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cHier, deze wil ik ook kwijt,\u201d wees Arend naar een grote Anglo-Arabier, maar Verstraten zei nog eens dat hij voor de merrie kwam en bedacht een smoes waardoor hij zonder kopen weer kon vertrekken, als het Selma niet was.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze naderden een mooie bruine Arabische halfbloed met lichte manen en staart. Het was Selma w\u00e9l!<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze liepen naar haar toe. Selma keek waakzaam op toen de twee mannen naderden. Ze had een halster om haar hoofd dat te groot was. \u201cAnders krijg ik haar niet te pakken. Er zit pit in hoor,\u201d legde de paardenhandelaar uit.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Verstraten bekeek haar van alle kanten. Hij deed alsof hij er nog eens grondig over moest denken of hij het paard wel zou kopen. Ze zag er redelijk goed uit, alleen was haar huid dof geworden omdat ze een hele poos niet verzorgd was. En ze leek wat magerder dan toen ze bij hen was. Wat leek dat alweer een tijd geleden!<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Er werd over de prijs onderhandeld en Kits vader keek bepaald bedenkelijk toen Arends zijn prijs noemde. Ze onderhandelden wel een kwartier lang, want Arends vond het bod van Verstraten veel te laag. Ten slotte naderden ze elkaar en gaf Verstraten, schijnbaar met enige tegenzin, dan maar toe. Verkocht!<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kits vader had een plannetje bedacht. Over drie weken was het Sinterklaas. Hij zou Kit verrassen en haar Selma als sinterklaascadeau geven. Dat zou het mooiste sinterklaasfeest van haar leven worden, dacht hij.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Arends stemde erin toe dat Selma nog even bleef. Veel last had hij niet van haar.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Bij zijn vertrek keek Verstraten nog eens om naar het paard, dat weer rustig was gaan grazen. Hij was tevreden. Goed, de prijs mocht dan wat aan de pittige kant zijn, hij zou Kit het mooiste geschenk van haar leven geven. Hij verkneuterde zich erover, dat ze nog van niets wist. Wat zou ze verrast opkijken. Hij wilde Selma in de namiddag van de vijfde december halen en haar tot de avond in een box zetten. Maar dan moest Kit wel de deur uit gewerkt worden. Ze mocht in geen geval naar de paardenstal. Ze moesten even zien hoe ze dat zouden inkleden. Nou ja, dat zagen ze dan wel weer.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Thuis vertelde hij, terwijl Kit op school zat, zijn bevindingen aan zijn vrouw. Die knikte goedkeurend.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cWat zal Kit in de wolken zijn.\u201d Toen vroeg ze: \u201cVertellen we het aan Ellen en Rob?\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cWelja,\u201d meende Verstraten. \u201cDie zullen zolang hun mond wel houden.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cHoor, wie klopt daar, kinderen! Hoor, wie tikt daar, kinderen!\u201d galmde Kit.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cDe kerstman,\u201d bromde Rob, die op een gedicht zwoegde. Kit schoot in de lach en ging direct over op: \u201cHoor, de wind waait door de bomen. Hier in huis zelfs waait de wind.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cGelukkig niet,\u201d vond Ellen. Het liedje was overigens nu wel erg toepasselijk, want buiten woedde een late novemberstorm.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cHou je wafel nou eens dicht,\u201d zuchtte Rob. \u201cZo lukt mijn gedicht nooit. Wat rijmt er op jou?\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cHou, trouw, touw, kou, vrouw, blauw,\u201d somde Kit op.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cPoesie mauw,\u201d grapte Ellen. \u201cZeg, even niet kijken allemaal. Ik moet iets wegwerken!\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze droeg een pakje met geheimzinnige inhoud voor zich uit naar haar kamer, terwijl ze neuriede: \u201cZie de maan schijnt door de bomen\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit vond de tijd v\u00f3\u00f3r het sinterklaasfeest altijd gezellig. De geheimzinnigheid, de surprises en gedichten, de gezellige etalages in de stad. Buiten vroeg donker, guur weer, en binnen lekker warm.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Er was wat natte sneeuw gevallen, maar die was gauw weg. Kit schoot al aardig op met haar surprises. Op school had ze uit de namen van de klas die van Linda getrokken. Ook toevallig! Want ook op school maakten ze surprises voor elkaar. Kit vond het reuzeleuk om voor haar vriendin een cadeautje te bedenken.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Pap moest nog beginnen met alles. Die was nooit zo vlot. Rob had ook nog niet veel gedaan.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cMaar dat komt nog wel,\u201d beweerde hij. \u201cJij hebt makkelijk praten. Jij bent op dat punt zo creatief! Je verzint altijd wat origineels. Ik weet nooit wat leuks te bedenken.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cNou, dat is niet zo moeilijk,\u201d meende Kit. \u201cVoor mij maak je gewoon een paard van karton of hout bijvoorbeeld. Je zet erop: paardengek, of zoiets.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cH\u00e9, begin je zelfkennis te krijgen?\u201d grijnsde Rob. \u201cNou ja, ik hoop nog tijdig inspiratie te krijgen.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cTwee uur v\u00f3\u00f3rdat we op sinterklaasavond beginnen,\u201d voorspelde Kit.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Vlak voor Sint-Nicolaas werd Kit nog flink ziek. Toen ze op een middag uit school thuiskwam, doornat van de regen en verkleumd, bleek ze een stevige griep te hebben opgelopen. Vier december was ze zover hersteld dat ze weer naar school kon. Anders zou ze te ver achter komen, vond ze zelf. Ze had veel repetities voor het kerstrapport.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Maar eindelijk was het dan zover. Kits moeder had voor die middag al allerhande smoesjes lopen bedenken om Kit buiten de deur te houden tot haar vader terug zou zijn met Selma.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit had weer zo\u2019n stille bui, omdat ze Selma zo miste. Ze kon haar maar niet vergeten.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cKrijg ik een nieuwe regencape voor Sinterklaas?\u201d had ze bij haar moeder gebedeld. \u201cEn een platenbon?\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cWij hebben voor jou een fijne verrassing,\u201d deed mam geheimzinnig.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Dat kon ze rustig zeggen. Kit had niet het minste vermoeden.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cIs het groot?\u201d begon die te gissen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cNogal,\u201d lachte mam.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cKan ik het optillen?\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cNee!\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cRijdt het of zo?\u201d informeerde Kit.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cOok niet,\u201d was het lachende antwoord. \u201cDenk je dat je een nieuwe fiets krijgt, misschien? Die kun je trouwens wel optillen. En schei nou maar uit met vragen. Ik zeg niks meer. Je ziet het vanavond wel.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cLeuk, al die geheimzinnigheid!\u201d vond Kit. Ze kon niet nalaten te vragen: \u201cVind ik het erg leuk?\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cO ja, heel erg leuk,\u201d knikte mam.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">En toen deed Kit zelf onbedoeld de eenvoudige oplossing aan de hand, waar ze die middag zou blijven.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cMam, ik ga vanmiddag na school met Linda mee naar huis. Dat zou ik haast vergeten te vertellen. Ik ga de surprises bekijken die ze gemaakt heeft, en ik ben al zo lang niet meer bij haar thuis geweest. Tegen etenstijd ben ik thuis. Wel goed, h\u00e8?\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cO ja, best,\u201d antwoordde mam opgeruimd.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit keek haar eens aan: \u201cWil je me soms kwijt?\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cNou, het komt me eerlijk gezegd goed uit.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u2019s Middags ging vader Verstraten met de paardentrailer achter de auto op pad. Hij had er rekening mee gehouden, dat ze wel eens een tijdje nodig konden hebben om Selma op de trailer te krijgen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Toen hij bij Arends aankwam, liep Selma vooraan in het land. Arends had zijn zoon, een jongen van achttien, er maar vast bij geroepen. Dat zou wel nodig zijn.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Tot aan de neergelaten klep van de trailer liep Selma mee. Toen vertikte ze het verder. Weer in zo\u2019n ding! Na lang zwoegen kregen de mannen het eindelijk voor elkaar.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cDat is werken!\u201d verzuchtte Arends. \u201cGelukkig gaat dat met mijn andere beesten heel wat gemakkelijker.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Hij nam het geld van Verstraten in ontvangst. Even later reed die met een nerveuze Selma achter zich in de wagen het erf af.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Toen de trailer met een scherpe draai de weg op reed, wankelde Selma even op haar benen. Ze hijgde nog na. Toen plukte ze wat aan het hooi dat in een netje aan de stang hing, waaraan ze stond vastgebonden. Maar ze at er niet van.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Het begon te regenen en kletsend sloegen de druppels uiteen op het dak van de trailer en tegen de voorruit van de auto. Verstraten zette de ruitenwissers aan. Zou Selma zich nog iets herinneren? vroeg hij zich af. Ze was lang weg geweest. Straks van de trailer af zou het gemakkelijker met haar gaan. Foei, wat een regen! De andere paarden moesten nu ook maar naar binnen vannacht.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Even later draaide hij het erf op.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Selma was, na bijna een half jaar, weer thuis.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Toen Kit thuiskwam, bleef haar moeder haar een beetje in het oog houden. Ze mocht vooral niet naar de boxen van de paarden. Rob had intussen Selma geborsteld en gepoetst. Ze vonden het eigenlijk allemaal fijn, dat ze weer terug was. Selma had zich, zij het wat waakzaam, door iedereen laten strelen. Ze begon ten slotte hooi te eten.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Het werd etenstijd en de familie ging aan tafel. Toen ze gegeten hadden, de afwas gedaan en de boel opgeruimd was, vroeg Kit wat ongeduldig: \u201cGaan we nu beginnen?\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cJa hoor, ongeduld!\u201d zei mam en ze kwam even later met een mand vol pakken en pakjes de kamer in.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cZie ginds komt de stoomboot\u2026\u201d schalde de pick-up even, waarna Rob het geluid terugdraaide tot achtergrondmuziek.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">E\u00e9n voor \u00e9\u00e9n werden de surprises uitgedeeld. Hele leuke waren erbij. Van een anonieme gever \u2013 ze vermoedde Rob \u2013 kreeg Kit een koe met een gedicht erbij. \u201cDat je van paarden houdt weet Sint allang. Maar voor koeien ben je ook niet bang.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Er kwam een platenbon uit. Fijn!<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cDank je wel, Sinterklaas Rob,\u201d grapte ze.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cWat, ik?\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cNee, ik,\u201d lachte Kit.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cJa, maar hoe weet je\u2026 ik bedoel eh, waarom denk je\u2026\u201d begon Rob, maar Kit antwoordde wuivend: \u201cZoet maar, ik verdenk je helemaal nergens van, hoor!\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Het werd een heel gezellig avond. Toen Kit, behalve een paar kleine pakjes, nog niets had, meende pap te moeten opmerken: \u201cJouw cadeau komt zo meteen nog. Iets groots! Even geduld, Kitty.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cDank je, Kit.\u201d Mam hield een nieuwe portemonnee omhoog.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cO, eh\u2026 geen dank, want hij komt niet van mij,\u201d grinnikte Kit.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cNee, van de kat zeker,\u201d zei mam.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cNou, van pap of zo,\u201d meende Kit.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ten slotte kreeg Kit een briefje, dat haar eerst een speurtocht liet maken voor ze haar cadeau kon vinden.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u2018Als je mij wilt hebben, moet je eerst maar eens onder je bed gaan kijken\u2019, stond erop. Onder haar bed vond ze een ander briefje met: \u2018Niets? Zoek eens onderin de keukenkast\u2019. Vandaar moest ze naar de boxen van de paarden: \u2018Zoek eens in Selma\u2019s vroegere box!\u2019 Dat \u2018Selma\u2019s vroegere box\u2019 stak Kit wel een beetje, maar ze liet het niet merken.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cBah, moet ik nog naar buiten met dit snertweer?\u201d bromde ze.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cO, dat moet je ervoor over hebben,\u201d zei Rob. \u201cZoiets hoort erbij.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cSsst joh, niets verraden!\u201d porde Ellen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit, bij de deur, keek om. \u201cZitten jullie soms alle vier in het complot?\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cDat blijkt wel,\u201d zei mam. \u201cGa nu maar!\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze lieten haar alleen gaan. In spanning, hoe die eerste ontmoeting met Selma zou verlopen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit ging de gure nacht in. Ze lieten haar wel lopen, hoor! Nou ja, dat hoorde erbij. Ze hoorde de paarden binnen snuiven. E\u00e9n van hen stampte. Bah, die koude motregen!<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze opende de deur van de grote stal. Selma\u2019s box, Selma\u2019s vroegere box. Waar zou het liefste paard van de hele wereld op dit moment zijn? vroeg ze zich af.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">De wind sloeg de deur met een klap dicht en Sander, in de box het dichtst bij de deur, schrok op. Nieuwsgierig knipte Kit het licht aan en liep naar Selma\u2019s box.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ze kreeg een schok en deed even haar ogen dicht. Droomde ze? Nee, dat was toch onmogelijk? Daar stond echt Selma, levensgroot. Selma stond daar!<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Toen ze Kit zag aankomen, hield Selma meteen op met kauwen. Ze kende die kleine, vertrouwde gestalte. Ze liet een blijde, zachte hinnik van herkenning horen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit rukte de boxdeur open en viel Selma om de hals.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Het weerzien was roerend. Heel lang stonden ze zo. Selma\u2019s manen werden een beetje nat. Kit voelde iets hards in die manen. Het was een kartonnetje waarop stond: \u2018Ik ben teruggekomen en ik ga niet meer weg!\u2019<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Kit praatte maar tegen Selma. Allemaal dingen, waarvan ze zich later niets meer kon herinneren. Was ze ooit in haar leven zo gelukkig geweest? \u2018Ik ben teruggekomen en ik ga niet meer weg\u2019.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cSelma, je bent weer van mij! Ik ga weer op je rijden, je weer verzorgen\u2026 bij ons thuis! Je bent weer van ons. Je bent terug!\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">En Selma wreef haar hoofd tegen Kit, die dicht tegen haar aan stond. Selma vond alles goed.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Als het aan Kit lag, stonden ze hier de hele nacht en de volgende dag erbij. Voor haar part sliep ze vannacht in Selma\u2019s box. Zou ze wel kunnen slapen? Ze betwijfelde het sterk.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Juist toen ze bedacht, dat ze maar eens terug moest gaan voor ze binnen dachten dat ze in zwijm gevallen was, kwam de rest van de familie binnen. Kit wilde van alles tegelijk zeggen en vragen, maar wist niet waar ze beginnen moest van louter geluk.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Pap vertelde, hoe hij Selma had teruggevonden. Ja, Apollo ging weg. Die werd nu te oud en chagrijnig. Het was altijd naar om van een paard afscheid te moeten nemen, maar hij had waarschijnlijk al een koper.&nbsp;<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Mam moest even haar neus snuiten toen ze zag, hoe blij Kit was en ook Selma. Die liet zich nu door de anderen even rustig aaien als door Kit.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cHet mooiste sinterklaascadeau dat er is,\u201d zei Kit schor.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cSelma is nu van jou,\u201d merkte pap op. \u201cMaar het veulen dat ze later krijgt niet hoor, al kun je\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cWat zeg je, pap!\u201d riep Kit uit. \u201cEen veulen?\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ook de anderen keken verbaasd.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cJa, als ik in het voorjaar Sander bij Selma laat. Sander en Selma, lijkt je dat geen aardige combinatie?\u201d vroeg Verstraten. \u201cWe gaan eens kijken of dat wil lukken.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">\u201cOh, pap!\u201d Kit viel hem om de hals en wist nu helemaal niet meer of ze lachen of huilen moest. Dus deed ze het allebei. Daarna omhelsde ze ook mam. En ten slotte hing ze weer overgelukkig aan Selma\u2019s hals.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Die avond duurde het wel heel erg lang voor Kit Verstraten kon inslapen. Ze bedacht wat ze allemaal ging doen met Selma en was overgelukkig. Selma terug!<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Het had haar vanavond moeite gekost van Selma weg te gaan. Ze hadden zoveel meegemaakt samen. Mam had haar nadrukkelijk gezegd, dat ze morgen niet voor dag en dauw op moest staan. Of\u2026 eigenlijk vandaag al! Het was kwart over twaalf toen ze in bed was gekropen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Morgen moest ze weer naar school. Ze mocht niet veel te vroeg uit bed, omdat ze anders op school onder de les in slaap zou vallen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Nou ja, wat kon haar die school schelen! Kit zou alles met en voor Selma doen. Ze zou zorgen, dat Selma voortaan zo\u2019n fijn leven zou krijgen als nog nooit een paard gehad had.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Eindelijk, eindelijk sliep Kit dan toch in.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">In haar box snoof Selma eens. Ze ging liggen in het stro en strekte zich met een zucht uit. Een zucht van tevredenheid.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Op een morgen in oktober was Kit weer eens laat voor school. Wat overigens niet de eerste keer was. Toen ze weg moest regende het behoorlijk. \u201cBah, wat een ongezellig weer,\u201d mopperde Kit. \u201cJammer, dat de zomer voorbij is. Mijn bruine tintje is ook alweer verbleekt.\u201d \u201cKom, ga nu maar,\u201d maande mam. \u201cDe meeste regen [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":20,"menu_order":12,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-45","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/45","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=45"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/45\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":46,"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/45\/revisions\/46"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/20"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/karinverhoef-auteur.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=45"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}